Aleksandri i Madh - Figura Historike

×
Albanian Forums, Zerion Zeri yt Zeri Info, Forumi Shqiptar Al Virtual, Diskutime, Biseda, Chat Njofje, Informatika, Teknologjia, Gazeta Tema, Gazetat Shqiptare, Bota Sot, www Channel Albania, Telegrafi Kosovo, Ballkani Web, Gazeta Lajme shqip, Lajmet e Fundit Shqiperia Kosova, Dita, Panorama, Kryeartikull, Faqja Kryesore, Video Shqip, Muzike Shqipe, Njoftime, Lajmerime, Temat Online, Gazetat, Kosovare, Shtypi Ditor, Sporti Shqiptar, Dashuria, Pyetje Pergjigje, Keshilla, Ndihme, Webmaster Shqiptar, Familja, Shqiptaria, Muzika, Receta Gatimi, Imazhe, Vipat-shqiptar, Aktualiteti
Media Sociale
Mesazhe Private
Shqiptaret duke lexuar tema interesante dhe te ndryshme
Tema re

Sondazh

A besoni se ishte Shqiptar

Besoj se ishte Shqiptar
Nuk besoj se ishte Shqiptar
Ishte Grek
Ishte i përzier Greko-Shqiptar
As grek e as Shqiptar

Aleksandri i Madh

Aleksandri i Madh

· 25 · 9764

  • Postime: 27
  • Karma: +0/-0

ne: 25-09-2004, 12:31:08
Natyrishte se kjo teme eshte ende duke vluar kurreshtjen e shume Shqiptareve, dhe jo-Shqiptareve.

Nuk dua te shtoj asgje por te verej se cka eshte besimi i sotem rrethe Lekes se Madh.
« Editimi i fundit: 27-12-2004, 23:53:43 nga Gjumashi »

  • Postime: 27290
  • Karma: +48/-5
  • Gjinia: Mashkull

#1 ne: 25-09-2004, 16:08:05
Besoj se eshte bere nje gabim i vogel ne sondazh. Aleksandri nuk ka pasur lidhje me gjakun  grek. Mund te shtrohet pyetja nese ai ishte puro ilir, apo me gjak te perzjere. Sidoqofte eshte fakt historik qe nena e tij Olimbia ishte nga Epiri, princeshe epirote, pra ilire (shqiptare). Ndersa i ati Filipi II, ishte maqedon. Cfare ishin maqedonet. Ne leteraturen e sotme historike pranohet qe maqedonet ishin nje perzjerje iliresh, trakesh dhe me pak greke (disa e mohojne ekzistencen e gjakut grek ne popullin maqedon.) Pra me pak fjale eshte fakt historik qe Aleksandri kishte gjak shqiptari, ne mos 100 % pjeserisht e kishte.  

  • Postime: 27290
  • Karma: +48/-5
  • Gjinia: Mashkull

#2 ne: 25-09-2004, 23:39:27
:)

Helen apo grek, eshte sikur te thuash shqiptar apo albanian. Jane thjeshte emertesa qe nuk ndryshojne gjendjen. Pastaj per sa kohe teza e A. Koles do mbetet teze dhe jo bindje shkencore historike, deri atehere nuk mund te pranojme si te verteta absolute ato qe ka hedhur ai si te verteta.

  • Postime: 993
  • Karma: +1/-0
  • Gjinia: Mashkull

#3 ne: 29-09-2004, 00:57:26
Nuk po e kuptoj dot se si e kalon etimologjine tek fjala shqiptar. Dihet qe ka nje debat shume te madh rreth kesaj gjeje, emrit Albania dhe Shqiperi. Shume emrin Albania e nxjerrin qe eshte emer qe Aleksandri i Madh na la pas, sidomos duke ditur se kemi dhe nje Albania tjeter diku ne afghanistan nga ato vendet andeja, qe eshte vene pikerisht nga Aleksandri. Teoria tjeter eshte qe e kemi marr nga fisi Albanoi. Megjithate nese ketu ka referenca, tek puna e shqipes ka qene shume e veshtire. Dihet qe Greket dhe orthodhoksia ne pergjithesi e quan shqiponjen me dy koka, si embleme te orthodhoksise, dhe se ne e kemi marre andeja. Persa i perket emrit Aleksander gjithashtu ka shpjegim vetem me Shqipen(Ilesinanderr)(i lindur si ne anderr). Kete si teze me duket se e parashtron Mathieu Aref dhe nje studiues egjyptjan ne nje nga librat a shkrimet e tij.

Pyetja eshte shume e thjeshte... pse greket nuk e vune ket steme ne flamurin e tyre ? Ne disa kerkime qe kam bere gjeta qe paska nje tempull ne Pakistan qe e paska emrin "Double-Headed Eagle Shrine", dhe eshte bere kur Aleksandri shkoi atje. Pra ky simbol del shume me i vjeter sec mendohet, dhe lidhet ne menyre megjithemend te habitshme me heroin tone Skenderbe(Iskander=Aleksander), i cili po ashtu i bashkoi te gjith Shqiptaret dhe ngriti kete flamur. Duke kerkar me shume, del qe si embleme flitet se mund te kete qene e Sumereve e me pas e Hititeve. Qe te dy keto popuj jane zhdukur, dhe duket qe e kemi trasheguar ne ate flamur. Duhet te kihet parasysh se ka shume gjera qe nuk dihen per periudhen pre-helenike, ka emertime te ngjashme ne shqiperi dhe ne ishuj te greqise persa i perket vendeve, deri dhe ne azi(troja psh). Ne nje liber shume te vjeter qe fatkeqsisht e kam ne shqiperi ,kam 4 volume te nje vepre qe quhet "I Pelasgi" dhe nje dy-vellimesh "Gli Illirici". Ne disa faqe flitet se Etrusket kane lidhje me shqiptaret(deri tani azgje te re, sepse kjo teze po perpunohet dhe madje kane nxjerr dhe fjalor etruskisht-shqip), megjithate ne kete liber gjendeshe nje teori tjeter, ajo e atyre njerezve qe ne i quajme sot TOSKE, vjen nga rrenja Etrusk qe ndodheshin me banim ne zonen e TOSKANES. Shihet qarte se cfare ngjashmerie kemi ketu Etrusk-Toskane-Tosk, qe jane dhe shqiptaret e jugut sot. Etrusket iken pasi romaket dhe popuj te tjere filluan ti luftonin e ti zhduknin. Ne librin People Genes and Population dicka e tille nga Luigi Cavalli-Sforza, profesor gjenetike ne Stanford University, flet se shqipja eshte gjuhe 9000 vjecare, dhe se pellazget perhapeshin me nje ritem prej 0.5 milje ne vit pasi atehere qe periudhe semiglaciale dhe klime shume e ftohte. Po kendej vjen emri i gadishullit te Jutlandes(Hylland(yll)), apo dhe ngjashmerite qe Bajroni vuri re ndermjet Skocezve dhe Shqiptareve. Dihet qe keltet nje here nje kohe jetonin ne gadishullin e ballkanit, madje flitet se mentori i Sokratit eshte nje DRUID, prift kelt pra.
Nesje se u zgjata, desha thjesht te tregoja nje bote te tere qe ekzistonte perpara greqise ose paralel me te, qe sot pa te drejte i mohohet referenca edhe ne indexet e bibliografite e librave shkollor te botes, per aresye qe tashme i dime mire.

 Ne nje artikull tjeter kam degjuar qe fjala Shqiperi, nuk lidhet me shqiponje por me Shqiptoj, kjo duke pare dhe traditen e perendise Pellazge(te huazuar nga Greket), Zeus=(zeri). Nese ka dikush nje studim me te thelluar mbi emrin Albania Shqiperi si doli nga doli, do ishte mire te hapte nje teme te vecante qe te bisedonim atje.

Per  aleksandrin eshte e kote te bisedohet se car ishte. Faveryal dhe Angely shume bukur thone se si mundet nje person te pushtoj njerezit e tij? Pra cdo lufte qe paraqitet si pushtim i aleksandrit ndaj Ilirise eshte gabim. Iliret grindeshin mes njeri tjetrit, dhe Aleksandri nuk i pushtoi, por i bashkoi te gjithe.

  • Postime: 27290
  • Karma: +48/-5
  • Gjinia: Mashkull

#4 ne: 29-09-2004, 02:56:48
Per flamurin tone kam bere nje here para disa vitesh nje shkrim te shkurter ( http://www.zeriyt.com/index.php?option=com_smf&Itemid=108&topic=1628.0 ) dhe besoj se ne te shpjegohen disa gjera. Ndersa per sa i perket temes nuk po zgjatem me pasi i kam thene mendimet e mia tashme mbi te.

  • Postime: 993
  • Karma: +1/-0
  • Gjinia: Mashkull

#5 ne: 29-09-2004, 04:20:53
MAX e ke gabim. Shqiponja dykrenare eshte simbol i Sumereve dhe me pas i hititeve. Megjithate shiko pak ket link se un kam pare dhe ilustrime edhe te tjera mbi kete vend qe Aleksandri i madh krijoi shume me pare se te kishte nje perandori romake, dhe rreth 600 vjet perpara se u nda kjo perandori.
http://www.orientalarchitecture.com/taxila/EAGLE02.htm

Ky eshte tempulli ne Pakistan. Skenderbeu ndoqi gjurmet e Aleskandrit, dhe Turqit po ashtu e adhuronin Aleksandirn dhe ja vune emrin Iskander, megjithate duhet te kete me teper rreth keti emertimi per Skenderbeun. Turqit dicka kan dit per Shqiptaret, qe ishin mbartesit e vetem te kultures se tyre ilire dhe te asaj helene. Prandaj dhe kan dash te na azgjesojne fare nga harta.

  • Postime: 181
  • Karma: +0/-0

#6 ne: 12-10-2004, 00:01:58
me sa di une eshte shiptar nga nena, eshte e vertete po maqedonasit nuk e permendin fare dhe jo paqellim. ata se fundi thane dhe per nene terezen dhe per skenderbeun qe ishin maqedonas po kush i ha me keto. di per alex e madh se ka qene njeriu me i pasur i te gjitha koherave, ose thene ndryshe gay me i pasur, ka patur te dashur shokun e tij te ngushte, alex i madh pati vdekje te tmerrshme.
kuriozitet:
kur cezari pushtoi maqedonine i thote keshilltarit te tij "alex i madh ishte vetem 20 vjec kur kishte pushtuar gjysmen e botes, ndersa une jam 50 dhe nuk kam kapur as 1/5" bye

  • Postime: 993
  • Karma: +1/-0
  • Gjinia: Mashkull

#7 ne: 14-10-2004, 02:33:02
Aleksandri nuk qe homoseksual. Pretendohet deri diku se mund te kete pasur marredhenie... dhe nuk i kam hasur keto pretendime ne librat biografik te hershem per te... do jete ndonje shpikje e re e fundit, ose do kene gjetur ndonje dokument qe e citon si te tille.

Sa per maqedonasit, maqedonasit nuk kane te drejte te ekzistojne si komb, e jo mo te kerkojne figurat tona kombetare.

  • Postime: 5949
  • Karma: +9/-0

#8 ne: 14-10-2004, 02:42:45
'turi' qe Aleksandri i Madh' ishte shume i ri si sundimtar sikurse dhe shume i pasur kjo dihet :occ
Ajo qe po me cudit mua eshte kjo qe ke thene qe ai eshte 'gay' = homo...., as qe e kam degjuar ndonjehere kete hipoteze apo thashethem (nese mund ta quaj keshtu?!)... :???
Ku e ke lexuar more, kete info...?


Pershendetje
 :pafshim


p.s. uppss harrova ti pergjigjem pyetjes se temes...cfare ishte Alex i madh? Me sa kam lexuar e degjuar eshte shqiptare :)

  • Postime: 2356
  • Karma: +0/-2
  • Gjinia: Mashkull

#9 ne: 14-10-2004, 20:03:15
Edhe une pra dume dhen nje mendim pere Aleksandrin e Madh.
Me se 2000 libra jan shkruajtur pere jeten e tije.
Pore te themi se a ishte greke kjo s'vjen fare ne konsiderim sepse vete helenet e quanin "barbare" prandaj ishte edhe i tille pra kemi deshmi nga dikutimet  eDemostenit i cili ishte kunder  pjesmarrjes se Aleksandrit te ri (15 vjecare ) ne lojnat olimpike prandaj ketu e fitoj te drejten se nuke ishte barbare por i civilizuar nga qe ne lojrat olimpike kishin te drejt te merrnin pjes vetem helenet...
Aleksandri pra ishte i drejtuar ne mes dy personave te emes olimbia dhe Aristoti.
Qka eshte  e rendesishme se kur Philipi e mori nje konkubin pra nje grua tjeter qe ti lindete nje trashegimetare i dinjur se me urdhrat e olimpies aleksandrit i rrihte zemra me shume pere  dajen e tije pra te vllain e olimpies poashtu i quajtur Aleksander dhe qe thuhet se ngjanin si ti kishte ber nje nene...
Po kthehem pra ku e lash se Filipi i druante Olimpis shume dhe pasi e mori gruan e dyte Olimpia mori Aleksandrin e vogel dhe u strehua ne Epire ku aty diku mbi pllazhin e imet te Shqiperise Aleksandri i vogel luante bregut detit pore qe ishte e pamujtur qe te mesone te notoje...
Pas nje viti kur tjetra grua i lindi nje vajze e jo nje djale s'ic pretendonte falltorja Filipi ia preu koken dhe  e ftoj perseri Olimpin ne pallate.
« Editimi i fundit: 27-12-2004, 23:55:32 nga Gjumashi »

  • Postime: 27290
  • Karma: +48/-5
  • Gjinia: Mashkull

#10 ne: 14-10-2004, 23:22:13
Smiley eshte e vertete ajo mbi homoseksualitetin e Aleksandrit. Eshte nje fakt i ditur nga shumica. Ndoshta nuk eshte aq e perhapur, pasi nuk i vihet re shume ketij fakti per disa arsye. Se pari per etike, se dyti sepse ne antikitet, sidomos hapesiren e ndikuar nga kultura Helene ishte teresisht normale kjo gje. Homoseksualiteti ishte perhapur gjeresisht dhe ishte gjeja me normale ne bote. Aleksandri ka qene bashke me komandantin e tij me te madh. Thuhet gjithashtu se dhe vdekja i ka ardhur nga nje semundje qe komandanti ne fjale kishte dhe qe eventualisht ia ka transmetuar Aleksandrit.

  • Postime: 5949
  • Karma: +9/-0

#11 ne: 14-10-2004, 23:27:03
M A X ...... :o
Faleminderit per informacionin qe ndave :perqafim

  • Postime: 27
  • Karma: +0/-0

#12 ne: 15-10-2004, 02:43:06
Para tri viteve kur permendej Aleksandri i Madh ne disa forume, bashkforumasit quditeshin dhe me nje lloj mosbindje pyetnin se a ishte e mundeshme qe ai trim i madh te ishte me prejardhje shqiptare.

Kurse sot siq po shihet gjerat kane ndryshuar dhe besimi tek shqiptaret per Aleksandrin duket normale.

Ky ishte edhe qellimi i ketij sondazhi.

Do te shkruaj pak me gjere heren tjeter!

  • Postime: 2356
  • Karma: +0/-2
  • Gjinia: Mashkull

#13 ne: 15-10-2004, 23:02:36
Shiqo pellasgian,
kan ndryshuar edhe biografia e tije teresishte se jan gjetur edhe shkrime jo greke dmth. ne gjuhen perse qe e hudhe poshte tezen evjeter gjoja se Aleksandri i Madh ishte komlis i vrasjes se mbretit Filip II mirepo ajo spaska qene  e vertete fare se kur Alex. i shkruan leter Darius-it III, duke iu kercnur shume rrepte e duke i thene " ke pere te paguar borgjin ndaj babajt tim duke komlotuar ne pallate me tradhetare tjere prandaj q'ka do qe te me ofrojsh jeten s'ta fali kurre"
Pra ne damaret e tije vlonte gjaku pere hakmarrje kurse ne filmin holivudian qe e kam pare kohen e fundit edhe ne dvd versioni me Ricar Burton-in, ky film herojn e qete shume poshte q'ka nuke perputhet me realitetin se po te kishte vrare babajn , askush s'do ti kishte shkuar mbrapa.
Pra sulmi ne azi paska qen nje hakmarrje  e Aleksandrit ndaj kundershtarve te Filipit.
Kjo pra ishte me e reja...
« Editimi i fundit: 27-12-2004, 23:56:14 nga Gjumashi »

  • Postime: 27
  • Karma: +0/-0

#14 ne: 17-10-2004, 13:57:20
Kreksi,

Une jam i mendimit qe Philipi nuk ishte babe natyral i Lekes se Madh.

Heren e pare qe kam has ne kete dyshim ka qene kur kam lexuar librin e Mary Renault, The Nature of Alexander the Great.

Kjo ka qene nje studjuse e perpikte e Lekes, e cila kishte kaluar 40 vite per tu munduar te gjeje pergjegjet rrethe ndodhive te asaj kohe.

Ajo eshte shume e besimit se Philipi nuk ishte babe i Lekes se madh. Po shkruaj ketu nje ndodhi rrethe asaj qe shkruan Mary, mendoj ia vlene nje diskutim.

Ne ahengun ne te cilen merrrte pjese Iliri Cleitus te gjithe ishin dehur nga alkoholi. Cleitus fillon ta ngacmoj Leken duke i the atij se Philipi ishte me i afte se ky. Dhe keta fillojn te nenqmojne njeri tjetrin. Leka i madh ne ate gjendje fillon te nervozohet. Cleitus i thot Lekes se ai nuk kishte te drejte te ishte mbrete i Macedonise sepse nuk ishte djale i Philipit. Kjo beri qe nervoza e Lekes se Madh te kalonte ne shkallen me te larte, ai ia mori shtize nje nga rojeve dhe e qelloj Cleitusin me te dhe e mbyti. Pas kesaj Leka nuk mund te besonte se mbyti shokun e vete dhe qante mbi trupin e Cleitusit.    


Kam has ne disa bashkkombas te cilet thojne se jane te zemeruar pse Leka i madh kishte vrare nje Ilire. Por ajo qe ne tash na intereson eshte se qka bente nje Ilire ne ahengun e Lekes se Madh, dhe a mund te ishte nje Ilir (shqiptar) shoke i nje Greku (po qe se mendojme se Macedonet ishin Greke). E verteta eshte e thjeshte Iliret dhe Macedonet ishin shqiptar dhe per kete arsye kane qene shoke, dhe kane kaluar qaste te ahengjeve se bashku.

Kreksi, nese e kupton anglishten do ti postoj disa fjali nga nje liber e vjeter, e cila bazohet ne shkrimet e autoreve te ndryshem te kohes se Lekes se Madh, por te gjitha i mbivetesohen Callisthenes, nipit te Aristotelit. Nese nuk e kupton anglishten do te mundohem te gjeje kohe per ti perkthyer.

Nderime!

  • Postime: 2356
  • Karma: +0/-2
  • Gjinia: Mashkull

#15 ne: 18-10-2004, 01:16:00
pelasgian ju pershendes,

lexova artikujt me larte dhe mesova mjafte gjera interesante nga te gjithe e sidomos jam i interesuar pere videon qe keni gjetur te me thuani titullin dhe produkcionin jam i interesuar shume pastaj do perpiqem qe ti gjeje...
mjerishte qe anglishten se njofe fare por e lexoj vetem pere referanca me nevojiten pse jo! mi dergo ju lutem.(se do i kerkoj ne frengjishte ti me thuaj vetem autoret njehere)
momentalisht kam materiale nga Aristobul i cili ka marrur pjese ne ekspeditat e Aleksandrit.
tjetri autor eshte Ptolemeu I qe ishte faraon por ia mbante krahun alexandrit keshtu qe keta jane dy ndriques te historis se vertete te
komandantit legjendar. Por edhe Arrien mjaft bukur se edhe aj e shkruan permrekulli .
po nese eshte aj teksti  i botimit (1976) ne londer nga Robson dhe Brunt(tom I  i kam lexuar ne fr.
tun  ju flmnd. pelasgian.


[attachment[/attachment]
« Editimi i fundit: 27-12-2004, 23:56:51 nga Gjumashi »

  • Postime: 27
  • Karma: +0/-0

#16 ne: 18-10-2004, 12:19:49
Kreksi,

Aristobulus dhe Ptolemy ishin bashkluftetar te Lekes se Madh dhe natyrishte ata kane lene prapa doreshkrime. Disa thone se Ptolemy e ka shkruar historine e Lekes kur eshte plakur dhe sipas tyre nuk kishte qene ne gjendje ti mbante ne mend detajet rrethe luftave, por keto mund te jene vetem supozime te dikujte.

ARRIAN- The Campaigns of Alexander the Great

ARRIAN- Anabasis

Shkrimet e tyre jane mbledhur dhe botuar nga Arrian ne librin e tij Anabasis (me siguri mund ta gjejsh edhe ne frengjishte). Une kam lexuar nje liber tjeter te Arrianit "The Campaigns of Alexander the Great". 

QUINTUS CURTIUS RUFUS The History of Alexander

Natyrishte prej shkrimtareve tjere antik njihet edhe Curtius. Perderisa Arrian tregon per anen positive te Lekes se Madh, Curtius me shume interesohet per anen negative te tij. 

DIODORUS SICULUS Universal History, book 17. 

Diodorus njihet si nje nga autoret antik qe posedonte shkrime te rralla te histories, perfshi ketu edhe ate te Lekes se Madh. Gjithashtu Diodorus eshte autori i pare qe bene permbledhjen e doreshkrimeve ne pjesen e dyte te shekullit te pare. 

PLUTARCH Lives

Kete besoj qe mund ta gjesh ne internet falas.


Shume bashkluftetar te Lekes se Madh kane shkruar per ngjarjet e asaj kohe, dhe njihen si historianet e Lekes se Madh. Perderisa Aristobulus dhe Ptolemi ishin gjate gjithe kohes afer Lekes, nje autor tjeter Cleitarchus nuk ishte afer, por ai pas vdekjes se Lekes kishte mbledh fakte nga deshmitaret dhe i kishte shkruar. Nga shkrimet e ketij Cleitarchus bazohen Diodorus, Curtius dhe deri diku Plutarch.

Njeri nga historianet qe ishte gjithashtu afer Lekes se Madh ishte Callisthenes (nipi i Aristotelit), i cili shkruante rregullishte per te informuar Athinen se qka po ndodhte ne lufterat e Lekes.  Jane botuar shume libra te autoreve te ndryshem, te cilat jane mbivetesuar Callisthenes dhe qe nihen si versionet e Pseudo-Callisthenes dhe kane tituj te ndryshem. Psh kjo qe kam une thirret Alexander book in Ethyopia.
Mund ta gjesh edhe ne Frengjishte nga autoret ALBERIC DE BESANÇON, LAMBET LI TORS dhe ALEXANDRE DE BERNAY. Qe ta gjesh kete liber duhet te kerkosh fjalet Alexander dhe Pseudo-Callisthenes. Jane libra te rrala.
Keto jane librat te cilat besojn se Philipi nuk ishte Babai i Lekes se Madh dhe gjithashtu tregon se Leka i Madh kishte vdekur nga helmimi, jo nga ethet.

Videon e Burrusheve mund ta gjesh ketu http://www.ywam.org/books/

Vetem shkruaj BURUSHO aty dhe SEARCH (kerko)
« Editimi i fundit: 18-10-2004, 12:26:12 nga Pelasgian »

#17 ne: 08-12-2008, 22:33:14
Natyrishte se kjo teme është ende duke vluar kurreshtjen e shumë Shqiptareve, dhe jo-Shqiptareve.

Nuk dua te shtoj asgjë por te verej se çka është besimi i sotëm rrethe Lekes se Madh.

 :) :( :S ;)  :perqafim
Kodi: [Zgjidh]
[quote][list]
[li]
[/li]
[li][/li]
[/list][/quote]
[/tt][/sub][/sup]

#18 ne: 08-12-2008, 22:36:31
jeni shum  budall edhe  trullana  gjithashtu  hahahhah  si gjaja jini lopt e kqi  lluda :P

  • Postime: 2
  • Karma: +0/-0

#19 ne: 23-06-2009, 21:00:07
Pershendetje miqte e mi te dashur,

Meqe jam i flakte pas Aleksandrit te Madh, duke kerkuar ne internet gjeta edhe kete teme ketu ne forumin tuaj, teme e cila me kenaqi ndaj edhe ju pergezoj. Per te plotesuar debatin ketu, po ju shfaq nje video qe e kam gjetur ne youtube.com qe per mendimin tim shpalos ne menyren me te sakte dhe shkelqyese faktet pse Leka i Madh qe shqiptar. Shikim te kendshem!


#20 ne: 03-03-2011, 14:47:57
Une mendoje se Aleksandri i Madh ka qene nga asnjera prej ketyre opsioneve  nuk  eshte e sakte ai ka qene Maqedon dhe mesojeni kete nje here dhe mos e harroni me?ok?

                                 te dua Aleksander

I LOVE YOU




                                   per ju SHQIPE DRENASI

                                                    



                                                              per ju shqipe drenasi

  • Postime: 202
  • Karma: +0/-0
  • Gjinia: Mashkull

#21 ne: 11-01-2012, 03:44:49
Si Ilir kur babij i tij ishte Grek dhe nene Greke ndoshta me rrënjët ilire :) ?

ndoshta Grek dhe Shqiptar.

  • Postime: 27290
  • Karma: +48/-5
  • Gjinia: Mashkull

#22 ne: 04-03-2012, 18:33:01

Suplement

Vetëm një vit për të rilindur

Sinjali i fundit i rimëkëmbjes erdhi vetëm disa ditë më parë: prodhimi i automjeteve, një prej kolonave mbajtëse të ekonomisë japoneze, në janar u rrit me 18.8 përqind, duke u konfirmuar tërësisht. Eshtë Japonia e mrekullive që ka reaguar ndaj annus horribilis të saj, me katastrofën e trefishtë të 11 marsit 2011: 2 minutat e pafundme të lëkundjeve sizmike me magnitudë nëntë ballë (tërmeti më i fuqishëm në historinë e vontë); cunami me dallgë më shumë se 40 metra dhe kriza bërthamore e Fukushimës (më e rënda pas asaj të Çernobilit në vitin 1986), me një nivel alarmi 7, më i larti në shkallën e Agjencisë Ndërkombëtare të Energjisë Bërthamore.
Një fatkeqësi që kushtoi 15870 jetë njerëzish dhe 3287 të humburish, shkatërrimi apo dëmtimi i më shumë se 1 milion shtëpive dhe dëme materiale të vlerësuar nga qeveria prej të paktën 200 miliardë euro, pa llogaritur efektet e emergjencës atomike në dekadat e ardhshme sa i përket kontaminimit. E megjithatë, reagimi i të gjithë vendit ka qenë i mahnitshëm: 6 ditë për të ribërë një distancë të autostradës së Tohokut, e carë prej lëkundjeve sizmike, 30 ditë për të rihapur aeroportin e Sendait (rreth tetëdhjetë kilometra në veri të Fukushimës), i përmbytur prej ujërave të oqeanit dhe pak më shumë se një muaj për të rivënë në lëvizje trenin e shpejtësisë së lartë, Shikansen. Pamje që, bashkë me ato të operacioneve të shpëtimit pa ndalesë në zonat e shkatërruara si dhe radhët e gjata e të rregullta të njerëzve që prisnin të kryenin testet për rrezatimin, kanë bërë xhiron e botës, duke shfaqur para syve të të gjithëve forcën e një kombi të tërë.
"Reagimi nuk duhet të befasojë askënd", shpjegon Junji Tsuchiya, profesor i sociologjisë në Universitetin Vaseda të Tokios. "Rindërtimi dhe kohezioni janë pjesë e kulturës sonë". Një tokë e karakterizuar nga fatkeqësi natyrore shkatërrimtare, duke përfshirë edhe fenomenet vullkanikë, "nuk të lë rrugë tjetër e të shtyn drejt kohezionit". Rajoni i Tohokut, që konsiderohet gabimisht vetëm si zonë bujqësore, ka në fakt "një rol kyç në industrinë e globalizuar", vëren Vincenzo Petrone, ambasador i Italisë në Tokio. Një shembull? Merck Kgaa...

(Të plotë mund ta lexoni në gazetën RD)

 

 

NIÇE/Çfarë tha filozofi?

"Unë nuk jam një njeri, jam dinamit". Ishte viti 1888 dhe Fridrih Niçe vetëquhej kështu në librin e tij "Ecce homo". Dhe nuk gabohej: mendimi i ij ishte praktikisht shpërthyes. Një vit pas botimit të veprës së tij lindi Hiteri, i cili ishte një adhurues i madh i ilozofit dhe që duke manipuluar disa prej ideve të tij ndërtoi ideologjinë e Rajhut të Tretë. Por jo vetëm kaq: edhe shkrimtarë dhe muzikantë pa kurrfarë simpatie për nazizmin u magjepsën prej librave të filozofit gjerman. Një provë është fakti që shumë konsiderata ë tijat janë aktuale edhe sot. Ndoshta edhe më shumë se sa në fundin e viteve 800, kur Niçe u paraqit si një outsider autentik, vizionar dhe profetik.
LUZIONE
Me kalimin e kohës, ai vuri në diskutim pothuajse të gjithë siguritë e epokës së ij: besimi tek Zoti, besimi në progresin e shkencës dhe respekt për vlerat e moralit. E gjithë kjo, thoshte, është një luzion: bota ecën përpara pa kuptim, në mënyrë kontradiktore dhe irracion-ale. Vlerat e të mirës dhe të keqes janë një shpikje dhe nuk duhen respektuar. Përkundrazi, njeriut duhet të bëhet protagonist i jetës së tij, duke ushtruar vullnetin e tij të lindur, duke përfshirë dominimin mbi më të dobëtit. "Niçe arriti të rrokë dhe të interpretojë një element thelbësor të epokës moderne: aspirata kolektive për të qenë unikë dhe të jashtëzakonshëm, kërkimin për ë spikatur dhe për të qenë superior me çdo kusht", thotë Maurizio Ferraris, docent i filozofisë teorike në Universitetin e Torinos. "Ka nxjerrë pra paradoksin e supernjeriut në shoqërinë e masës".
I DISKUTUESHËM
Për të janë thënë dhe shkruar nga të gjitha: që ishte me sifiliz, me sindromën bipolare (herë ekzaltohej, herë binte në dëshpërim), homoseksual. Që frymëzoi nazizmin, që vepra e tijmë e famshme, "Kështu foli Zarathustra" (1883) ishte në çantën e shpinës së çdo ushtari gjerman të Luftës së Parë Botërore: të gjithë pohime që duhet të merren me shumë rezerva. Por jo gjithmonë të pabazë. E sigurtë është që ai shkroi pjesën më të madhe të librave të tij mes viteve 70 dhe 80 të Tetëqindës. Pas kësaj, në moshën 45 vjeç, mbeti viktimë e një krize të dhunshme psikologjike që e çoi në çmenduri. Në ato ditë ndodhej në Torino, pasi kishte kaluar periudha të gjata në Itali. I vetëm, pa një familje dhe mbi të gjitha pa marrë mirënjohjen publike të dëshiruar, shkroi të ashtuquajturat "Letra të marrëzisë".
Më të famshmen ia dërgoi në janar 1889 një historiani të famshëm të kohës, ish koleg i tij në Universitetin e Bazelit në Zvicër, Jakob Burkhardt: "I dashur profesor, në fund do të doja më shuma të isha profesor në Bazel se sa Perëndia; por nuk kam guxuar ta shtyj kaq larg egoizmin tim privat, sa të harroj, për shkak të tij, krijimin e botës"...

(Të plotë mund ta lexoni në gazetën RD)

 

 

Lufte e Ftohtë në Lindjen e Mesme

Në Lindjen e Mesme është duke u përvijuar një Luftë e Ftohtë në kuptimin e plotë të kësaj fjale, mes dy superfuqive ushtarake të zonës, Izraeli dhe Irani, një fërkim ky që shkakton shqetësim të madh në të gjithë botën.
Në muajt e fundit, Izraeli ka kryer një seri testesh me raketa, ndërkohë që Agjencia Ndërkombëtare për Energjinë Bërthamore i ka forcuar edhe më tej dyshimet që lidhen me zhvillimin nga ana e Iranit të teknologjive të nevojshme për prodhimin e armëve bërthamore.
Pashmangshmërisht, një sërë motivesh të ndryshëm historikë janë duke kontribuar për ta bërë gjithnjë e më të nderë situatën dhe panoramën në Lindjen e Mesme, duke ngritur jo pak shqetësim mbi të ardhmen. Në qendër të problemit është mungesa e ndërsjellë e besimit si dhe përcmimi dhe frika që prej shumë vitesh ndajnë të dy vendet. Regjimi paraislamik i Iranit, ai i mbretit, ishte shfaqur i urtë kundrejt Izraelit, por me ngjitjen në pushtet të revolucionarëve islamikë të khomeneit, në vitin 1979, skenari pësoi një ndryshim rrënjësor.
Mllefi i revolucionarëve kundër Izraelit ishte pjesërisht një lloj reagimi ndaj politikës së miqësisë mes dy vendeve që kishte vendosur mbreti, dhe pjesërisht një përllogaritje politike. Objektivi i klasës së re drejtuese të vendit parashikonte në fakt një rol udhëheqës të Iranit në të gjithë Lindjen e Mesme, dhe një mbështetje e sulmeve dhe hakLufte e Ftohtë në Lindjen e Mesme Marrëdhëniet mes Izraelit dhe Iranit po përkeqësohen me ritme gjithnjë e më të shpejtë. Një ekzaminim i disa faktorëve historikë që janë në themel të armiqësisë mes dy vendeve. Armiqësia e hapur mes Izraelit dhe Iranit nuk ka ndodhur ende, por koha në dispozicion të diplomacisë perëndimore është gjithnjë e më e pakët. Deri tani, përpjekjet për të ngadalësuar programin bërthamor iranian kanë sjellë vrasjen e tre shkencëtarëve dhe futjen e një virusi informatik në rrjetin e kontrollit të centraleve, por zgjidhja e krizës duket ende larg marrjes së palestinezëve kundër Izraelit nuk bënte gjë tjetër vecse e vendoste Teheranin në drejtim të të gjithë radikalizmave islamikë të rajonit.
Nga një këndvështrim ideologjik, Izraeli shihej në fakt si pjesë e një projekti shumë të madh neo-imperialist i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, që synonte të kërcënonte pavarësinë e vendeve në zhvillim. Megjithatë, ekziston edhe një tjetër faktor historik, i cili ka luajtur një rol të spikatur në lindjen e një ndjenj të fuqishme anti-izraelite mes udhëheqësve islamikë iranianë. Në vitet Tridhjetë, Gjermania naziste filloi që të nxisë antisemitizmin në Iran (që atëherë quhej Persi) dhe në të gjithë Lindjen e Mesme nëpërmjet Radio Zeesen, një emitent në gjuhën farsi që transmetonte nga Berlini...

(Të plotë mund ta lexoni në gazetën RD)

 



KRIZA/Sëmundje shumë e gjatë

Ata me zor e thonë, por doktorët janë çuditërisht besimplotë: pas një sëmundjeje të gjatë, euro mund të jetë duke e rimarrë veten. Operacioni kirurgjik njëjavor i ministrave të Financave për të ulur një pjesë të madhe të borxhit grek shkoi më mirë nga sa pritej. "Kemi të gjithë elementët që na nevojiten për ta bërë krizën të largohet gradualisht", thotë njëri. "Mund të jemi përtej fazës akute dhe mund të jemi në tranzicion drejt normalizimit". Është optimizmi i dëshpërimit; pacienti nuk ka vdekur, kështu që duhet të jetë duke u përmirësuar.
Shumë janë skeptikë. Por shqyrtoni provat. Greqia tani mund të stabilizohet. Duhet të plotësojë kushtet për të marrë paratë dhe do të durojë dhimbjen për disa vite. Por risku i një falimenti kaotik dhe dalja nga euro është larguar. Kredidhënësit privatë kanë pranuar një humbje të madhe, megjithatë tregjet janë të heshtur. Gjetkë, shenjat janë të mira. Italia po reformohet, ashtu si dhe Spanja. Shumica e vendeve të Bashkimit Europian kanë miratuar një pakt fiskal që do të forcojë disiplinën buxhetore. Banka Qendrore Europiane ka shmangur një krizë të kredive, duke injektuar likuiditete në banka. Dhe masat mbrojtëse ndaj përhapjes mund të forcohen së shpejti. Në 1 mars, udhëheqësit e BE do të debatojnë për thirrjet për një rritje të fondit të shpëtimit. Kjo mund të nxisë të tjerët të paguajnë më shumë në FMN, gjë që gjithashtu do të ndihmojë.
Recesioni këtë vit parashikohet të jetë jetëshkurtër dhe i butë. Grafiku i temperaturave në Eurozonë po ngushtohet gradualisht. Për herë të parë në gjashtë muaj, ka kaluar një javë dhe Banka Qendrore Europiane nuk ka bërë blerje emergjente bonosh.
Pra, kriza ka marrë fund? Jo kaq shpejt, thonë kritikët.
Fillojmë sërish, me Greqinë. Ilaçi duket se pothuajse po e vret pacientin, në vend ta kurojë. Rënia ekonomike e saj (një kontraktim kumulativ prej 16% i GDP) mund të hyjë në librat e rekordeve. Trysnia për të arritur një objektiv të reduktimit të deficitit ka shkaktuar një spirale vdekjeje. Suksesi do të jetë i ngadaltë dhe do të duhet të kalojë një brez i tërë; dështimi do të jetë një risk gjithmonë i pranishëm. Programi është "i prirur për aksidente", thotë një vlerësim i ekspertëve të BE dhe FMN. Çdo kombinim problemesh - recesion më i thellë, privatizim më i ngadaltë, më pak reforma strukturore - mund të hedhin në erë parashikimin që borxhi grek do të bjerë në 120% të GDP deri në vitin 2020. Ky prag u zgjodh për arsye politike: është pothuajse sa raporti i borxhit të Italisë. Megjithatë, Italia nuk është aspak e shëndetshme; ajo mezi i bind investitorët që borxhi i saj është i përballueshëm...

(Të plotë mund ta lexoni në gazetën RD)

 

 

Në vitin 2004, investigatorët federalë të Shteteve të Bashkuara zbuluan një sërë sulmesh kibernetike që po penetronin në rrjetet e Departamentit të Mbrojtjes, Shtetit, Energjisë dhe Sigurisë Kombëtare

Sulmet më të famshme kibernetike

Shiu Titan (2003-2007)
Burimi: Kina
Në vitin 2004, investigatorët federalë të Shteteve të Bashkuara zbuluan një sërë sulmesh kibernetike që po penetronin në rrjetet e Departamentit të Mbrojtjes, Shtetit, Energjisë dhe Sigurisë Kombëtare, gjithashtu edhe në departamentet e kontraktuesve të mbrojtjes, duke shkarkuar terebite të tëra të dhënash nga sistemet e tyre. Investiguesit arritën ta gjenin rrjetin e spiunëve kibernetikë me emrin e koduar "Shiu Titan", të cilët operonin nga kompjutera që ndodheshin në qytetin Guangdong të Kinës. Ndërkohë që dyshohej se ushtria kineze ishte e përfshirë në këto sulme, Pekini e ka mohuar me egërsi përgjegjësinë e tij. Në vitin 2007, u raportua se sulmet që lidheshin me "Shiun Titan" gjithashtu kishin vënë nën shënjestër zyrën e Jashtme të Britanisë së Madhe.

Miu i Errësirës (2006-në vazhdim)
Burimi: Kina
Në vitin 2001, antivirusi "McAfee" raportoi ekzistencën e një fushate pesë vjeçare hakerash të njohur me emrin "Miu i Errësirës". Funksionon duke dërguar një e-mail tek një punëtor i organizatës që është vënë nën shënjestër, i cili më pas instalon menjëherë "Kalin e Trojës" në kompjuter, pasi ka klikuar një dokument të bashkëngjitur, i cili në fakt duket tërësisht i padëmshëm. 49 viktimat e njohura përfshijnë Komitetin Ndërkombëtar Olimpik, Kombet e Bashkuara, Shoqërinë e Vendeve Aziatike Juglindore, kompani të ndryshme në Japoni, Zvicër, Britani, Indonezi, Danimarkë, Singapor, Hong Kong, Gjermani dhe Indi bashkë me shumë agjenci qeveritare të Shteteve të Bashkuara, Taivanit, Koresë së Jugut, Vietnamit dhe Kanadasë. Të paktën 13 kontraktues të mbrojtjes amerikane janë sulmuar. Lista e gjatë e shënjestrave i ka shtyrë shumë analistë të dyshojnë përfshirjen e qeverisë kineze. "Miu i Errësirës" është quajtur sulmi kibernetik më i madh i të gjitha kohërave...

Përgatiti: KLARITA BAJRAKTARI

(Të plotë mund ta lexoni në gazetën RD)

 

 

Pjesa më e madhe e botës është e bindur se Kina është e pashkatërrueshme. Duke shmangur të gjitha krizat dhe duke u shumëfishuar vit pas viti, Kina kalon nga një arritje ekonomike në tjetrën

A do të ketë Kina krizë ekonomike?

Pjesa më e madhe e botës është e bindur se Kina është e pashkatërrueshme. Duke shmangur të gjitha krizat dhe duke u shumëfishuar vit pas viti, Kina kalon nga një arritje në tjetrën dhe rritja spektakolare ekonomike ecën përpara, pavarësisht lëkundjeve në pjesën tjetër të botës. Duket e pashmangshme tashmë që Kina t'ja kalojë Shteteve të Bashkuara të zhytyra në borxhe, duke u bërë ekonomia më e konsoliduar dhe e domosdoshme e botës. Biznesmenët dhe politikëbërësit që shohin drejt së ardhmes, besojnë se "kapitalizmi shtetëror" i Kinës do të jetë më superior në sajë të organizimit ekonomik, në përputhje me sfidat e reja të ekonomisë moderne të globalizuar. Përgjigjja ndaj këtij parashikimi është: Mendojeni edhe një herë.
Nuk vihet në dyshim për asnjë moment që Kina do të jetë një superfuqi e madhe, me një rol gjithnjë e më influencues në ekonominë globale. Në shumë aspekte, ajo që tani është një superfuqi. Por, kjo nuk do të thotë që ekonomia nuk do të hasë asnjë problem dhe një numër shumë i madh i tyre do të shkaktohet nga vetë sistemi statik, që sot lavdërohet aq shumë nga ekspertët e Europës dhe Shteteve të Bashkuara. Nëse Kina nuk e ndryshon kursin e saj, në mënyrë radikale, vendi mund të eksperimentojë për çudi të të gjithëve një krizë të vërtetë ekonomike.
E ardhmja ekonomike e Kinës me shumë mundësi do të përballet me një lloj kolapsi të vështirë për një periudhë kohe edhe pse kjo nuk është pranuar nga shumë ekspertë të fushës ekonomike. Arsyeja e këtij ngurrimi qëndron në faktin që është shumë e vështirë të kuptosh se çfarë ndodh në brendësi të ekonomisë kineze. Të dhënat rreth kësaj janë të rralla dhe shumë të pabesueshme. Kina në fakt është unike në shumë aspekte ekonomike. A ka parë ndonjëherë historia e njerëzimit një gjigant me përmasa kaq masive të ngjisë kaq shpejt shkallët e ekonomisë globale? Është shumë e vështirë të gjesh një precedent tjetër që t'i ngjasojë rritjes së Kinës. Për më tepër, ekziston edhe çështja e kohës. Është e lehtë të thuash që Kina do të përjetojë krizë ekonomike, por është pothuajse e pamundur të përcaktosh se kur. Muajin tjetër? Vitin tjetër? Dekadën tjetër? Fakti është që Kina mund të vazhdojë në të njëjtën rrugë që po ecën për shumë kohë. Kështu, kur bën parashikime të tilla duhet të marrësh përsipër që të kesh një marzh shumë të lartë gabimi.
Megjithatë, kushdo që jeton një periudhë të gjatë në Kinë mund të bindej se sistemi i saj aktual ekonomik është shumë i paqëndrueshëm. Ekonomistët që specializohen në Kinë mund të të japin qindra argumente...

Përgatiti: KLARITA BAJRAKTARI

(Të plotë mund ta lexoni në gazetën RD)

 



Përpjekjet braziliane po e kthejnë vendin në superfuqi botërore. Reformatorët kryesorë të këtyre përpjekjeve të reja janë Presidentja Dilma Rousseff dhe ministri i saj i Punëve të Jashtme, Antonio Patriota

Projektet e shekullit të ri brazilian

Ndërkohë që rruga e vështirë e Amerikës drejt pranimit të realitetit të ri multipolar të botës duket se e detyron të bëjë një hap prapa për çdo hap që bën para së bashku me dhunimet e paprecedent të sovranitetit në vende si Libia, vende të tjera janë duke punuar aktivisht për të vendosur rregulla të reja për të gjitha shtetet që do t’i çojnë drejt erës së re.
Reformatorët kryesorë të këtyre përpjekjeve të reja janë Presidentja braziliane, Dilma Rousseff dhe ministri i saj i Punëve të Jashtme, Antonio Patriota. Ai bëri një vizitë në New York javën e kaluar për t’ja paraqitur objektivat e tij Kombeve të Bashkuara.
Sfidat që kanë përpara Rousseff dhe Patriota si nëpunës publikë janë goxha të frikshme. Secili prej tyre është duke ndjekur hapat e një paraardhësi të jashtëzakonshëm. Në fakt, sfida e Rousseff është shumë më e madhe, madje për disa është konsideruar e pakapërcyeshme. Ajo është pasardhësja e dy presidentëve, të cilët ishin dy figurat më të rëndësishme të historisë moderne të vendit të saj, Fernando Henrique Cardoso, i cili është i famshëm për stabilizimin e ekonomisë pas shumë vitesh paqëndrueshmërie dhe Luiz Inácio Lula da Silva, i cili është jo vetëm udhëheqësi dhe modeli i saj, por gjithashtu edhe një nga liderët e paktë më të rëndësishëm të botës gjatë dekadës së fundit.
Por, paraardhësi i Patriotas gjithashtu, Celso Amorim, ishte një figurë e jashtëzakonshme, tejmase influencues, madje protagonist në skenat politike braziliane dhe ndërkombëtare.
Një vit pas mandatit të saj dhe pavarësisht sfidave të mëdha kombëtare dhe ndërkombëtare, Rousseff që tani ka fituar një popullaritet të madh, të njëjtë me atë të Lulas gjatë kohës që ishte në pushtet. Nga ana tjetër, Patriota është duke punuar qetësisht, por me shkathtësi për ta vendosur Brazilin si lider në listën e superfuqive botërore.
“Kemi një avatazh të madh”, thotë Patriota. “Ne nuk kemi armiq, nuk kemi luftë në kufijtë tanë, nuk kemi rivalë të mëdhenj historikë apo kontemporanë siç mund të kenë disa nga fuqitë e rëndësishme. Ne gëzojmë lidhje të forta dhe të qëndrueshme me pjesën më të madhe të vendeve të zhvilluara dhe me ato në zhvillim”. Ky në fakt është një status që nuk gëzohet as nga Kina, India apo Rusia dhe as nga fuqitë tradicionale të botës...

Përgatiti: KLARITA BAJRAKTARI

(Të plotë mund ta lexoni në gazetën RD)

 

 

Axhendat ngushtësisht kombëtare të kandidatëve presidencialë francezë e dëmtojnë procesin demokratik dhe ecin kundër interesave franceze ndërkombëtarisht, argumenton Daniel Cohn-Bendit

Presidencializmi, sëmundja franceze

- Esprit: Në mjaft raste ju e keni kritikuar sistemin politik francez për "presidencializmin" e tepruar të tij. Çfarë forme merr ai në një kohë kur pushteti sovran i qeverive dhe aftësia e politikanëve për të pasur ndonjë efekt ndaj krizës po vihen seriozisht në pikëpyetje?
Daniel Cohn-Bendit: Ajo çka po shikojmë në fushatat presidenciale në Francë është se sa më shumë shanse kanë kandidatët për të fituar apo sa më shumë shanse ata mendojnë se kanë për të fituar, aq më shumë ata janë të përgatitur për të luajtur lojën të cilën unë e quaj "presidencializmi kombëtar". Ata angazhohen në fjalime që pak a shumë thonë kështu: "Nëqoftëse zgjidhem unë, atëherë gjithçka në Francë do të jetë ndryshe, pasi unë jam i vetmi në gjendje që ta udhëheq këtë vend". Duke vepruar kështu, ata janë duke ia atribuar të gjithë pushtetin vendimmarrës Presidentit dhe mazhorancës qeveritare që ai apo ajo zgjedh dhe në të njëjtën kohë duke e hequr Francën nga një kontekst ndërkombëtar. Në fushatat presidenciale, çështja e Europës shfaqet vetëm rrallë dhe pjesa tjetër e botës nuk përmendet aspak. I gjithë problemi është sesi kandidati do të jetë në gjendje të rivendosë imazhin e Francës sapo atij apo asaj i është dhënë pushteti suprem.
Kjo mund të shikohet qartë kur shikoni në strategjitë e kandidatëve të ndryshëm. Strategjia e Nicolas Sarkozy është krejtësisht e qartë: t'i bëjë njerëzit të harrojnë pesë vitet e tij si President dhe të përcjellë në çdo shtëpi mesazhin se ai është kandidati i vetëm që mund ta drejtojë Francën përgjatë krizës aktuale. Kjo është e kundërta e fushatës së Jospin e vitit 2002, kur ai zgjodhi që ta ndërtojë gjithçka bazuar mbi kurrikulën e tij.
Në një nivel ngushtësisht më politik, Nicolas Sarkozy është i konsumuar. Nga e djathta, nëqoftëse Fronti Kombëtar fillon që të rezultojë lart në sondazhe, atëherë UMP-ja do ta gjente veten të grabitur nga pjesë të elektoratit të saj. Kështu që do t'i duhet që frenojnë sulmin e nisur nga Fronti Kombëtar, që është ajo çka ministri i Brendshëm, Claude Guéant është duke bërë tani. Megjithatë, Sarkozy i duhet gjithashtu që të hapë një hapësirë në qendër apo në qendrën e djathtë për të siguruar se merr votat e atyre republikanëve nga e djathta që nuk janë ose nuk janë më të përgatitur që të pranojmë spostimin e qeverisë aktuale nga e djathta.
Përsa i pëkret François Hollande, ai duket se ka adoptuar të njëjtën strategji si ajo që kishte Kryeministri spanjoll, Mariano Rajoy në fushatën elektorale të tij të vitit të kaluar. Aty ku njerëzit janë duke votuar kundër administratës në fuqi, gjithçka që kandidati opozitar duhet të bëjë është të mos thotë asgjë për të cilën mund të sulmohet. Ai nuk merr asnjë pozicion të veçantë...

Përgatiti: Armin TIRANA

(Të plotë mund ta lexoni në gazetën RD)

 

 

Asnjë nga rinia që bëri revolucionet e vitit të kaluar nuk e treguan asnjëherë Irakun si frymëzim. Madje, hera e vetme që Iraku u përmend ndonjëherë në tuitet e tyre qe si shembull negativ

10 mitet e Pranverës Arabe

1. Trazirat e 2011 u provokuan nga përmbysja e Sadam Huseinit në Irak nga ana e administratës Bush.
Mooos! Përgjigje e gabuar. Asnjë nga rinia që bëri revolucionet e vitit të kaluar nuk e treguan asnjëherë Irakun si frymëzim. Madje, hera e vetme që Iraku u përmend ndonjëherë në tuitet e tyre qe si shembull negativ ("Mos ta lejojmë vetëm që të përçahemi nga sektarizmi, përderisa është kjo ajo që bënë amerikanët në Irak"). Amerikanët janë aq të mbushur me vetadmirim sa që nuk mund ta shikojnë Irakun ashtu siç është dhe ashtu siç perceptohet ai në botën arabe. Iraku nuk është një qytet i ndritshëm në një kodrinë për ta. Ai është një vend i mbushur me urrejtje sektare, i manipuluar nga Shtetet e Bashkuara dhe që vuan nga qeverisja e keqe dhe politikat dizfunksionale. Kam intervistuar aktivistë verën e kaluar në Tunizi dhe Egjipt. Rinia nuk donte që të ishin si Iraku! Ata duan të jenë si Turqia apo, tani, Tunizia.

2. Presidenti Obama e pati gabim që i kërkoi Presidentit egjiptian, Hosni Mubarak të jepte dorëheqjen.
Ky pozicion është marrë nga Kryeministri izraelian, Benyamin Netanyahu dhe Mbreti Abdullah i Arabisë Saudite. Është çmenduri ta thuash. Mubaraku nuk mund të kishte qëndruar në pushtet, me pothuajse 1 milion njerëz nëpër rrugë dhe rendin që po shkërmoqej në vend. Nëse mund të thuhet ndonjë gjë, Obama qe shumë i ngadaltë në veprime dhe pati rrezik që Egjipti të kthehej seriozisht në antiamerikan sikur të mos kishte ndërhyrë atëherë kur ndërhyri. Përpjekja për ta mbajtur në pushtet një diktator që e ka konsumuar qëndrimin e tij është gjithmonë një gabim i madh nga ana e një fuqie të madhe, siç u pa në rastin e Shahut të Iranit.

3. Radikalizmi mysliman përfitoi nga revolucionet në botën arabe.
Të paktën, deri më tani përfituesit e trazirave kanë qenë disidentët laikë me prirje të majta dhe partitë fetare myslimane. Asnjë nuk është i dhunshëm. Në Tunizi, Presidenti i ri, Moncef Marzouki është një shekullarist i vendosur. Partia fetare al-Nahda (Ennahda) mori rreth 40 përqind të ulëseve në Parlament. Por asnjë lloj lëvizjeje nuk është radikale apo e dhunshme. Gjithashtu, Vëllazëria Myslimane në Egjipt tani është paqësore, flet në mënyrë të moderuar dhe është sulmuar për këtë nga radikalë të tillë si Ayman al-Zawahiri. Radikalët myslimanë nuk kanë qenë të aftë që të krijojnë avantazhe nga këto lëvizje në masë të madhe paqësore në mënyrën që ato mundën, që realisht e ushqeu përhapjen e ekstremizmit të dhunshëm. Fituesi i Çmimit Nobel për Paqen, Tawakkol Karman nga Jemeni argumenton se nëqoftëse mund të arrihet në botën arabe, atëherë kjo do t'i jepte fund ekstremizmit, i cili lulëzon vetëm nën diktaturë...

Përgatiti: Armin TIRANA

(Të plotë mund ta lexoni në gazetën RD)

 

 

"Ne nuk e kemi njohur mirë as popullin dhe as parinë e vendit"

Misionari i Presidentit amerikan Willson, në Shqipëri

Delegacioni i Shteteve të Bashkuara të Amerikës në Konferencën e Paqes, i kryesuar nga Presidenti Willson, për të patur një ide të plotë mbi Shqipërinë emëron konsullin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës në Torino, Josef Haven, si delegat për të bërë hetimet e nevojshme në Shqipëri. Ky, në shkurt të 1919-ës, me të ardhur në Romë, ishte vënë në kontakt me misionarin amerikan Erikson, i cili kishte qenë në Shqipëri si drejtor i Shkollës amerikane në Korçë. Eriksoni e vë në kontakt me Mehmet Konicën, i cili bashkë me Turhan Pashën, kryetar i qeverisë së Durrësit, iu lutën Tefik Mborjes, sekretar i Këshillit të Ministrave, ta shoqëronte konsullin në Shqipëri.
Tefik Mborja, në udhëtim e sipër, e vuri në rrjedhje të çështjes shqiptare konsullin, që kishte një njohuri shumë të pakët mbi Shqipërinë etnike, politike, ekonomike e shoqërore, si dhe mbi aspiratat greko-jugosllave dhe italiane mbi Shqipërinë. Konsulli i ka dëgjuar me një vëmendje dashamirëse shpjegimet e Tefik Mborjes.
Prej Brindizi nisën me një torpidinier për Vlorë, ku në skelë pritet nga një kolonel i shtatmadhorisë italiane, i cili pas prezantimeve të rastit i komunikoi konsullit se Komanda italiane i ka vënë në dispozicion një oficer me gradë kapiten dhe një vilë të vogël për banim. Veç këtyre, i tha se ishte mysafiri i Gjeneral Piaçientinit, Komandant i Forcave të Shqipërisë së Jugut.
Konsulli qëndroi disa ditë në Vlorë. Tefik Mborja fshehurazi e vë në kontakt me shumë patriotë vlonjatë me në krye Qazim Kokoshin, të cilët në shtëpinë e Ali Asllanit dhanë një çaj për nder të tij, ku morën pjesë edhe gratë e tyre me kostume kombëtare. Konsulli mbeti shumë i kënaqur, sepse jo vetëm burrat, por edhe gratë u fjalosën me të në gjuhën italishte.
Si burrat ashtu dhe gratë i dhanë të kuptojë konsullit se Vlora do të mbrohej me gjak dhe kurrë nuk do ta pranojë dominacionin italian. Mbi këtë pikë e mbi sugjerimin e T.Mborjes, konsullit iu paraqit një memorandum i nënshkruar nga shumica e parisë dhe kryepleqve. Me këtë rast Qazim Kokoshi i ka bërë një shërbim të madh çështjes kombëtare e veçanërisht çështjes së Vlorës. Natyrisht, T.Mborja ka bërë çmos për ta bindur konsullin se vlonjatët kishin plotësisht të drejtë dhe nëqoftëse italianët nuk do të heqin dorë nga pretendimet e tyre, lufta do të qe e paevitueshme...

(Shkëputur nga libri "Ballafaqime politike në Shqipëri (1897-1942)" me autor Sejfi Vllamasi)

Përgatiti: AGRON SEJAMINI

 

 

Pas një pune që ka zgjatur disa dekada, shkencëtarët rusë konfirmuan se më në fund kishin arritur liqenin Vostok

Liqeni i fshehur prej 15 milionë vjetësh

Pas një pune që ka zgjatur disa dekada, shkencëtarët rusë, të cilët po bënin një shpim prej rreth 4 kilometrash në shtresën e akullit Antarktik, konfirmuan se më në fund kishin arritur liqenin Vostok. Liqeni gjigant nën akull nuk ka pasur kontakt me dritën apo me ajrin për më tepër se 15 milionë vjet.
Ekspertët thonë se sasitë e vogla të ujit të nxjerra nga liqeni për studim mund t'i përgjigjen shumë pyetjeve mbi terrenin nën shtresën akullnajore të Antarktikës, përfshirë faktin nëse gjallesat kanë gjetur apo jo një mënyrë për të mbijetuar në këtë botë të humbur dhe kryesisht të ngrirë.
Prova për ekzistencën e një liqeni të madh nën akullin e Antarktikut kanë filluar të gjenden qysh në vitet '70. Dyshimet filluan për herë të parë kur një grup rusësh bënë shpime thellë në akull për të gjetur mostra me informacione mbi klimën në të shkuarën.
Sipas studiuesit të mikrobiologjisë në Universitetin e Shtetit të Montanës, John Priscu, i cili ka studiuar prej vitesh Antarktikun, interesimi i rusëve filloi prej informacioneve të zbuluara në brendësinë e akullit, raporton "Voa". "Ndërkohë që ata po bënin shpime gjithmonë e më thellë, ata gjetën një lloj akulli me përbërje të çuditshme, i cili nuk kishte shtresa. Nuk kishte shtresa të formuara nga ndryshimet e klimës në fundin e tij. Prandaj, ata ndalën punën për të zbuluar se çfarë ishte ajo që kishin gjetur".
Ajo që ata kishin gjetur ishte akulli pranë sipërfaqes së liqenit Vostok. Deri në vitin 1966, shkencëtarët kishin mbledhur të dhëna të mjaftueshme, mbi përbërjen e shtresës së akullit dhe terrenit poshtë tij, për të botuar një artikull në revistën "Natyra", i cili përshkruante liqenin e fshehur Vostok.
Rusia krijoi menjëherë një projekt për të kryer shpime përgjatë 4 kilometrave të trashësisë së akullit, në mënyrë që të arrinin liqenin. Ato shpime dhe studime vazhduan çdo vit që atëherë. John Priscu studioi një pjesë të atij akulli 400 mijë vjeçar, për të cilin thotë se përmban shumë mikroorganizma të përshtatura ndaj të ftohtit, të ngjashme me ato që gjenden pranë erërave në fundin e oqeanit.
"Të tjera prej tyre, bazuar në të dhënat gjenetike që kemi, të bëjnë të mendosh se e marrin energjinë prej mineraleve të ujit. Këto gjallesa janë në gjendje të depërtojnë brenda shkëmbinjve për të siguruar mineralet dhe duket se ato prodhojnë karbon të ri për të ushqyer gjallesat që pakësojnë karbonin".
Përgatitjet për të filluar shpimet në liqenin Vostok pa e ndotur atë ishin mjaft të vështira...

Përgatiti: KLARITA BAJRAKTARI

(Të plotë mund ta lexoni në gazetën RD)

 

 

Një shpikës gjerman ka krijuar në shkretëtirat e Emirateve të Bashkuara Arabe një bojë në gjendje që të bëjë të pakapshëm për radarët mjetet ushtarake. Një institut gjerman e testoi bojën dhe zbuloi se shpikja funksiononte

Boja që të bën të padukshëm për radarët

Një shpikës gjerman ka krijuar në shkretëtirat e Emirateve të Bashkuara Arabe një bojë në gjendje që të bëjë të pakapshëm për radarët mjetet ushtarake. Një institut gjerman e testoi bojën dhe për habinë e të gjithëve zbuloi se shpikja funksiononte. Industria e mbrojtjes menjëherë nisi të tregojë interes.
Verner Nikel udhëtoi në shkretëtirat e Emirateve të Bashkuara Arabe, pasi kishte studiuar për shumë kohë një lloj krimbi, jashtëqitjet e të cilit mundësonin rritjen e bimëve në rërën e shkretëtirës. Sheikët e kishin parë me shumë interes faktin, duke qenë se mund t'u jepte shans të mbillnin në shkretëtirë. Kjo gjë bëri që Nikel, një shpikës nga Berlini, i detyruar të lëvizë me një karrige me rrota, u nis drejt Emirateve të Bashkuara për të vazhduar më tej me projektin.
Fillimisht nisma dukej mjaft premtuese, duke qenë se trangujt, rrepkat e fasulet lulëzuan gjatë testeve në rrethinat e Abu Dabit. Por për realizimin e tij duheshin një numër shumë i madh krimbash - për të qenë të saktë, 3 mijë për metër katror - gjë që e bënte projektin shumë të shtrenjtë për sponsorët arabë.
Kështu që Nikel, i cili me kuptimin e plotë të fjalës e ka kokën të mbushur me ide të reja, thjesht ndërroi fushën e eksperimenteve. Kësaj here vendosi të përqendrohej te prodhimi i një boje në gjendje që të fshehë tanket, anijet dhe mjetet lundruese nga radarët, ashtu siç funksionon teknologjia "stealth". Nikel i vuri edhe një emër bojës mrekullibërëse: AR1.
Që atëherë, krimbat janë lënë të qetë nëpër vaskat e tyre. Gjithçka ka mbetur nga projekti janë dy vaska të shteruara në institutin e Nikelit, në rrugën "Sheiku Muhamed Bin", në Ras Al Khaimah, një nga shtatë emiratet që përbëjnë këtë bashkim. Me raste i vijnë edhe vizitorë. "Njerëzit i bien me gisht xhamit dhe nervozohen që krimbat nuk kërcejnë menjëherë mbi rërë", thotë ai. "Nuk kanë pikën e durimit".
Por Nikelit nuk i mungon aspak durimi. Pas qindra e qindra orëve të shpenzuara në laborator, më në fund arriti të gjente përzierjen e duhur që po kërkonte. Ia dërgoi një enë të mbushur me këtë bojë Helmut Esenit, një fizikan materialesh rrezatuese, i cili drejton teknologjinë e radarëve në Qendrën e Kërkimeve të Shkencave të Aplikuara pranë Bonit. Eseni e ekzaminoi bojën e Nikelit dhe me habi mësoi se jepte rezultat "për të gjitha frekuencat e rëndësishme në përdorim të ushtrisë"...

Përgatiti: KLARITA BAJRAKTARI

(Të plotë mund ta lexoni në gazetën RD)

 

 

Fund plot mister

Frank McLynn

Aleksandri i Madh
Malarje apo helmim?

Data e vdekjes: 13 qershor 323 para Krishtit
Mosha: 32 vjeç (vdiq pak ditë para ditëlindjes)
Vendi i vdekjes: Babilonia, Mesopotami

Në Babiloni, në vitin 323 para Krishtit, pasi mori pjesë në një festë të madhe, Aleksandri i Madh u ndie keq. Sapo ishte kthyer nga fushata triumfuese në zonën e Pakistanit të sotëm (ku megjithatë trupat e tij kishin refuzuar të shkonin më tutje në lindje). Në atë moment Aleksandri udhëhiqte një perandori shumë të madhe, që përfshinte Greqinë, Maqedoninë, Turqinë, Iranian dhe të gjithë Lindjen e Mesme.
Simptomat e para që u shfaqën ishin një gjendje konfuzioni të madh, të dridhura, ngurtësim i fytyrës dhe dhimbje shumë të mëdha në stomak. Pak më pas u shfaqën një etje e madhe, të ethe, delir, dhe gjatë natës konvulsione dhe haluçinacione që ndërpriteshin prej momenteve shumë të shkurtër të qetësisë. Në fund nuk arriti më të marrë frymë dhe hyri në gjendje kome, për të gjetur vdekjen pas dhjetë ditë vuajtjesh. Malaria, tifo, një lloj virusi i Nilit perëndimor ishin disa prej hipotezave që u hodhën për shkaqet e mundshme të vdekjes. Megjithatë, problemi është që asnjëra prej këtyre sëmundjeve nuk lidhet me simptomat që shfaqi sovrani. Mushkonja që shkakton malarien nuk jeton në zonat qendrore të Irakut e megjithatë inkubacioni do të kish qenë shumë i gjatë. Tifoja do të kishte shkaktuar një epidemi dhe nuk do të kish prekur një person të vetëm, ndërkohë që sëmundja nuk paraqiste simptomat tipike të komës etilike. Virusi i Nilit duket se as nuk ekzistonte 2000 vjet më parë. Trupi i Aleksandrit, edhe pas gjashtë ditësh nga vdekja nuk paraqiste shenja dekompozimi. Kjo gjë mund të sugjerojë praninë e substancave toksike në organizmin e tij, gjë që nxjerr në sipërfaqe tezën e helmimit. Por kush kishte motivin, aftësinë dhe rastin për të kryer vrasje?
Fatkeqësisht, fajtorët e mundshëm ishin një dyzinë, shumë prej të cilëve u bënë më vonë pasardhës të mbretit në qeverisjen e perandorisë.

  • Postime: 316
  • Karma: +0/-0
  • Gjinia: Mashkull

#23 ne: 25-07-2012, 16:05:46
The aleksander the great mother was albanian. There is no discusion that he is albanian.

Kishte nenen shqiptare dhe normalisht qe eshte shqiptar

  • Postime: 7083
  • Karma: +35/-6
  • Gjinia: Femer

#24 ne: 12-10-2012, 13:41:15
Aleksandri i Madh dhe Aristoteli

Dishepulli dhe mësuesi

Carlos Garcia Gual

Më i madhi i filozofëve edukon princin e destinuar që të bëhet shumë shpejt më i madhi i pushtuesve: Aristoteli i Stagirës, mësues privat i Aleksandrit të Madh të Maqedonisë. Dy figura universale, dy protagonistë absolutë të kohës së tyre, por mbi të gjitha dy burra që kanë patur ndikim në ngjarjet dhe kulturën e shekujve që do të vinin.
Në historinë e mendimit grek, Aristoteli shkëlqen si një prej intelektëve më të lartë, i aftë të trajtonte argumente jo vetëm në fushën e filozofisë, por edhe në të gjithë degët e dijes së kohës së tij. Pikërisht për këtë arsye, mendimi i tij do të kushtëzonte kulturën perëndimore, tek e cila ai përfaqëson një prej kolonave më të rëndësishme. Nga ana e tij, Aleksandri, një sovran i ri dhe autoritar, do të zgjonte deri në ditët tona admirimin e shumë burrave të pushtetshëm, të cilët do të përpiqeshin të mateshin me bëmat e tij, i pari prej tyre pikërisht Jul Cezari.
Ndonëse në rolet e ndryshme të mësuesit privat dhe të nxënësit, marrëdhënia mes të dyve, në respektin e skajshëm reciprok, ishte megjithatë e përcaktuar dhe e kushtëzuar nga dy konceptime të ndryshme. Aristoteli, në vizionin e tij konservator, e imagjinonte rolin e mbretit në një mënyrë shumë të ndryshme nga Aleksandri, i cili preferonte më shumë që të qeveriste sipas parimeve të një sovrani oriental, duke synuar një politikë ekspansioniste që kërkonte edhe integrimin mes popujve, në respekt të kulturave dhe traditave të tyre. Dimë vetëm një këshillë politike që Aristoteli i ka dhënë dishepullit të tij: i shkruajti që t'i trajtonte grekët si familjarë të tij dhe barbarët si skllevër, duke qenë se për të parët ishte gjeneral dhe udhëheqës, për të dytët sovran absolut. Për fat, Aleksandri nuk e zbatoi këtë këshillë dhe i trajtoi të gjithë të nënshtruarit njësoj, duke nxitur kështu bashkimin e shpejtë mes popujve.

Në oborrin e Mbretit maqedon

Në vitin 343 p.e.s., Mbreti i Maqedonisë, Filipi II, i cili në betejën e Keronesë në 338 p.e.s., do të mundte ushtritë e aleancës së qyteteve grekë, duke u bërë padron absolut i Greqisë, ftoi Aristotelin që të merrej me edukimin e të birit, Aleksandrit, në karakterin e të cilit kishin nisur të spikasnin inteligjenca dhe një guxim që do të demonstroheshin më pas në shumë bëma të tij...

(Të plotë mund ta lexoni në gazetën RD)

Temat e fundit