Si të bëhesh një mysliman i vërtetë - Forumi Islam

×
Albanian Forums, Zerion Zeri yt Zeri Info, Forumi Shqiptar Al Virtual, Diskutime, Biseda, Chat Njofje, Informatika, Teknologjia, Gazeta Tema, Gazetat Shqiptare, Bota Sot, www Channel Albania, Telegrafi Kosovo, Ballkani Web, Gazeta Lajme shqip, Lajmet e Fundit Shqiperia Kosova, Dita, Panorama, Kryeartikull, Faqja Kryesore, Video Shqip, Muzike Shqipe, Njoftime, Lajmerime, Temat Online, Gazetat, Kosovare, Shtypi Ditor, Sporti Shqiptar, Dashuria, Pyetje Pergjigje, Keshilla, Ndihme, Webmaster Shqiptar, Familja, Shqiptaria, Muzika, Receta Gatimi, Imazhe, Vipat-shqiptar, Aktualiteti
Media Sociale
Mesazhe Private
Shqiptaret duke lexuar tema interesante dhe te ndryshme
Tema re

Si të bëhesh një mysliman i vërtetë

Si të bëhesh një mysliman i vërtetë

· 1 · 553

  • Postime: 28589
  • Karma: +48/-5
  • Gjinia: Mashkull

ne: 29-06-2010, 01:04:56
  Një media që mbështetet tek skandali është vënë në bashkëpunim me klerikë myslimanë vetëpromovues, për të krijuar një cikël mitesh vetëpërforcuese rreth karikaturave të Muhamedit, shkruan Kenan Malik

Si të bëhesh një mysliman i vërtetë


Fondamentalistët nuk janë myslimanë të vërtetë

Një media që mbështetet tek skandali është vënë në bashkëpunim me klerikë myslimanë vetëpromovues, por anësorë, për të krijuar një cikël mitesh vetëpërforcuese rreth karikaturave të Muhamedit, shkruan Kenan Malik. Frika e shkaktimit ofendim ka ndihmuar që të minohen tendencat progresive në islam dhe të fuqizohet dora e fanatikëve fetarë.

Në Irlandë 7 njerëz u arrestuan për një komplot të supozuar për të vrarë karikaturistin suedez Lars Vilks, i cili ka paraqitur Profetin Muhamed me trupin e një qeni në gazetën "Nerikes Allehanda". Në Aarhus, një somalez u përpoq që të vrasë Kurt Westergaard, karikaturistin më kontradiktor të Jyllands-Posten. Në Londër, Faisal Yamani, një jurist saudit, kërcënoi që të përdorë ligjet e njohura të shpifjes të Britanisë për të paditur 10 gazeta daneze që botuan karikaturat në emër të 95000 "pinjollëve të Muhamedit".

Pesë vjet, pasi Jyllands-Posten botoi karikaturat tani të njohura të saj, jehonat po ndjehen akoma dhe jo vetëm nga karikaturistët. Kërcënimet dhe dhuna që vazhdoi të rrethojë botimin e tyre, ka pasur një impakt ngjethës mbi shkrimtarët, botuesit, pronarët e galerive dhe drejtorët e teatrove. Dy vjet më parë, gjiganti botues amerikan, Random House, tërhoqi The Jewel of Medina, një histori romantike e gjallë rreth Aishes, bashkëshortes më të re të Profetit Muhamed, nga frika se një gjë e tillë do të rezultonte fyese. Kur vitin e kaluar Yale University Press botoi The Cartoons that Shook the World, studimin erudit e Jytte Klausen të kundërshtisë lidhur karikaturat, shtëpia botuese refuzoi që të përfshijë ndonjë prej karikaturave, duke shkaktuar revoltimin e shkrimtares. Kur revista e fjalës së lirë Index on Censorship botoi një intervistë me Klausen lidhur me vendimin e Yale, edhe kjo revistë refuzoi që të paraqesë ndonjë prej karikaturave.

"Do të duhej të mendoheshit dy herë, nëqoftëse do të ishit të ndershëm", thotë Ramin Gray, Associate Director në Royal Court Theatre të Londrës kur u pyet, nëse do të shfaqte ndonjë pjesë kritike për islamin. "Do të duhet ta merrni pjesën bazuar në meritat individuale të saj, por duke pasur parasysh kohën që jetojmë, është shumë e vështirë, pasi duhet të keni frikë se, nëqoftëse shkaktoni ofendime, atëhere e gjithë ndërmarrja do të varrosej në një det kundërshtish. Kjo ju bën që të veproni me kujdes". Në qershor 2007, teatri anulloi një përshtatje të re të Lysistrata të Aristofanit, e vendosur në parajsë myslimane, prej frikës se mos shkaktonin ofendime. Një tjetër teatër londinez, Barbican, hoqi pjesë të mëdha të prodhimit të saj Tamburlaine the Great për të njëjtën arsye, ndërsa Deutsche Opera e Berlinit, anulloi një vënie në skenë të Idomeneo të Mozartit në vitin 2006, për shkak të paraqitjes së Muhamedit. Tri vjet më parë, Gemeentemuseum në Hagë hoqi një ekspozitë fotografike të artistit iranian Sooreh Hera që paraqiste meshkuj gei që mbanin në fytyrë maska të Muhamedit. "Njerëz të caktuar në shoqërinë tonë mund ta perceptojnë këtë si fyese", tha drejtori i Muzeumit, Wim van Krimpen. De Volkskrant, një gazetë e majtë holandeze e lavdëroi muzeumin për "profesionalizmin e madh" të treguar në heqjen e fotografive. Vetë Hera mori kërcënime për jetën. Tim Marlow i galerisë artistike, White Cube të Londrës sugjeroi se, vetëcensura nga ana e artistëve dhe e muzeumeve tani ishte e zakonshme, megjithëse "shumë pak njerëz e kanë pranuar në mënyrë eksplicite".

Për shumë, e gjitha kjo sugjeron një konflikt fondamental midis vlerave të islamit dhe atyre të Perëndimit. Gazetari amerikan, Christopher Caldwell, në librin e tij kontradiktor Reflections on the Revolution in Europe, të botuar vitin e kaluar, argumenton se emigrimi mysliman në Europë ka qenë i ngjashëm me një formë kolonizimi. "Qysh nga ardhja e tij gjysmë shekulli më parë", vëren Caldwell, "Islami ka shkatërruar - ka kërkuar axhustime ose mbrojtje të prapme - shumë prej zakoneve evropiane, marrë ide dhe struktura shtetërore, me të cilat është vënë në kontakt". Islami "nuk po e përmirëson apo po i jep vlerë kulturës europiane; ai po e zëvendëson atë".

Ideja e "përplasjes së qytetërimeve" u propozua fillimisht 20 vjet më parë në valën e aferës Salman Rushdie nga historiani Bernard Lewis dhe u popullarizua disa vjet më vonë nga shkencëtari politik amerikan, Samuel Huntington. Sot, ajo është bërë urtësi e zakonshme. "Sërish", siç e ka paraqitur romancieri Martin Amis, "Perëndimi konfronton një sistem iracional, agonik, teokratik/ideokratik që thelbësisht dhe në mënyrë të palodhshme i kundërvihet ekzistencës së tij".

Megjithatë, edhe pse vazhdon me tezën e përplasjes së qytetërimeve, Caldwell zbulon pamjaftueshmëritë e saj. "Ajo çka laikët europianë e quajnë "islam"", nënvizon ai, "është një grup vlerash që Dante dhe Erazmusi do ta njihnin si të tyrin". Nga ana tjetër, të drejtat moderne shekullare që përbëjnë "vlerat thelbësore evropiane" do ta "linin pafjalë Danten dhe Erazmusin".

Me fjalë të tjera, ato çka me i shikojmë tani si "vlera perëndimore" - të drejta individuale, shekullarizim, liri fjale - janë vlera moderne, të dallueshme nga ato që animonin shoqëritë evropiane në të kaluarën. Dhe nuk janë vetëm europianët mesjetarë, që do t'i refuzonin vlerat bashkëkohore evropiane. Shumë europianë bashkëkohorë i refuzojnë ato. Shkrimtarja britanike Melanie Phillips, në mënyrë militante, armiqësore ndaj asaj që e shikon si "vënien nën kontrollin islamik të Perëndimit" dhe asaj që e quan "lëvizja drejt vetëvrasjes sociale" që vjen me pranimin e emigracionit mysliman. Megjithatë, ajo është thellësisht simpatizante me refuzimin e islamit të humanizmit shekullar, që ajo mendon se ka krijuar "një kulturë të korruptuar dhe të trazuar kënaqësie të menjëhershme, me familje të shpërbëra, fëmijë brutalë dhe dhunë, shurdhësi dhe vulgaritet nëpër rrugë". Myslimanët "kanë konkluduar se shoqëria që i pret ata të identifikohen është një gjiriz moral", argumenton Phillips. "Kështu që ka ndonjë gjë për t'u habitur që e ata e refuzojnë atë?". Edhe Caldwell mendon gjithashtu se, ndërsa përballja aktuale e Perëndimit me islamin mund të jetë e "dhimbshme dhe e dhunshme", ajo ka qenë gjithashtu "një injektim oksigjeni në jetën intelektuale monotone, materialiste dhe që kërkon gjilpërën në kashtë të Perëndimit", për të cilën duhet të shprehim "mirënjohjen" tonë.

Me fjalë të tjera, nuk ekziston asnjë grup i vetëm vlerash evropiane, që të shkojnë përtej historisë në kundërshti me vlerat islamike. As nuk ekziston gjithashtu as një grup i vetëm vlerash perëndimore sot. Vetë vlerat që islamistët radikalë bartin - vlerat e humanizmit shekullar - janë po ato vlera që aq shumë u shpifin disa prej kritikëve më të mëdhenj të islamit.

Nëqoftëse nuk ekziston asnjë gjë e tillë si një grup "vlerash evropiane", që e tejkalojnë kohën, e njëjta gjë është e vërtetë për "vlerat islamike". Ashtu si të gjitha fetë e tjera, islami përmbledh sëbashku një grup besimesh dhe një kompleks institucionesh sociale, traditash dhe kulturash që i lidhin njerëzit në një marrëdhënie speciale me një konceptim të veçantë të së shenjtës.

Gjatë shekujve, këto institucione dhe kultura e kanë transformuar leximin e Kuranit dhe praktikën e islamit. Si të gjitha format sociale, fetë nuk mund të qëndrojnë të ngrira. Islami sot nuk mund të jetë më si islami i shekullit të VII-të sesa Meka sot mund të duket si qyteti i kohës së Muhamedit.

Islami është transformuar jo vetëm gjatë kohës, por edhe nëpërmjet hapësirës. Përhapja e besimit nga bregu atlantik në arkipelagun indonezian e përtej inkorporoi njerëz që përshtaten në shkrimet kuranike shumë prej praktikave të tyre të vjetra fetare dhe sociale. Ajo çka mirpurisët pakistanezë e shikojnë si islam tradicional është shumë ndryshe nga ai i beduinëve afrikanoveriorë dhe ajo çka mirpurisët britanikë e shikojnë si tradicionale është ndryshe nga traditat e mirpuristëve akoma në Mirpur. "Problemi kyç nuk është ajo çka aktualisht thotë Kurani, por ajo çka myslimanët thonë se, thotë Kurani", nënvizon sociologu francez, Olivier Roy.

Edhe një traditë në dukje aq thellësisht e ngulitur dhe aq e palëkundur si ajo në zemrën e kundërshtisë rreth karikaturave daneze - ndalimi i paraqitjes piktoreske të Profetit Muhamed - në të vërtetë nuk është aq thellësisht e ngulitur apo e palëkundur. Larg nga islami që i ka ndaluar gjithmonë paraqitjet e profetit, qe e zakonshme që të portretizohej ai deri pakashumë në kohët e vonshme. Ndalimi kundër paraqitjesh të tilla u shfaq vetëm në shekullin e XVII-të. Edhe gjatë 400 viteve të fundit, një numër traditash islamike, veçanërisht ato shiite, e kanë pranuar paraqitjen piktoreske të Muhamedit. Edinburgh University Library në Skoci, Bibliotheque National në Paris, Metropolitan Museum of Art e New York dhe Topkapi Palace Museum në Stamboll, përmbajnë të gjitha dhjetëra dorëshkrime persiane, osmane dhe afganase që e paraqesin Profetin. Fytyra e tij mund të shikohet gjithashtu në shumë xhami, deri dhe në Iran. Për shembull, një afresko e shekullit XVII-të në Iman Xhaminë Zahdah Chah Zaid në qytetin iranian, Isfahan, paraqet një Muhamed, tiparet e fytyrës të të cilit janë të dukshme në mënyrë të qartë.

Edhe sot, pak myslimanë e kanë problem që të shikojnë fytyrën e Profetit. Menjëherë, pasi Jyllands Posten botoi karikaturat, gazeta egjiptiane "Al Fagr" i ribotoi ato. Ato shoqëroheshin nga një koment kritik, por "Al Fagr" nuk e mendoi si të domosdoshme që ta zbardhte fytyrën e Muhamedit dhe nuk u përball me asnjë akuzë, se pse veproi kështu. Autoritete fetare dhe politike të Egjiptit, edhe pse po kërkonin një apologji nga Kryeministri danez, nuk ngritën asnjë objeksion ndaj fotove të plotë të "Al Fagr".

Kështu, edhe pse nuk ka asnjë ndalim universal për ta paraqitur Muhamedin, atëhere pse myslimanët u tmerruan universialisht nga karikaturat? Ata nuk u tmerruan dhe ata që u tmerruan qenë të shtyrë më shumë nga zelli politik sesa nga ai teologjik.

Botimet e karikaturave në shtator 2005 nuk shkaktoi asnjë reagim të menjëhershëm, as edhe në Danimarkë. Vetëm kur gazetarët, të zhgënjyer nga mungesa e kundërshtisë, kontaktuan një numër imamësh për përgjigjet e tyre, atëhere islamistët filluan që të njohin mundësinë e dhënë jo vetëm nga karikaturat, por gjithashtu edhe nga ndjeshmëria e shoqërisë daneze për botimin e tyre.

Midis të parëve të kontaktuar, qe kleriku kontradiktor Ahmed Abu Laban, me nam të keq për mbështetjen e tij ndaj Usama bin Laden dhe sulmeve të 11 shtatorit. Ai i shfrytëzoi menjëherë karikaturat për ta transformuar veten në zëdhënës për myslimanët e Danimarkës. Megjithatë, sado fort që mëshoi, ai fillimisht e gjeti të vështirë për të provokuar një egërsim në Danimarkë apo jashtë saj. U deshën më shumë se 4 muaj fushatash shpesh histerike dhe bërrylash të konsiderueshëm nga diplomatë sauditë për të krijuar një kundërshti më të madhe. Në fund të janarit 2006, Arabia Saudite thirri ambasadorin e saj nga Danimarka dhe lëshoi një bojkot konsumi për mallra daneze. Si kundërpërgjigje, një numër gazetash evropiane i ribotuan karikaturat në "solidaritet" me Jyllands-Posten.

Qe vetëm në këtë moment, që çështja u bë më shumë se një zhurmë e vogël diplomatike. Pati demonstrata dhe trazira në Indi, Pakistan, Indonezi, Egjipt, Libi, Syri, Iran, Nigeri, Palestinë, Afganistan dhe tjetërkund. Ambasadat daneze në Damask, Bejrut, dhe Teheran u dogjën. Por, siç ka vërejtur Jytte Klausen, këto protesta "nuk u shkaktuan nga karikaturat, por qenë pjesë konfliktesh në pika të nxehta që ekzistonin më parë" të tilla si Nigeria veriore, ku ekziston një luftë civile efektive midis myslimanëve salafitë dhe kristianëve. Dhuna që rrethoi konfliktin e karikaturave, sugjeron Klausen, është "keqraportuar" si shprehje e dhunës spontane nga myslimanët "të konfrontuar me imazhe të këqija". Kjo, këmbëngul ajo, "nuk qëndron as në qiell e as në tokë". Më shumë "këto imazhe janë shfrytëzuar nga grupe politike në konflikt paraekzistues lidhur me islamin".

Më së pari, pse gazetarët e kontaktuan Abu Labanin? Shtypi danez e përshkroi atë si "lider shpirtëror". Në fakt, ai është inxhinier mekanik nga arsimimi dhe islamit nga prirja. Shoqëria Islamike e Danimarkës së tij ishte e lidhur ngushtë me Vëllazërinë Myslimane, por kishte pak mbështetje midis myslimanëve danezë. Nga një popullsi prej 180 000 myslimanësh danezë, më pak se 1000 merrnin pjesë në faljet e Xhumasë të Shoqërisë.

Megjithatë, Abu Labani kishte nam të keq për mbështetjen e sulmeve ndaj Kullave Binjake. Nga një pikëpamje gazetareske, kishte kuptim që të merrje një mendim nga dikush kaq kontradiktor, por edhe politikisht kishte. Parlamentari danez Naser Khader tregon për një bisedë me Tøger Seidenfaden, botues i "Politiken", një gazetë e majtë tejet kritike për karikaturat. "Ai më tha se, karikaturat i fyenin të gjithë myslimanët", kujton Khader. "I thashë se, nuk ndjehesha i tillë. Ai më tha: "Por ti nuk je mysliman i vërtetë"".

Me fjalë të tjera, në sytë liberale, të qenit mysliman i vërtetë është që t'i gjesh ofenduese karikaturat. Sapo autenticiteti mysliman përcaktohet kështu, atëhere vetëm një figurë e tillë si Abu Labani mund të shikohet si një zë mysliman i vërtetë.

Karikaturat daneze, siç vëren Jytte Klausen, "janë bërë jo vetëm një instrument për ekstremizmin, por krijuan gjithashtu një dramë sentimentale në Perëndim rreth asaj se çfarë "bëjnë" myslimanët për pikturat". Ose, siç e ka shprehur Naser Khader, "Ajo çfarë unë realisht gjej ofenduese është se gazetarët dhe politikanët i shikojnë fondamentalistët si myslimanë të vërtetë". Mitet rreth karikaturave daneze - se të gjithë myslimanët i urrenin karikaturat dhe se ky qe një konflikt teologjik - ndihmuan që Abu Labani të kthehej në një zë autentik të islamit. Në të njëjtën kohë, pikëpamjet e Abu Labanit dukej se e konfirmonin mitet rreth karikaturave daneze.

Modeli për këtë lloj mitbërjeje qe afera Salman Rushdie. Më shumë se 20 vjet nga fetvaja, ne kemi arritur ta pranojmë pothuajse si aksiomatike idenë se kundërshtia mbarëbotërore u shkaktua nga blasfemitë në The Satanic Verses, të cilin të gjithë myslimanët e gjenin thellësisht ofenduese.

The Satanic Verses u botua në shtator të vitit 1988. Për 5 muajt e ardhshëm, deri kur Ajatollah Khomeini nënshkroi fetvanë Ditën e Shën Valentinit 1989, shumica e myslimanëve e injoruan librin. Fushata kundër romanit në pjesën më të madhe qe e kufizuar në nënkontinentin indian dhe në Britani. Përveç përfshirjes së Arabisë Saudite, pati pak entuziazëm për një fushatë në botën arabe, në Turqi apo midis komuniteteve myslimane në Francë apo Gjermani. Kur autoritetet saudite u përpoqën në fund të 1988, që të siguronin ndalimin e romanit në vendet myslimane anembanë botës, pak u përgjigjën, përveç atyre me popullsi të mëdha nënkontinentale, të tilla si Afrika e Jugut apo Malajzia. Edhe në Iran, libri qe i lirë në qarkullim dhe u reçensionua në shumë gazeta.

Ashtu si në kundërshtinë rreth karikaturave daneze, qe politika, jo feja, ajo që transformoi The Satanic Verses në një eveniment mbarëbotëror me përmasa historike. Romani fillimisht u bë problem në Indi për shkak se Jamaat-e-Islami, një grup islamik kundër të cilit Rushdie ishte drejtuar në romanin e tij të mëparshëm Shame, u përpoq që ta përdorte romanin si instrument politik në një fushatë zgjedhjesh të përgjithshme. Nga India, fushata anti Rushdie u përhap në Britani, ku Jamaat kishte një rrjet organizatash të financuara nga qeveria saudite. Nga vitet Shtatëdhjetë, Arabia Saudite ka përdorur petrodollarë për të financuar organizata palafite dhe xhami anembanë botës, për të çimentuar pozicionin e saj si zëdhënëse për Umma. Pastaj erdhi revolucioni iranian i vitit 1979. që përmbysi Shahun dhe vendosi një republikë islamike. Teherani u bë kryeqyteti i radikalizmit mysliman dhe Ajatollah Khomeini lideri shpirtëror i tij, duke paraqitur një sfidë direkte për Riadin. The Satanic Verses u bë një armë në këtë konflikt midis Arabisë Saudite dhe Iranit. Riadi kishte bërë ngacmimin fillestar. Fetvaja qe një përpjekje nga ana e Iranit për ta zmbrapsur inisiativën.

Afera Rushdie qe një pikë kthese në jetën politike dhe kulturore të Perëndimit. Qe nëpërmjet kësaj afere që shumë prej çështjeve që dominojnë tani debatin politik - multikulturalizëm, fjalë e lirë, islam radikal, terrorizëm - dolën më së pari në sipërfaqe. Qe gjithashtu nëpërmjet aferës Rushdie që të menduarit tonë rreth këtyre çështjeve filloi të ndryshojë. Kundërshtia rreth The Satanic Verses qe më së pari një konflikt politik, jo fetar, por duke i pranuar mitet se kundërshtia rreth The Satanic Verses shtyhej nga teologjia dhe se të gjithë myslimanët qenë ofenduar nga romani, shumë liberalë arritën në konkluzionin në botën pasRushdie se islamistët qenë zëri i vërtetë i islamit dhe gjithashtu se në një shoqëri pluraliste harmonia sociale kërkonte kufizime më të mëdha të fjalës së lirë.

"Vetëcensura", sugjeroi filozofi mysliman britanik Shabbir Akhtar në kulmin e aferës Rushdie, "është një kërkesë kuptimplote në një botë bindjesh laramane dhe të mbrojtura me pasion. Ajo çfarë Rushdie shkruan rreth islamit nuk është vetëm punë e tij. Është punë e gjithsecilit, jo vetëm e çdo myslimani".

Gjithnjë e më shumë, liberalët perëndimorë kanë ardhur duke rënë dakord. Çfarëdo gjëje mund të jetë e drejtë në parim, argumentojnë shumë tani, në praktikë njeriu duhet të pajtojë ndjesitë fetare dhe kulturore për shkak se ato ndjehen thellësisht. Jetojmë në një botë, vazhdon argumenti, në të cilën ekzistojnë konflikte të rrënjosura thellë midis kulturash që mishërojnë vlera të ndryshme, shumë prej të cilave janë proporcionale, por të gjitha janë të vlefshme në vetë kontekstin e tyre. Që shoqëri të tilla të ndryshme të funksionojnë dhe të jenë të drejta, ne duhet të tregojmë respekt për njerëzit, kulturat dhe pikëpamjet e tjera. Drejtësia sociale kërkon jo vetëm që individët të trajtohen si të barabartë politikisht, por gjithashtu dhe besimeve kulturore të tyre t'u jepet njohje dhe respekt i barabartë. Kjo është filozofia e multikulturalizmit dhe në botën multikulturore shmangia e dhimbjes kulturore ka filluar të shikohet si më e rëndësishme nga sa është parë shpesh si një e drejtë abstrakte lirie të shprehjes.

Siç e ka shprehur sociologu Tariq Modood, "Nëqoftëse njerëzit duhet të zënë të njëjtën hapësirë politike pa konflikt, ata reciprokisht duhet të kufizojnë masën në të cilën ata ia nënshtrojnë kriticizmit besimet thelbësore të njëri-tjetrit". Në botën pasRushdie, liberalët praktikisht e kanë inkorporuar brenda vetes fetvanë.

Pasoja e gjithë kësaj ka qenë se liberalët kanë arritur të mbështesin figurat më reaksionare brenda komunitetit mysliman. Kritikët e Rushdie nuk flasin më për komunitetin mysliman sesa vetë Rushdie. Të dy përfaqësonin forma të ndryshme opinioni brenda komuniteteve myslimane, ashtu siç janë Naser Khader dhe Abu Labani. Rushdie i dha zë një ndjenje radikale shekullare që në vitet Tetëdhjetë qe thellësisht e ngulitur. Kritikët e Rushdie flisnin për disa prej formave më konservatore. Fushata e tyre kundër The Satanic Verses nuk qe për të mbrojtur komunitetet myslimane nga sulmet e paprincipta nga fanatikët antimyslimanë, por për të mbrojtur pozicionin e tyre të privilegjuar brenda këtyre komuniteteve prej sulmeve politike nga ana e kritikëve radikalë, për të afirmuar të drejtën e tyre që të jenë zëri i islamit nëpërmjet mohimit të legjitimitetit të kritikëve të tillë. Ata ia arritën një gjëje të tillë të paktën pjesërisht, sepse liberalët shekullarë i përqafuan ata si zërin "autentik" të komunitetit mysliman.

United Kingdom Action Committee on Islamic Affairs (UKACIA), fushata kryesore antiRushdie në Britani, përbëhej në pjesën më të madhe nga organizata të frymëzuara nga islamizmi radikal. Këto grupe arritën të krijojnë zemrën e Muslim Council of Britain (MCB), e cila u krijua në vitin 1977 dhe shpejt u pranua nga vendimmarrësit politikë dhe gazetarët si zëri i islamit britanik.

"Numri dërrmues i organizatave me të cilat qeveria [britanike] flet", thotë sociologu Chetan Bhatt, ekspert në ekstremizmin fetar, "është i influencuar, është i dominuar nga organizatat fasadë të Jamaat-e-Islami dhe Vëllazërisë Myslimane. Axhenda e tyre është e bazuar në mënyrë strikte në politikat e së djathtës radikale islamike, nuk përfaqëson politikat apo aspiratat e mazhorancës së myslimanëve në këtë vend".

Në të vërtetë, nuk e përfaqëson. Sondazhet kanë treguar në mënyrë të qenësishme se vetëm rreth 5 përqind mendojnë se MCB-ja i përfaqëson. Por mbështetja zyrtare e dhënë organizatave të tilla në erë pasRushdie i ka deformuar perceptimet e komuniteteve myslimane në Britani dhe bile në një masë të caktuar edhe vetëperceptimet e myslimane. Dhe kjo jo vetëm në Britani. Ka pasur, sugjeron Naser Khader, një proces të ngjashëm në Danimarkë. "Vetëm muaj përpara kundërshtisë së karikaturave, Kryeministri danez e pati ftuar Abu Labanin në një konferencë për terrorizmin. Njerëzit si unë filluan të thonë "Ata përfaqësojnë pak njerëz", por askush nuk na dëgjoi. Qeveria mendonte se nëqoftëse flisnin me dikë që dukej si mysliman, atëhere po flisnin më myslimanët e vërtetë. Unë nuk dukem siç ata mendojnë se duhet të duket një mysliman i vërtetë - nuk mbaj mjekërr, vishem me kostum, pij alkool - kështu që nuk jam mysliman i vërtetë. Por shumica e myslimanëve në Danimarkë janë më shumë si unë sesa si Abu Labani".

Kur rritesha në vitet Tetëdhjetë, koncepti i një "radikali" në kontekstin mysliman nënkuptonte dikë që ishte militant shekullari, dikush që sfidonte jo vetëm racizmin, por edhe pushtetin e xhamive. Dikush si puna ime. Sigurisht, kjo gjë sot nënkupton pothuajse të kundërtën: "radikali" është një fondamentalist fetar. Pse ky ndryshim? Më së shumti për shkak të zhgënjimit me të majtën shekullare, nga njëra anë dhe institucionalizimit të politikave multikulturore, nga ana tjetër. Zhgënjim nga politikat shekullare, shpërbërje e së majtës dhe braktisje nga e majta e politikave të universalizimit në favor të partikularizmit etnik kanë ndihmuar që shtyhen shumë të rinj shekullarë aziatikë drejt islamizmit si një alternativë mbarëbotërore. Në të njëjtën kohë, shfaqja e multikulturalizimit dhe e politikave të identitetit kanë ndihmuar që të krijohen më shumë shoqëri tribale dhe të korrodohen aspiratat për një grup universal të vlerave.

Brenda komuniteteve myslimane këto zhvillime kanë ndihmuar që të minohen tendencat progresiste dhe të fuqizohet dora e fanatikëve fetarë. Myslimanët shekullarë kanë arritur të shikohen se po e tradhëtojnë kulturën e tyre, ndërsa islami radikal është bërë jo vetëm më i pranueshëm, por, për shumë edhe më autentik. Ndërsa, tradita shekullare është tkurrur shumë, vendi i vetëm që i ofron strehë rinisë së pakënaqur ka qenë islami militant.

Politikat multikulturore liberale nuk e kanë krijuar islamin radikal, por kanë ndihmuar që të krijohet një hapësirë në shoqëritë perëndimore, që më parë nuk kish ekzistuar. Gjithashtu, ato kanë siguruar një legjitimitet moral fals për argumentat islamiste. Çdo herë që një politikan denoncon një diçka "ofensive", çdo herë një gazetë kërkon falje pse shkakton ofendim, çdo herë që një gazetar i tregon dikujt si, Naser Khader se nuk është mysliman i "vërtetë", aq herë ata forcojnë pretendimet morale të islamistëve. Do të ketë gjithmonë ekstremistë, që do të përpiqen të vrasin karikaturistë apo bomba në zyrat e gazetave. Pak mund të bëjmë për to, por ajo që mund të bëjmë është të refuzojmë të krijojmë një kulturë që i inkurajon njerëz të tillë nëpërmjet pranimit të zërave të tyre si në njëfarë mënyre legjitime.

Kenan Malik është shkrimtar, lektor dhe drejtues televiziv. Librat e tij përfshijnë From Fatwa to Jihad. The Rushdie Affair and Its Legacy (2009) dhe Strange Fruit. Why Both Sides are Wrong in the Race Debate (2009).

Përgatiti

ARMIN TIRANA

Temat e fundit