DOLLI MARREZISE SE KOHES - Letrarët e rinj

×
Albanian Forums, Zerion Zeri yt Zeri Info, Forumi Shqiptar Al Virtual, Diskutime, Biseda, Chat Njofje, Informatika, Teknologjia, Gazeta Tema, Gazetat Shqiptare, Bota Sot, www Channel Albania, Telegrafi Kosovo, Ballkani Web, Gazeta Lajme shqip, Lajmet e Fundit Shqiperia Kosova, Dita, Panorama, Kryeartikull, Faqja Kryesore, Video Shqip, Muzike Shqipe, Njoftime, Lajmerime, Temat Online, Gazetat, Kosovare, Shtypi Ditor, Sporti Shqiptar, Dashuria, Pyetje Pergjigje, Keshilla, Ndihme, Webmaster Shqiptar, Familja, Shqiptaria, Muzika, Receta Gatimi, Imazhe, Vipat-shqiptar, Aktualiteti
Media Sociale
Mesazhe Private
Shqiptaret duke lexuar tema interesante dhe te ndryshme
Tema re

DOLLI MARREZISE SE KOHES

DOLLI MARREZISE SE KOHES

· 1 · 629

  • Postime: 346
  • Karma: +7/-0
  • Gjinia: Mashkull

ne: 22-05-2009, 14:52:14
GËZUAR  VITIN  E  VJETËR

Gjatë  gjith  kohës  mbaja  teledirigjuesin në  dorë  duke  ndrruar  stacionet  televizive  shumë  shpesh. Doja  të  i  hiqja  qafe  reklamat  e  mërzitshme  që  mbulonin  pjesën  më  të  madhe  të  programeve  të  t.v – stacioneve  tona. Mbrëmje  e  mërzitshme. S’dija  se  çfar  t’bëja. Pjesën  më  të  madhe  të  ditës  e  kalova  duke  lexuar  por  mbrëmja…, mbrëmja  ishte se  çishte. Më  me  qjef  do  t’a  shikoja  ndonjë  film  por  ata  nuk  transmetoheshin  deri  vonë. E  çbëra  natën  e  vitit  të  vjetër? Them  viti  i  vjetër  sepse  ky që  vinte  ishte  më  i  vjetër  sesa  ky  që  shkonte, por  shumica  e  njerzve  ishim  aq  budallenjë  sa  që  e  besonim  të  kundërtën  e  asaj  se  çfar  ishte  në  realitet. Rreth  ores  tetë  në  mbrëmje, bëra  një  kafe  dhe  prita  t’ia  fillonte  edicioni  i  fundit  i  lajmeve  për  vitin  që  po  shkonte. Dikush  rraplloi  derën. S’ishte  e trokitur  me  dorë. U  ngrita, një  copë  lodhje  m’u  hodh  në  shpinë. Hapa  derën. Pashë  një  mace  të  larme. Bardhëzeza  m’u  fërkua  nëpër  këmbë. Temperatura  përjashta  kishte  zbritur  minus  zero  nën  zero. Macja  apo  maqoku  u  fut  brenda. Mora  pak  qumsht  nga  frigoriferi   dhe  ja  derdha  në  një  enë. Ishte  mace  e  shtëpisë  sepse  nuk  friksohej  nga  prezenca ime. Filloi   t’llapuqiste  me  gjuhën  e  shpejtë  e të  kuqe  të  saj. Në  ato  momente  spikerja  po  lajmëronte  se  festimet   e  vitit  të  ri, (d.m.th  të  vjetrit)  tashmë  kishin  filluar  në  Zelandën  e  Re,  Australi  dhe  Hon  Kong. Fillova  bisedën  me  macen,( apo  ishte  maqok?) Më  ngjau  se  ajo   më  pyeti  e  para.
-Festoni?
-Jo.
-Pse? S’keni  me  kë?
-Jo  s’është  problemi  aty.
-Çenke  plak  i  mërzitshëm.
-Do  t’vish  edhe  ti  në  këtë  ditë.
-Jo  pikërisht  në  këtë,- më  përmirsoi.
-E  thash  metaforikisht.
-E  përse  nuk  festoni?
-Sepse, nuk  është  festa  ime.
-E  e  kujt  n’a  qenka?
-E  atyre  që  festojnë.
-Më  sakt?
-Më  sakt? Më  sakt, e  tregtarëve, e shitësve  dhe  e  të  gjith atyre  që   ua  mbushën  mendjen  budallenjëve  të  tjerë  se  duhet  blerë  gjëra  për  t’festuar  këtë  natë  që  ata  e  quajn  vit  i  ri   e  që  s’është  vit  i  ri  dhe  është   festë  e  atyre  që  duan  të  festojnë  sepse  duan  të  festojnë…
-E  ti  nuk  do?
-Jo.
Heshtëm  për  një  kohë.
-Të  pëlqejnë  kafshët?
-Jo  edhe  aq  shumë.
-Dikush  i  përdorë  si  zëvendësim  i…
-E  di, e di…
-Për  shembull, kam dëgjuar  se  qentë  pasi  i  dresojnë  i  përdorin…
-Nëse  nuk  e  mbyllë, do  t’nxjerr  jashtë  pa  pike  mëshire.
-Mirë, siurdhëroni…E përse  jeni  vetëm?
-Sepse  kështu  ndodhi  rastësisht.
-Rastësia  nuk  ekziston, budalla truthar.
-Jam  shkrimtari  më  i  madh  kosovar  i  të  gjitha  kohrave, -I  thash  me  mburrje.
-Hahahahhuhuhuhihih…
-Pse  qeshë? Idiote – e shava.
-Kujdes  sa  i  përket  gjinive … hahahah…ti  budalla.
-Domethënë  maqok  jeni?! Do  t’a  mbyllësh?
 U ula  në  kolltukun  përball  tv-së. Mora  teledirigjuesin  dhe  nuk  dija  se  ku  të  ndaloja. S’ishte  çudi  që  të  gjitha  stacionet  televizive  vendore  transmetonin  pothuajse  program  të  ngjashëm. Ndoshta  friksoheshin  nga  risitë. Risia  dhe  ndryshimi  mud  të  t’sjell  humbje  ndonjëher. Apo  ende  nuk  e  kishim  shqyer  uniformën  e  komunizmit??? Jo, puna  është  që  edhe  pluralizmi  është  një  komunizëm  në  vete. Domosdo  ktu  në  vend   të  një Mao Ce Duni  ose   një  Enveri , mund  t’i  kemi  njëqind  sosh…Ej  dreq, ku  u  futa  në  kët llomotitje  me  vetën  së  koti…Televizori  po  më  bliconte  pandërprer…
-Do  t’a  ndalësh  at  mut  në  ndonjë  program  dikund?
-Mbylle – i thash - A s’e  sheh  që  t’gjitha  janë  njësoj. S’ja  vlenë  t’i  shikosh.
-Dreq, mire  e  keni. Po  pse  të  gjitha  njësoj?
-Të  gjitha, pothuajse.
-E pse?
Ksaj  radhe  heshta.
-Ajo  ishte  shpifje  e bukur.
-Cila?
-Se  jeni  shkrimtari  më  i  madh  kosovar i  të  gjitha  kohrave.
-!!!
-Domethënë  që  ishte  shpifje.
-Maqok, nuk  kam  qenë  kurr  shkrimtar, gëzohesh?
-E po…Mendoj  se po. Tash  jam  i  kënaqur.
 Filloi  të  endej  nëpër  dhomë. Kërceu  mbi  raftin  e  librave  dhe  rrëzoi  disa  sosh. Pastaj  u  ofrua  te  frigoriferi. U ngrita  dhe  e zura  duke  ja  hedhur  pallton  përmbi.
-A e  dini  se  çfar  do  t’bëj  me  ty? Ti  maqok  i  neveritshëm?
-Të  lutem  t’mos  më  lidhësh  për  ndonjë  fishekzjarr  siç  m’a  bëri  një  i  krisur  një  ditë.
-E  po, pikërisht  ashtu  do  të  veproj.
-Atëher  nuk  je  shkrimtar.
-Po  është  e  vërtetë. Nuk  jam.
-As  artist.
-E pse  mendoni  që  s’jam?
-Sepse  s’jeni  aspak  origjinal.
-Sepse  jam  postmodernist.-Nuk  e  di  se  nga  më  erdhi  kjo  përgjigjëje, ndoshta  sepse  ishte  më  e  lehta  për  momentin.
E hodha  me  gjith  pallto. Kërceu  nga  palltoja  dhe  u  shkund. Qimet  e  bardha  i  ranë  duke  i  mbetur  pjesa  e  zezë. U rrit  ca. Tash   dukej  krejt  ndryshe. Një  maqok  i  zi. Serioz.
-Dëgjo  ti  budalla – m’u  drejtua  duke  e  drejtuar   putrën  e  tij  drejt  meje.
-Unë  e  di  që  je  një  plak  i  krisur  dhe  gjithashtu  e  di  që  je  autor  i  tregimit  “Lumi  i  ëndrrave”, tregim  që  i  detyroi  komunarët  të  i  ndërprisnin  kërkimet  për  lumin  që  besonin  se  shkonte  përmes  qytetit. A  e   dini  ju  ndyrsi,  sa  shumë  pata  shpenzuar  që  t’i  bindja  se  një  gjë  e  tillë  është  e  mundshme?...
-Domethënë, ti  ja  paske  mbushur  mendjen?
-Po…Dhe  çudia  e  madhe  është  se  ti  s’ke  fituar  gjë  prej  gjëje. Prandaj  të  paralajmëroi  që  t’mos  i  futësh  hundët  kudo.
-Vafsh  në  djall, s’ta  kam  frikën.
-Meqë  ra  fjala  atje  po  shkoj.
-Thyej  qafën.
 Fqinji  im  doli  përjashta  me  voglushin  e  tij  që  donte  t’i  hidhte  disa  petarda. Më  përshëndetën  dhe  më  uruan. Ua  ktheva  urimin. Zbrita  shkallëve  për  t’a  mar  pallton  e  zhytur  në  borë. Ndërkaq  maqoku  ishte  zhdukur  tashmë. Nuk e  pashë  nga  iku, por  isha  i  bindur  që  ecte  krenar  në  dy  këmbët  e  pasme. Si  njeri. U  ktheva  duke  e  shkundur  pallton. Parase  t’a  hapja  derën, dëgjova  zërin  e  fqiut:
-Ç’ka  ka  ndodh  baci Bardh…
-Asgjë  pse?
E  drejtoi  gishtin  tregues  drejt  palltos  sime  që  e  mbaja  në  dorë.
-Aha, e  hodha  një  maqok  të  zi  jashtë  se  më  ishte  futur  brena.
-Aha…
 Nuk e  di  a më  kuptoi. E  pranoi , e  pashë  që  mbeti  i  hutuar,  teksa  unë  po  e  përgjoja  përmes  gjamave. Desha  t’a  rregulloja  raftin  e  librave. Në  tokë   gjeta  romanin Mjeshtri  dhe  Margarita. Në  kopertinat  e  ilustruara  të  tij  dukej  një  kokë  maceje  e  zezë. Provova  t’a  imagjonoja  një  mace  duke  ecur  me  dy  këmbët  e  pasme… A  thua  ka  shumë  sosh  që  ecin  sot? Rrugëve  që  unë  nuk  i  kam  vizituar  ende? Mace  si  njeri. Njeri  si  mace.Djall  mace, njeri  djallë…
-Gëzuar   vitin  e  vjetër, zoti  Bulgakov


































I DASHUR  KRYE…

   Sot  u  grinda  me  nënën  time  për  çështjen  e punësimit  tim. Është  një  temë  që  po  e prekim  sot  e  disa  vjet...Ka  kaluar  në  rutinë. Unë  përfundoj  në  mbyllje  goje  ndërsa  nëna  ime  në  hidhrim  pse  unë  nuk  flas  më. Po  s’kam pse të  flas. Nëse  i  them  ato   që  mendoj  në  ato çaste do t’ishin  ca  sharje  në  adresën   tënde  z.Krye…
  Punë  nuk  ka. Zakonisht  qëndroi  i  mbyllur  me  ditë  të  tëra  në  shtëpi. As  shtypin  nuk  kam  lekë  t’a  përcjell  me  rregull. Ngushllohem  në  mesin  e  librave ,  gazetave  të  vjetruara  dhe  televizionit. Ndonjëher  kur  ti   z.Krye… dilni  në  t.v  me  ndonjë  deklerat  pompoze, po  më  duhet  t’a  ndrroj  kanalin. Nëna  ime  më  qorton që nuk  të  lë  as  t’a  filloni  frazën  e parë  të  fjalisë. Ndërsa  im  at  as  që  merr  mundimin  të  më  thot  ndonjëgjë. E  shoh  se  është  i  zhgënjyer  sikurse  unë. Kam  frikë  se  shkaku  i  këtyre  deklaratave  tua, familja  ime  ka  fituar  përshtypjen  se  vende  pune ka  mjaft  por  unë  jam  i  paaft  për  punë, se  jam  një  dështak…Ditë  më  parë  në  korridorin  e  komunës  takova  Albanen. Më  befasoi  prania  e  saj. Kur  e  pyeta  çfar  kërkonte  në  atë  vend:
-E  pashë  konkursin  e  hapur  për  një  vend  pune dhe  dola  të  shohë  se  për  çfar  pune  bëhet  fjalë.
-Por  je  tepër  vonë…
-S’ka  gjë, po  shikoj  njëher.
-Studimet  i  përfundove?
-Jo. Po  ti  për  çfar pune  ke  dalur  këtu?
-Për  të  njëjtën  arsye  që  ke  ardhur  ti…
-Ahha, sukese  pra, të  përshëndes.
-Sukese !...
 Dhe  kur  unë  u  ndava  prej  sajë, më  mbeti  ajo  shije e  imazhit  të  sajë  në  kujtesë. Ai  minifund  në  atë  kohë, ajo  këmishë  gjysmëtransparente  domethënë  tërë  ajo  pamje  dehëse  e sajë  s’ishte  aspak e  kujdesshme  që  t’a  respektonte  etikën  e  punës  që  ndiçte   institucioni  që  ti  udhëheqje  z. Krye. Madje  desha  ti  them  që  është  drejtuar  në  zyret  e  gabuara  z.Krye. Sepse Albana  u  drejtua  në  zyrën  tënde. Desha  t’i  them  se  z.Krye  nuk  merret  me  këso  punë  të  vockla  dhe  të  imta. Me  përzgjedhjen  e kandidatëve  merret  një  staf  i  posaçëm. Madje  ishte  tepër  vonë  për  të  kandiduar  për  ndonjë  post. Edhe  po  të  kandidonte  do  t’a  llogarisja  si  një  konkurrent  më  pak. Gjatë  studimeve  gjithnjë  jamë  treguar  më  i  aftë  sesa  ajo. Nota  ime  mesatare  ishte  shumë  më  e  mirë  se  sa  e saj. Madje  ajo  ende  nuk  kishte  diplomuar…Por z.Krye, për  habinë  time  mora  vesh  që  pikërisht  ajo  Albana  që  sipas  pikpamjes  sime  s’respektonte  aspak  kodin  etik  të  punës  dhe  mardhënieve  zyrtare, kishte  filluar  punën  dy  javë  përpara  hapjes  së  konkursit. Dy  ditë  më  vonë  pas  takimit  me  të  e  pashë  në  qytet  teksa  po  drejtohej  në  vendin  e  ri  të  punës  së  saj. Po  ajo  lloj  veshje “elegante”, tepër  transparente  për pleqërinë konzervative  tënden, ai  “fustan”  i  ngjitej  për  trupin  e  saj  të  bukur… Kaloi  afër  meje  pa  më  vrejtur.
     Sot  dola  në  qytet  dhe  s’takova  asnjë  prej  shokëve  të  mi. E  dija  se  punë  nuk  kan  gjetur  dhe  se  janë  në  pozicion  zero  sikurse  unë  ose  janë  në  fazen  e  metamorfozës  d.m.th  duke  ndrruar  profesionin. U  enda  sa  u  enda  rrugëve  plot  me  hallegjinjë. Fotografia  jote  më  dilte  përball, me  po  ato  deklerata, me  po  ato  pamje tërheqëse…”PËR  NJË  KOSOVË  TË  RE…”. Dikur  u  mërzita  nga bredhja  edhe  kisha   nevojë  për  zbrazje  fiziologjike. Kërkova  w.c-ë  në  qytet..., më  ra  ndërmend  
se  kryeqyteti  i  shtetit  më  të  ri  nuk  kishte  w.c-ë. Më  ra  ndërmend  se  nëpër  fakultete  të  U.P-së  kishte  w.c. U  drejtova  nga  tempulli  i  dijes  me  knaqësi, jo për  të  fituar   dije  të  reja  por  për  t’u  dh…Hyra  në  w.c-ë. Vrima  e  sholes  ishte  mbyllë  me  një  cope  gazete. Ishte  fotoja  jote  z.Krye… Thash   se  rënia  e  kësaj  flete  ka  ndodhur  aksidentalisht. Lexova  titullin  e  artikullit:
Z.KRYE…PREMTON  HAPJEN E VENDEVE  TË  REJA TË  PUNËS”. Nuk  kisha  kohë  që  të  lexoja  më  shumë  e  as  t’a  largoja  foton  tënde  të  nderuar  nga  ajo  vrimë  muti… Kërkoj  falje  z.Krye…, u  zbraza  mbi  të…,ishte  urgjente.


















MOSHA  E  LISIT

Lisi. Njëqindvjeçar. Dyqindvjeçar. Kushedi  sa  i  vjetër  ishte. Por  hija  e  tij  tregonte  se sa  ishte  i  moqëm. Rrudhat  e  tij, sikur  rrëfenin  për  ngjarjet  që  i  kishte  parë  dhe   përjetuar. Shumë  kishte  parë  e  shumë  kishte  përjetuar  ai  lis. Çdo  rrudhë  ishte  një  rrëfim  në  vete. Ai  e  njihte  botën  sepse  kishte  një  përvojë  të  madhe…Maja  e  tij  prekte  qiellin. Gjiganti  plak  ishte  shumë  i  madh. I  hatashëm.
 
Ndoshta  ndonjë  kalimtar  i  lodhur  e  i  pluhrosur  nga  rruga  e  gjatë. I  shoqruar   nga  ndonjë  mushkë  plakushe. Kishte  kaluar  ndonjë  ditë  pranvere  pran  tij  e  ndërkohë  që  ishte  ulur  të   thithte  ndonjë  tymë  duhani , e  të  pinte  pak  ujë,  i   kishte  rënë  nga  strajca  një  kokërr  fasule  e  cila  ndoshta  kishte  gjetur  ndonjë  vrimë  për  t’u  futur  te rrënjët  e  lisit  plak. Ndryshe  s’ka  si  të  shpjegohet  bima  e  saj  e  cila  nxorri  kokën  atë  pranver të  nxehtë  e  her  her  përvëluese  pikërisht  pranë  rënjëve  të   lisit. Por  fasulja  ishte  budallaqe. S’dite   gjë  tjetër  pos  ti  ngjitej  trupit   të    plakur  por  të  fortë  të  lisit. Dhe  për  tri  ditë  u  gjend  në  maje  të  tij. Lisi  për  aq  kohë  sa  kjo  ishte  ngjitur    qëlloi  në  një  gjumë  të  thellë. Por  rruga  e  fasules  nuk  kishte  kaluar  pa  u  ndier  nga  ana  e  tij. Ai   pra  e  kishte  ndier  katrrithjen  e sajë  në  trupin  e  tij. Nuk  ishte  se  e  bezdiste, përkundrazi  vendosi  të  sillej  si  me  një  foshnje  që  e  mbanë  në  krahë   e  lozë  me  të qenja  njeri.

-Çdeshe  që  m’je  katrrithur  nëpër  trupin  tim  oj  Fasule? – E  nguci  Lisi.
-Ti  lis  fodull, kujdes  me  fjalorin, të  dy  jemi  barabartë  a  s’e  sheh? Kam  kapur  majen  tënde  me  dorë.- Dhe  fasulja  qeshi. Lisi   u  habit  me  sjelljen  e  sajë.
-A  e  dini  sa  vjeçar  jam  oj  Fasule?
-Jo  nuk  e di  dhe  s’ka  çka  më  duhet  mosha  jote  plakush.
-Këtu  te  ne  i  respektojnë  të  vjetrit.
-Unë   jam e  re  dhe  dua  të  sjell  kanun   të  ri.
Ndoshta  hija  e  tij    na  bënte  të  besonim  se  ishte  tepër  i  zymt. Nën  të  nuk  zinte  asgjë  vend  përpos  hijes. Ai  heshtëte. Ai  mendonte. Mendonte  thellë. Mendonte  heshtur.- E  po, tha  me  vete, kjo  ende  nuk  e ka  parë  botën. Ende  nuk e njeh  botën.
Në  atë  mbrëmje  të  bukur, lisi  merrte  frymë  thellë  e  qetësisht… siç  mer  frymë   një  gjigant. Deshi  ta  provonte  nëse  fasulja  ishte  ende  e zgjuar.
-Fasule, je   ende  zgjuar?
-Po.
-Çfar  po  mendon?
-Po  e  shikoi  qiellin.
-Dhe?
-Po  mendoj   për  yjet.
-Sa  larg  janë?
-Ata  nuk  janë  larg… ata janë  të  vegjël.
-Të  vegjël  sepse  janë  larg.
-Ku  e  din  ti?
-E  di  sepse  e  kam  mësuar. A  e  din  sa  vite  i  kam?
-Jo.
-Treqind.
-Sa?
-Treqind.
-Dhe  dukesh  kaq  i  vogël?!
-Si  po  mendon?
-Po  ja, unë  për  tri  ditë  të  arrita  ty…
-E  pastaj?
-Pastaj, për  treqind  vite  kisha  kapur  qiellin  e shtatë…

Kshtu  kaloi  mbrëmja. Me  këtë  pëshpëritje  të  bimëve. Pastaj  nata  shtriu  krahët  e  saj  të  zi. Dhe çdo  gjë  u  fashit sepse  heshtja  erdhi  pas  saj.



Agu. Agu  dhe  bryma. Bryma  dhe  Agu. U  takuan rastësisht  pran  kroit. Agu  deshi  ta  kapte  në  befasi  Brymën. Por  ajo  e  hetoi. Iu  shmang. I  shpëtoi  me  delikatesë tentimit  të  tij  të  parë. Dhe  këtë  e bëri  për  ta  grishur  më  shumë  në  lojën  e  sajë. Pastaj vrapuan  luginës  së  lumit. Vrapuan  në  rrugën  e  pluhrosur  dhe  nën  kurorën  e   lisit  quan  dashuri. Në  trupin  e  tij  gdhendën  shkronjat  e  tyre. Si  shenjë  e  dashurisë  së  tyre  prrallore.

Lisi  plak  u  zgjua  vonë. Se  dinte  pse  iu  duk  vetja më  i  lehtë.  Kur  iu  kujtua  Agu  dhe Bryma. Ndjeu  dhimbje  në  trup. Por  i  kaloi. Pastaj  iu  kujtua  Fasulja. Fasulja? Ku  ishte?  Kishte  rrëshqitur  poshtë  trupit  të  tij. Dhe  dergjej  poshtë  e  sëmurë  për  vdekje. Apo  ndoshta  kishte  vdekur.






















PORTA  E  HISTORISË

-Ti  Dan mos  u  muno  badihava.
-Pse  Xhemo?
-Se  dera  e  historiesë  osht  e  ngushtë  për  kta  krye  ton  bre…
-Po a?
-Po   pra.
-Kqyre  ti…-Dani  u  ngatrrua  siç  duket, nuk  dinte  se  si  të  shprehej…-Kqyre  ti…kqyre  barkun  ton…-I  gëzuar që  gjeti  shprehjen  e duhur  filloi  t’a  kruante  kokën, ose  ndoshta  edhe  i  kruhej  ajo  kokë  me  gjith  ato  kaqurrela  të   pluhrosura.
-E çka  ka  lidhje  barku? A  e  din   ti  që   Isa  Boletini  e  ka  pas  barkun  si  temin  kur  u  dek…
-Po  rren…
-S’po  rrej, e  kom  pa  un  fotografi.
Dani  u  zu  ngusht. Kruajti  kokën  sërish. Mbase  për  të rrënuar  ndonjë  fjalë  të  përshtatshme  në  kujtesë. Më  në  fund  u  kthye  edhe  njëher  nga  shoku  edhe  e shikoi  ngultas  në  sy. Ama  pikërisht  në   bebzat  e  syve.
-Pse  bre  po  rren…A  e din  që  Isa, bili  bash  qyky  Isa  Boletini  e  ka  pas  barkun  rrafsh  edhe  e  ka  pas   trupin  si, si,…E  le  ti  se  edhe une  e  kom  kqyrë  historinë  para  teje.
-Dan  mos  u  bo   budall,  ty  nuk  kan  me  të  lan  me  hi  në   histori  o  vlla, e  me  qka  ki  me  hi  ti? Historia  nuk  osht  liber  i  genisit  se  përndryshe  t’kishin  mar  për  kokmadhsinë  tane. E  çfar  vepre   heroike  bane  ti  që  po  don  me  hi  ne  histori? I  ke  rujt  lopt  e  delmet  deri  qitash…E  ani  de  qe, e  paske  luftu  edhe  me  anmikun…E  tani?  Manej?
Dani  rrudhi  krahët. Xhema   sigurisht  kishte  të  drejtë. Ai  ishte  më  i  menqur. Dani  vërtetë  kishte  luftuar  në  luftë  me  armikun, por  përveç  amputimit  të  gishtrinjëve  të  dorës  së  djathtë, (përveç  të  mesmit  i  cili  i  kishte  shpëtuar  si  për  ironi) s’kishte  fituar    gjë  prej  gjëje. Para  luftes  kishte  qenë   qoban. Mandej…Asgjë.
-Mirë  Xhem   e  Isa  Boletini  qka  ka  bo  përveç  që   ka  liftue?
-Ai  ka  liftue.
-Edhe  une  kam  liftue.
-Po  veq   ai  u  dek e  ti  je  gjall.
-Edhe  ti  je  gjall…
-Valla  magar  je  bre, hajde  ecum  e i  lojm  llafet  se  munet  me  ndodhë  që  e  mshelin  deren  e  histories  e  s’mujna  me  hi.
-A  ti  je  dredhagji, si  nuk  t’kish  me  qka  me  u  mbrojtë  thu  ecum.
-Ec, ec, e  mos  shurdho…
 Pas   një  udhëtimi  që  zgjati  pothuajse  aq  sa  neve  t’mos  na  besohet, ata  u  ndodhën  përpara  librit  të  histories. Porta  e  ati libri  ishte  madhështore. Por çuditërisht  nuk  ishin  vetëm. Para  portës  së  artë  të  historiesë  ishin  grumbulluar  një  turmë  e  tërë. Fshatarë, qytetarë, kishte  filluar  një  shamat  dhe  një  rrahje  që  her  fillonte  e  her  ndërpritej aty  për  aty.
-More  bir  kurve  ti  nuk  do  hysh  kurrë  në  atë  portë, more  vesh?
-Do  hyjë  more  qelbësirë  e  dreqit, të  paktën  para  teje  një  shekull  more  vesh  ti? – Kshtu  flisnin  dy  burra  me  kostume  të  zeza përpara portës. Pak  më  poshtë   dy  katundar  po  e zhvillonin  këtë  dialog  të  nxehtë:
-More  Halili  i  Tasimit, as  mus  maj  ymyd  *  ki  me  hi  para  meje  a  more  vesh?
-More  Kola i Gjokes  truse  at  bothë  dikun  e  mos  ju  kallxo  tjerve  se  a  hinë  a  nuk  hinë  në  histori.
 Pak  më  tutje  një  kallauz  filloi  të  shpërndante  grushte  përreth  vetes. Ndonjëher  kur  nuk  kishte  afër  vetes  njeri  e  godiste  veten  e  tij.  Një  shkurtaq  thatanik  iu  hodh  në  qafë  kallauzit  dhe  kshtu  u  bënë  një  mish  me  njëri  tjetrin. Aq  shumë  silleshin  e  pshtilleshin  sa  që   t’a  kujtonin  ndonjë  qenje  parahistorike  të  çuditshme  që  kishte  fuqi  t’a  ndrronte  formen  e  saj  në  çdo  moment. Dani  e  Xhema  kishin  mbetur  të  hutuar  nga  rrëmuja  që  u  doli  përpara. Shikonin  pa  ditur  si  t’a  shpjegonin  këtë  pamje  tragjikomike.
 Dikur  pas  një  rrahje massive  që  ndodhi  te  shkallët  e  portës  së  histories  ai  kallauzi  së  bashku  me  thatanikun  që  iu  kishte  kacavjerrur  në  shpinë  u  ofruan  te  porta. Tërë  këtë  arritje  e  bëri  me  një  stërmundim  titanik. Por  gjëra  të  çuditshme  po  ndodhnin  atë  ditë. Kur  kallauzi  u  ofrua  pran  portës, porta  për  çudi  u  zvoglua.  Aq  sa  mos  t’i  zinte  të  dy. Dikush  nga  turma  bërtiti:
-Ej  o  ju, duhet  të  jeni  të  lehtë  për  të  hyrë  brenda, ndryshe  nuk  ju  pranon  porta, duhet  të  keni  gjysmë  kile  më  pak sesa  pasha  që  fitoni pas  ushqimit.-Turma  i  kishte  ngulur  sytë  tek  ata  të  dy.
-E  çka  duhet  me  ba?  -tha  kallauzi.
-Duhet  të  dhjesni  ose  të  urinoni, ndoshta  ju  hiqet  një  gjysmë  kile  nga  vetja  juaj. –Kallauzi  dhe  thataniku  shkurtaq, që  tashmë  kishte  zbritur  nga  qafa  e  kallauzit, me  gjith  skuqjet  nga  turpi  që  u  kishte  mbetur, e  bënë  atë  që  duhej  t’a  bënin, pikërisht  para  syve  të  turmës. Kur  e  kryen  atë  punë  me  nder. U  drejtuan  ndrejt  portës  së  historisë. Kur  e  hodhën  hapin  e  parë  përtej  pragut, u  ngjitën  ca  burra  të  tjerë  dhe  në  përpjeke  që  të  futeshin  edhe  ata, i  tërhoqën  kallauzin  dhe  thatanikun  shkurtaq  me  dhunë  pas. Në  këtë  mënyrë  sërish  filloi  vallja  e  grushtave. Ishte  rrahje  e  hatashme. Heronjtë  e  mi luftonin  për  jetë  a  vdekje. Si  kurrë  më  parë. Dani  e  Xhema rrinin  si  dy  hutaq  pa  ditur  se  çfar  të  bënin. Rrahja  vazhdoi  për  një  kohë  bukur  të  gjatë. Dikur  në  buzmbrëmje, ndoshta  jo  pikërisht  në  këtë  kohë, rrahja  u  ndërpre  papritur. Dikush  kishte  klithur  me  sa  zë  që  kishte…:
-Ej  po  vjen  Skendërbeu  me  herojt  e tjer…
Vërtetë  ishte  Skëndërbeu? Po  ishte  e  vërtetë. Skëndërbeu  ishte. Përpara  tij  ishin  dhe  ca  burra  edhe  më  të  vjetër. Hipur  në  kuaj. Në  mesin e  tyre  edhe  një  grua. Ecnin  me  një  madhështi   të  hyjnishme. Dikush  i  njohu:
-Është  Pirroja  i  Epirit.
-Janë  mbretëresha Teuta  me mbretin  Agronin…
 Dani  e  Xhema  nuk  i  nohën  këta  të  parët. Por  dikund  në  mes  të  ushtrisë së  kalorsëve  që  po  vinin  e  panë dhe  i  njohën  Ismail Qemailin,Isa  Boletinin, Hasan  Prishtinen  e  të  tjerë.
Dikush  solli  fronet  e  mbretërve  dhe  mbretëreshës. Kur  u  rehatuan  Skendërbeu  u  ngit  me  lejen  e të  tjerve  dhe  foli  para  turmës:
-O populli  im, a  e  dini  që  kjo  derë  e  historisë  nuk  është  ajo  që  e  kërkoni, kjo  histori  është  histori  e  huaj. Prandaj  mos  u  mundoni  kot. Historia  jonë  është  një  libër  i  përgjakur…


























LARTËSIA   

Miri  dhe  Keqi  po  e shikonin  Majen  disi   hutueshëm. Miri  mbante  në  dorë  shkallën  ndërsa  Keqi   një  thes  të  fryrë.
-Ti  do  t’ngjitesh  Mir.
-Si  të  duash  Keq  ngjitem  unë  pra.
-Ti  je  egoist  Mir.
-E  pse?
-Sepse  vetëm  për  vete  mendon.
-Po  ti  më  the  vet   ngjitu. Ngjitu  pra  vet, unë  nuk  ngjitem.
-Ti  je  truthar  Mir.
-E  pse?
-Sepse  nuk  mendon  aspak  për  vete.
Miri  nuk  foli. Nganjëher  thuhet  se  heshtja  flet  më  shumë. E  kush  mund  ta  dijë  me  saktësi  se  çfar  mendimesh  i  vlonin  në  kokë  Mirit. Ose  ç’dreqin  zihej  në  mendjen  e Keqit.
-Hë  pra  ç’far   në  djallë  po  mendon  Mir?
-Po  mendoj  sesi  me  ty  gjithnjë  dal   humbës. Por  do  t’vjen  momenti  kur  unë  më  në  fund  do  t’fitoj  Keq. Unë  kam  durim  të  madh. Unë   e  kam  durimin  e  detit.
-Mos  llomotit  shumë. Ma  jep  shkallën. –Miri  ja  dha  shkallën.
-Ma  jep  ti  thesin.
-Jo  do  e  mbaj  vet.
-Por  nuk  mundesh  të  dyja…
Keqi  heshti. Në  këtë  rast  ai  nuk  mendonte  asgjë. Sepse  këtë  heshtje  e  kishte  menduar  qyshë   më  parë.
 Mbështeti  shkallën  për  shkëmbi  dhe  filloi  të  ngjitej. Pastaj  u  kthye  dhe  e  shikoi  Mirin. Miri  ishte  një  bjond  shtatlartë, me  sy  të  kaltër  dhe  tepër  i  qetë. Rrallë  e  shihje   të  nervozuar. Keqi  ishte  një  zeshkan  trupvogël  me  ca  sy  të  zinjë  e  turi  djalli. Kurrë  nuk  e  shihje  të  qetë. Edhe  kur  flinte  një  shprehje  cinike  ia  përshkonte  fytyrën. Në  mos  ishte  vet  djalli, ishte  miku  i  tij  më  i  ngushtë.
 Prap  vazhdoi  të  ngjitej. Maja  ishte  larg. Por  dëshira  e  Keqit  ishte  e  madhe. Ai  vazhdoi  të  ngjitej. Kur  e  arriti  mesin  e shkallës  shikoi  poshtë. E  pa  Mirin  e  zvogluar. I buzqeshi. Edhe  ai  i  buzqeshi.
-Kurrë  nuk  të  kam  parë  kaq  të   vogël  more  Mir –tha  me   vete.
Pastaj  vazhdoi  të  ngjitej. Kur  e  arriti  majen  e  shkëmbit. Hodhi  thesin  që  e  mbante  në  krah  në  kokën  e shkëmbit  dhe  edhe  vet  u  katrrith  e  u  ngrit  në  këmbë. Pastaj  shikoi  poshtë. Në  fillim  pati  frikë, pastaj  e  pa  Mirin  si  një  figurë të  shtypur  për  tokë.
-Më  në  fund  jamë  më  i  madh  se  ai  mendoi. Por  nëse  ngjitet  pas  meje…  
Pa  një pa  dy  e  shtyu  shkallën  me  gjith  forcën  e  djallëzuar  që  i  erdhi  në  atë  moment. Shkalla  në  përplasje  me  erën  bëri  një  fishkëllimë  që  ngjau  me  një  klithmë  njeriu. E  pastaj  u  bë  copë  e  thërrime  kur  ra  në  tokë. Era  e  fortë  e  godiste   Keqin  nga  të  gjitha  anët. Por  ai  se  vërente. Ishte  hipnotizuar  nga  lartësia…

-Miri  poshtë  po  e  shikonte  çmendurinë  e  Keqit. E  dinte  se  çfar  mendonte  ai  në  ato  momente.
-Gjithnjë  ka  dashur  të  ma  kalonte  mua. Të  ishte  më  i  madh  se  unë. Tash  po  mendon  se  është  më  i  madh  se  unë. Sepse  më sheh  të  vogël. Por  nuk  e  din  se  edhe  unë  nga  poshtë  mezi  po  e ndajë  nga  shkëmi.
Një   valë  fryme  e marrë  vendosi  të  luante  me  Keqin  e  çmendur. E  mori  vrullshëm  nga  koka  e  shkëmbit  dhe  e  përplasi  me  sa  fuqi  që  pati  në  një  shkëmb  tjetër…
VDEKJA  E NJE  ARTISTI

    U zgjova. Dhe teksa po bëhesha gati të  vishesha  m'u
kujtua  se  quhesha  Omar. Eshtë  shumë e rëndësishme
  t'a dini  sesi  quheni në  fillim të ditës.Gjithashtu  m'u  kujtua
 se  ishim  në shekullin e 21, viti poashtu m'u  kujtua, dymijë
 e  tetë. Dita  nuk  m'u  kujtua, por  muaji  po, ishim  në  
muajin korrik. Por  fakti që nuk m'u  kujtua  dita, nuk më bëri
përshtypje. Të  gjitha ditët  ishin të  njejta. Të  paktën ngjanin
 në  njëra  tjetren. Mora rrugën për në qytet. Nuk  isha  aspak
  në  formë. Skuadra  ime  e preferuar  mbrëmë kishte  psuar  debakël. Pa ndonjë  vetëdije  të kthjellët  isha drejtuar në  
sheshin  Nën Tereza  dhe  kisha  ndezur  një  cigare. Një
 lyps flinte  në  një stol  të braktisur. Kundërmonte qelb. Nuk  
kishte  edhe  aq  shumë  njerz. Hyra në  një  dyqan  librash.
 Shitsi, një plak i thinjur, ja kishte  kputur  një  gjumi  të  thellë
 dhe  nuk  e  dinte se  ku  ndodhej. Ndodh  të  mos  e pengoj  askush  për dy  ditë  me radhë?!-Mendova. E kush blinte  
libra? Mbase  askush. Më  hipi  në  kokë  të  bëja shaka  me
 të.
 -Mirdita zotri...
 Trokita  mbi  tavolinen  mbi  të  cilen  ishte  mbështetur.
Hapi  njërin sy, pastaj tjetrin, pastaj i mbylli  dhe  i  hapi  të  
dy. Ngriti kokën dhe pyeti  i përgjumur:
-Cdo?
-Asgjë  konkrete.
-Atëher  mund t'ia  mbathësh.
-Eshtë  dyqani  yt  ky?
-Po  por  nëse  jeni  nga  ata  të  komunës..., për  ndonjë
 taksë..., harroje..., nuk  kam  çtë  jap...




-Jooo, nuk  desha  t'ua  prish  gjumin  për  një  marrëzi të
 ktillë. Por  vetëm desha  ...
-Çfar?- Ai  ishte  ende  i  përgjumur. Sërish  i mbylli  sytë.

-...tju  tregoj  se  i  ka  kapur  zjarri  librat  që  keni  në  deponë
  që  keni  në  bodrum.
-Aha. Faliminderit.- Hapi  sytë.
-That  zjarri?!!
-Po  zotri.
-Aha, faliminderit. Zjarri? ZJARRI??? ZJARRI!!!- Më në fund u
 alarmua. Duke  u  ngatrruar  nëpër  rafte  shkoi  pas  një  rafti
  që  gati  e rrëzoi  nga  ngutia...Hapi  një  deriqkë  dhe  u
 zhduk. U afrova  afër  një  libri. Ishte  një  roman  i  shkrimtarit
  turk O.P. Pashë  çmimin, lash  shumën e  caktuar  mbi
 tavolinë dhe  dola. Por  doja  t'a  vëzhgoja  se  çfar  do t'bënte
  makina  e   vjetër  e thinjur. Përball  librarisë ndodhej  një  
dyqan ushqimor. Hyra  dhe  mora  një  biskotë. Pash  nga  libraria. Plakushi  kishte  dal  nga  dyqani  dhe  shikonte  i
 zemruar djathtas  e majtas..., me  shumen  e parave  të  mia
 në  grusht. Shikoi  edhe  nga  unë  po  nuk  më  njohu. Nxora
  lekët  për të  paguar  biskoten...kur  shitsi ishte  një  mik  i
 imi  i  vjetër, një  poet. U  shtanga.
-Lexoni  shumë?-Më  pyeti  duke  buzqeshur, u përqafuam.
 Kishte  një  shekull që s'ishim  takuar.
-Po  ti  çkërkon  këtu???
-Siq e sheh, punoj.
-Sa  të  paguajn?
-150,...më  duhet  të  mbijetoj  Omar.
-E  di- i thash, desha  t'a  ngushlloja, por  nuk  pata  forcë.
Ndjeva  dhimbje.
-Shkruani  ndonjëgjë?
-Jo, e as që  dua. Madje  edhe  kohë  nuk  kam.



 Më  tha  pa më shikuar  në sy. Një  trishtim  i  mallkuar  ra
 mbi  ne. Bëra  pagesen dhe  dola. Nuk  isha  i  sigurt  nëse
  e  kisha  përshëndetur  mikun tim. U  ktheva  sërish  në  
librari. Më  kishte  ikur  ai  motiv i  krisur  që  e pata  më  heret.
 Plakushi  kësaj  radhe  ishte  i  zgjuar. Veçse  me  një  copë
 zemrimi  më  tepër  mbi  fytyrë. Kërkova  një  përmbledhje
 me  poezi  të  mikut  tim  që  e  takova  de  dyqani  ushqimor.

-Ky djaloshi  më  duket  se  s'ka përmbledhje  tjetër? -Më
 pyeti  plakushi  pa  copën e zemrimit  mbi  fytyrë.
-Dhe  s'ka  për  të  pasur  asnjëher- i  thash.
-E pse?
-Sepse  ky  artist  ka  vdekur.























VIOLINISTI

  Ai  ecte  duke  u  luhatur. Si  të  ishte  i  pirë. Në  mes  të  asaj  rrugice  të  errësuar  nga  hija  e  ndërtesave. Në  të  dy  anët  e rrugicës  ngriteshin  ndërtesa  të  larta  dhe  hierënda. Rrugica   shtrinte  qafën  e  sajë  të  dobët  dhe  përfundonte  me  një  orkestër  mbeturinash  metalike  që  ishin  hedhur  pas  shpinës  së  një  ndërtese  skeletore  ende  të  pa  meremetuar. Ai  u  ndal, futi  kutinë  e  violins  nën  sqetullën  e  majtë, hoqi  syzet  dhe  i  pastroi  me  një  mindil  që  e  nxorri  nga  xhepi  i  palltos  së  vjetruar. Vazhdoi  të  ecte. Luhatshëm. Hapi  i  tij  tingllonte  disi  metalik. Pak  parase  të  arrinte  te  ai  grumbull  mbeturinash  u  kthye  në  të  djathtë  dhe  e  hapi  një  dritare  bodrumi. Me  një  elektrik  dore  ndriqoi  përpara  zbritjen  e  tij  në  ca  shkallë  të  improvizuara  nga druri. Pastaj  elektriku  ndriqoi  një   dysheme  nga  ca  drrasa  të  shtrembëruara, një  shtrat  shtrembaluq,  një  tavolinë  të  lodhur,  një  karrige  të  plakur  dhe  një  raft  librash  të  fryrë  nga  stërngarkesa  me libra. Zhurma  e  hapave  të  tij, friksuan  minjtë  që  kërcyen  nga  frika. Pastaj  drita  elektrike  që  u  ndez  me  një  prekjegishti  i  qetsoi  të  gjitha. Hodhi  kutinë  e  violins  mbi  tavolinë  pastaj  hodhi  edhe  trupin  e vet  mbi  shtrat. Në  fillim  ishte  vetëm. Pastaj  erdhi  heshtja. Ajo  zbriti  me  hapa, padiktueshëm  nëpër  shkallët  e  drunjëta  dhe  të  shtrembëruara. Kaloi  bukur   ni  kohë, por  kjo  cope  kohe  e  mbushur  me  palëvizshmërinë  e  të  shtririt  në  shtrat…pra  kjo  cope  kohe  u  prish  kur  në   derëdritaren   e  dhomës  u  duk  një  kokë   për  ibret  e  madhe. Jo  çfardo  koke. Një  alamet  koke  që  nuk  i  shiheshin  tiparet  e  saj  aq  qartë  sepse  hija  e mbrëmjes   e  kishte  mbuluar. Ndërsa  drita  elektrike  e  dhomes  së  mërzitur  nuk  e  arrinte.
-A  hi?
-Jo  Rriçko –iu  përgjigj  i  shtriri. Ai  nuk  kishte  fjetur.
-E  pse?
-Sepse  je  shumë  i  ndotur.
-Po  qashtu  osht….jom…-pastaj  vazhdoi:
-Po  sod  nuk  pat  punë  hiq. Njerzve  nuk po  ju  han  palla  për  neve… -Zëri    i   tij  i  trashë  dilte  nga  ajo  grykë  fyti   disi  si  i  grrithur. Teksa  dilte  përplasej  nëpër  muret  shkëmbore  të  asaj  shpelle. Zë  çjerrës. Koka  vazhdonte  llomotitjen. Tingujt  e tij  të  leckosur  endeshin  nëpër  dhomën  ende  të  mërzitur. Dikur  i  shtriri  u  ngrit  nga  shtrati. Hapi  kutinë  e  violins. Mori violinën  e  tij  të  dashur  dhe  filloi  të  egzekutonte  një  melodi. Tingujt  me  atë  motiv  therrës    kapen     hapsiren  e  dhomës  dhe  u  rrokën  për  mure, tavan e  çdo  skutë  tjetër…
Ai  i  mbylli  sytë  nga  emocioni. Në  një  moment  ranë  drita  të  forta  mbi  trupin  e  egzekutuesit, drita  neoni. Dhoma  u  shëndrrua  në  një  sale  të  madhe  të  ndriquar  bukur. Dhe  rrobat  më  nuk ishin  lecka, ato  u  shendrruan  në  një  kostum  të  zi  shkëlqyes. Pastaj  salla  u  zëvendësua  me  një  plazh  të  braktisur. Ai  preku  përplasjen  e  valëve  në  shkëmbinjë. Fluturimin  e  pulbardhave. Gjurmët  e  hapave  në  rërë  të  një  femre  të   bukur  por  të  vetmuar. Pastaj  shiu. Pikat  e shiut  tek  binin  mbi  gjethe  lulesh  çuditërisht  ngadal. Aq  ngadal. Në  lule  që  shperthyen  në  mijra  ngjyra  të  mahnitshme. Pastaj  ngjyrat  filluan  të  zbeheshin. Plazhi  i  braktisur. Hapat  në  rërë. Përplasjet  e  valëve, stërkalat… salla  e  shkëlqyer…duartrokitjet…
 Ai  hapi  sytë. Sërish  dhoma  e  tij. Sarkofagu  i  tij.
-Apet  të  kapi  dhimta a? Si  dje?
…!

 Të  nesërmen  ato  pak  rreze  që  hynin në  dhomë. Zbuluan  pamje  të  re. Koka  e  madhe  e  Rriqkos  ishte  zvogluar  dukshëm. Në  t’vërtetë  ajo  fytyrë  imcake  rrethohej  nga  qimet  e  flokëve  të  pista  dhe  mjekrrës  së  pa  rruar  me  shekuj. Pra  ajo  kokë  kishte  rënë  në  shkallën  e  parë  dhe  dremiste. Poshtë  në  dhomë  s’kishte  ndryshuar  ndonjëgjë. Dyshemja  e  pastër, tavolina  e  lodhur, karrigja  e plakur… por  ai  nuk  ishte. Ai, njeriu  me  violinë. As  violina. Pastaj  ajo  cope  kohe  e  papërcaktuar  mirë kaloi  nën  tingujt  e  heshtjes. Pastaj  u  dëgjuan  hapat  e tij  duke  u  ofruar. Futi  njëren  këmbë  në  dritare. Këpucë  e  re  e shkëlqyer. Pantollona  të  reja. Pastaj  këmbën  tjetër, të  shtojmë  që  u  detyrua  ta  kalonte  kokën  e madhe  të  Rriqkos  pa  e  penguar   nga   gjumi  i  rëndë. Por  pikërisht  kur  dy  këmbët  i  kishte  vendosur  në  shkallën  e  dytë  dhe  mendoi  se  e  kaloi  pa  pengesa  malin  e  qimeve  të  Rriqkos, i rrëshqiti  njëra  këmbë  dhe  u  rrokullis  me  aq  poterë  teposhtë. Sa  që  nga  një  qantë e  re  që  e  mbante  në  dorë  iu  derdhën  letra  e libra   e  çdo  gjë  që  mbante  aty. Rriqkoja  i  trembur  kishte  zgurdulluar  sytë  dhe  ishte  ngrirë  si  një  statuj  demoni.
-Kush  ie  ti?
-Ouffff…Ouuuufaaaa…
-Kush  je  ti  o  zotni  çka  po  lyp  ktu?- Pastaj  kruajti  kokën  dhe  filloi  të  kthjellej  pak- ngapak.
-A  ki  naj  cigare?
-Çka  dreqin  do  Rriqko, unë  jom.
-Ti!?
-POOO.
-Pse  je  vesh  kshtu?
-Kam  gjetur  punë.
-Po a?
-Po.
-Me  violinë?
-Me  violinë.-Ai  filloi  t’i  paketonte  disa  gjëra. Nuk e  dëgjoi  më  llomotitjen  e Rriqkos. Kur  u  bë gati  të  dilte. Ia  hodhi  edhe  njëher  një  sy  dhomës. Po  e  braktiste.
-Eh, përhajr  t’koft  puna  e re… E  qysh  ki  me  punu?
-Në  një  dyqan  rrobash, do  t’i  reklamoi  rrobat  e  bukura  duke  i  rënë  violinës…



Temat e fundit