Pyetje-Pergjigje me Dijetaret - Libraria Islame

×
Albanian Forums, Zerion Zeri yt Zeri Info, Forumi Shqiptar Al Virtual, Diskutime, Biseda, Chat Njofje, Informatika, Teknologjia, Gazeta Tema, Gazetat Shqiptare, Bota Sot, www Channel Albania, Telegrafi Kosovo, Ballkani Web, Gazeta Lajme shqip, Lajmet e Fundit Shqiperia Kosova, Dita, Panorama, Kryeartikull, Faqja Kryesore, Video Shqip, Muzike Shqipe, Njoftime, Lajmerime, Temat Online, Gazetat, Kosovare, Shtypi Ditor, Sporti Shqiptar, Dashuria, Pyetje Pergjigje, Keshilla, Ndihme, Webmaster Shqiptar, Familja, Shqiptaria, Muzika, Receta Gatimi, Imazhe, Vipat-shqiptar, Aktualiteti
Media Sociale
Mesazhe Private
Shqiptaret duke lexuar tema interesante dhe te ndryshme
Tema re

Pyetje-Pergjigje me Dijetaret

· 37 · 8081

Pyetje-Pergjigje me Dijetaret

· 37 · 8081

  • Postime: 532
  • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    ne: 23-08-2005, 16:15:36
    Se Shpejti ne faqen www.alb-islam.com

    Perkthyes dhe Autor - Ismail Bardhoshi



    Metoda e krahasimit ndërmjet të mirave dhe të këqijave ( muvazenati)


    U pyet Shejh Uthejmini nga dikush:

    Disa të rinj thonë: Prej drejtësisë, paanësisë dhe pastërtis, është që kur njeriu të përmend dikë, që ka ndonjë bidat, të mos i përmendë vetëm bidadin por bashk me bidatin e tij, t'i përmendë edhe të mirat, në mënyrë që të jetë i paanshem dhe i drejtë.
    Pra a është prej menhexhit të selefëve, që nëse përmendim ndonjë bidatçi, shiit, kaderij, muëtezilij ose kundërshtues të thirrjes së ehli-sunetit, të themi: Por ai i kushton rëndësi faljes së namazit, është adhurues i madh, është zahid (asket) sillet mjaft mir me komshiun…etj.
    A është prej menhexhit selefi kjo gjë?




       Shejh Uthejmini u përgjigj

    Vërtet kjo është pyetje e çuditshme. Nëse njeriu flet për dikë duke patur  për qëllim  vlerësimin e tij, në këtë rast duhet ti përmendë të mirat dhe të këqijat e tij. E më pas gjykon sipas asaj që rezulton nga krahasimi i të mirave dhe të këqijave të tij. Nëse dominojnë të mirat e lavdëron dhe nëse dominojnë të këqijat e përmend për keq.
     Ndërsa kur ka për qëllim ti kundërpërgjigjet bidatit të tij dhe ta hedhë poshtë, në këtë rast nuk ka arsye për të përmendur të mirat e tij, sepse përmendja e të mirave të tij në momentin që i bën kundërpërgjigje, nënkupton se kundërpërgjigja është e dobët ose e papranuar. Prandaj çështja ka nevoj për sqarim:
    Nëse dua të vlersoj një person, kur përmend jetën e tij, kur flas për biografinë e tij, patjetër duhet të përmend të mirat dhe të këqijat, pastaj të gjykoj ndaj tij sipas asaj që rezulton nga gjendja e tij.
    Por nëse dua ti kundëpërgjigjem bidatit të tij nuk ka pse të përmend të mirat e tij, madje përmendja e të mirave të tij në këtë rast e dobëson kundërpërgjigjen dhe e bën lexuesin ose dëgjuesin të dyshojë në vërtetësinë e kundërpërgjigjes.
    Prandaj sipas vendit bëhet kuvendi (çdo vend ka bisedë të veçantë dhe të ndryshme nga tjetri).

    Pyetësi tha: Megjithëse ju shejh i nderuar u çuditët prej pyetjes në lidhje me të janë shkruar libra të tërë. Rreth çështjes së krahasimit ndërmjet të mirave dhe të këqijave dhe menhexhit të ehli-sunetit në kritikën ndaj xhemateve (të ndryshme) ose sekteve janë përpiluar disa libra.
    Ka  autorë që kan përpiluar libra , për të sqaruar që patjetër duhet të përmenden të mirat dhe të keqijat. Këtë e bazojnë në thënien e Allahut: "Ndër ithtarë të librit ka të tillë që nëse i besohet një sasi e madhe pasurie (ari), do ta shlyente atë shume shpejt pusuri të madhe ta mban besën, por ndër ta ka edhe të tillë që nëse i besohet një dinar ( vlerë fare e vogël), nuk ta kthen atë, po të mos ia kërkosh pa iu ndarë…"    {Ali imran;75} si dhe në thënien e tij: Të pyesin ty për verën dhe bixhozin. Thuaj: "Që të dyja janë mëkat i madh, e ka edhe dobi në to (të pakta) për njerëzit, por dëmi i tyre është më i madh se dobia e tyre. { El bekaretu: }    Pra ka përmendur këtë dhe këtë. Keshtu ata të  thonë: Allahu ka përmendur të mirën dhe të keqen e alkolit.
    Ndërsa Profeti (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi të)  ka thënë për shejtanin:  " Të vërtetën të ka thënë megjithëse është gënjeshtar, mashtrues." Pra duke u bazuar në këto argumente ata të thonë: Kjo  tregon që, nuk lejohet të përmendësh asnje të prishur e të shthurur dhe asnjë bidatçi vetëm nëse do të përmendësh të mirën e tyre!

    Shejhu tha: "Kjo o vëllai im është e saktë kur bëjmë vlersimin e dikujt (kur duam të japim gjykim ndaj tij). Në këtë rast patjetër duhet të përmendësh këtë anë dhe anën tjetër. E vërteta detyrimisht duhet të pranohet nga çdokush qoftë edhe nga çifuti, apo shejtani apo mushriku (idhujtari). A nuk e pranoi ose e vërtetoi Profeti (paqja dhe shpëtimi    i Allahut qoftë mbi të) thënijen e shejtanit: "Kush lexon ajetul-Kursijin në një natë do të vazhdojë të jetë nën ruajtjen e Allahut dhe nuk do ti afrohet shejtani derisa të gdhijë."?!
    A nuk e pranoi (ose e vërtetoi) thënijen e rabinit çifut: "Allahu i vendos qiejt në një gisht dhe tokat në një gisht."?!
    A nuk e pranoi Allahu thënijen e mushrikëve (idhujtarëve): "E kur ata bënin ndonjë vepër të turpshme thonin gjetëm baballarët tanë që e vepronin atë dhe Allahu na urdhëroi për të. Thuaj Allahu nuk urdhëron për vepra të turpshme." Pra i ktheu përgjigje për thënijen e dytë, ndërsa për të parën "Gjetëm baballarët tanë që e vepronin atë" nuk ju përgjigj sepse ajo është e vërtetë.
     Prandaj thashë që çështja ka nevoje për shpjegim. Arsya që më bëri të çuditesha është se ka ndryshim ndërmjet kundërpërgjigjes,  dhe vlerësimit e gjykimit. (1)


    Fusnota

     (1)
    Fetuaja është e regjistruar në kasetë me datë16\12\1416 dhe e përkthyem të plotë siç është regjistruar nga vetë Shejh Muhamed bin Salih El-Uthejmin.Kjo që e ka përmendur Shejh Muhamed bin Salih El-Uthejmin është përmbledhje e asaj që e kan thënë dijetarët tanë në lidhje me këtë çështje. Ata kanë sqaruar se në rastin e vlerësimit , gjykimit ndaj personave dhe shkrimit gjerësisht të biografisë së tyre duhet të përmenden të mirat dhe të këqijat, për të bërë krahasimin mes tyre dhe për të dhënë gjykimin e drejtë sipas asaj që rezulton nga ky proçes. Puna e vlerësuesit është si puna e gjykatësit i cili e studion çështjen nga të gjitha anët dhe pastaj merr vendimin . Profeti ka thënë në hadithë të saktë: Kur ulen para teje dy palët në konflikt, mos gjyko derisa të dëgjosh prej palës tjetër ashtu siç dëgjove prej të parës, sepse kështu bëhesh më i denjë dhe më me meritë për të njohur vendimin e drejtë. Thëniet e dijetarëve që e mbështesin këtë metodë në këtë rast janë të shumta . Madje nuk di të ketë ndonjë dijetar që mendon ndryshe nga kjo që e sqaruam, pasi nuk mund të arrijmë në vlerësime të drejta në lidhje me personat veçse në këtë mënyrë.

    Ndërsa në rastin e kunderpërgjigjes ndaj kundershtarit , ose paralajmerimit për tu ruajtur prej tij , ose këshillës nuk është kusht të bëhet krahasimi. Madje krahasimi mes të mirave dhe të keqijave në disa raste mund të jetë i dëmshëm, si në rastin e paralajmerimit rreth bidatçiut. Meqënë se në rastin e kundërpërgjigjes, paralajmerimit dhe këshillës nuk synohet vlerësimi, por sqarimi i bidatit, ose i devijimit, ose i gabimit dhe neglizhencës, nuk është kusht përmendja e të mirave. Në këtë kuadër është fjala e profetit për atë personin që mori leje për të hyrë në shtëpinë e tij: "Jepni leje, sa vëlla i keq i fisit që është, ose sa birë i keq i fisit që është". [ Trasmeton Buhariu nga Aishja; 6054 dhe 6131]. Gjithashtu edhe fjala e profetit, kur fatimetu binti kajsi u konsultua me të për çështjen e martesës së saj: "Përsa i përket Ebi xhehmit ai i godet shume gratë,  kurse përsa i përket Muavijes ai është i varfër, nuk ka pasuri".[Trasmeton Muslimi;1480].  
    « Editimi i fundit: 23-08-2005, 16:51:16 nga klevis2000 »

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #1 ne: 23-08-2005, 16:40:21


    Mjetet e daves:


     Në lidhje me mjetet e daves janë dhënë tre mendime:
    1)Mjetet e daves janë teukifije(1) parimisht dhe shkoqimisht, detajisht.
    2)Mjetet e daves janë Ixhtihadije(2) .
    3) Mjetet e daves janë Teukifije parimisht ndërsa përsa i përket praktikimit ndryshojnë sipas ndryshimit të kohës, kërkesave dhe nevojave të saj.


    Përgjigja e shejh Albanit:


    çështja ka lidhje të madhe me temën e 'Elmesalih Elmurseletu' (interesat e lira), për të cilat kemi folur në disa raste dhe  kemi bërë dallimin ndërmjet tyre dhe ndërmjet asaj që e emërtojnë "Elbidatu Hasenetu" (bidat i mirë). Ne për tju kundërvënë pretendimit të ndarjes së bidatit në të mirë dhe të keq domosdoshmërisht dhe me shumë lehtësi përmendim fjalën e Profetiti (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoftë mbi të): "çdo bidat është humbje dhe çdo humbje e çon të zotin e saj në zjarr". Ky hadith përgjithësisht e ka cilësuar çdo bidat në fe humbje. Ndërsa mjetet e shpikura kan të bëjnë  me 'Emesalihul Murselatu'. Ne nuk i refuzojmë 'Emesalihu Murselat', krejtësisht siç mendojnë disa medhhebe dhe as nuk i pranojmë krejtësisht por patjetër bëjmë shkoqitje.
    Këtë detajim në lidhje me to e kemi përfituar nga shejhul islam Ibnu Tejmija, i cili kur ka diskutuar rreth bazës fetare "çdo bidat është humbje dhe çdo humbje përfundon në zjarr" në mënyr të detajuar ai ka theksuar se: Kjo bazë është e tërësishme dhe prej saj nuk bëhet asnjë  përjashtim. Pastaj ka diskutuar rreth 'Elmesalihu Murselatu'. Ai ka përmendur se çdo gjë e re që shpiket dhe synohet të shfrytëzohet nën emrin e  'Elmesalihul Murselatu' duhet të vërehet:

    1)Nëqoftëse arsyeja dhe nevoja për ta përdorur në kohën e Profetit ka ekzistuar dhe megjithatë Profeti nuk e ka përdorur, atëhere përdorimi i saj është i palejuar.

    2)Nëqoftëse arsyeja dhe nevoja ka lindur pas kohës së Profetit dhe përdorirmi i saj është në dobi, interes të muslimanëve, përsëri nuk lejohet të thuhet është e lejuar krejtëshisht (totalisht) por duhet të vërejmë motivin që i shtyn muslimanët ta shfrytëzojnë këtë mjet. A është ai neglizhenca e muslimanëve në zbatimin e disa rregullave fetare, që janë të bazuara në argumente apo jo? Nëqoftëse motivi i shfrytëzimit të mjetit të ri, të shpikur është, neglizhenca në zbatitmin e disa rregullave fetare, ai nuk lejohet, sepse përdorimi i këtij mjeti çon në zhvlersimin dhe mosfunksionimin e disa rregullave fetare në emër të një mjeti (të ri) që u sjell dobi fetare muslimanëve. Ndërsa nëqoftëse motivi i përdorimit të këtij mjeti të ri që u sjell muslimanëve një interes (dobi, meslaha murseleh), nuk është neglizhenca në zbatimin e rregullave të fesë, por motivi është ndryshimi i rrethanave. Në këtë rast themi: përderisa mjeti i ri nuk përbën kundërshtim ndaj ndonjë rregulli fetar qoftë edhe një mjet fetar (i përmendur në sheriat), ai lejohet të përdoret. Mendoj se kjo çështje e cila u sqarua në mënyrë të detajuar, është përgjigja e këtij konfuzioni  që po e përcjell nga këta kërkues dije.



    Shejhu --- Po jap disa shembuj:

    Arsyeja dhe nevoja për tu thirrur ezani për namaze të tjera, përveç pesë namazeve ka ekzistuar në kohën e Profetit. Madje besoj se arsyeja dhe nevoja për tu thirrur ezani për disa namaze të tjera vjetore si p.sh. dy namazet e barjamit, është më e madhe, sepse njerëzit janë të shkujdesur, kështuqë kanë nevoj t'i përkujtosh me anë të ezanit, ose më së pakti me thirrjen "Es-salatu xhamiaten" (namazi bashkarisht). Por i Dërguari (paqja dhe shpëtimi i All-llahut qoftë mbi të) nuk e bëri këtë gjë. Pra arsyeja ose nevoja për ezan ose për diçka që e zëvendëson ezanin si p.sh thënia "Es-salatu xhamiah" ka ekzistuar në kohën e Profetit. Përderisa ai nuk ka bërë gjëra të tilla, kjo tregon se përdorimi i ezanit, ose diçka që e zëvendëson, si mënyrë për të thirrur njerëzit për grumbullim në raste të tilla, është prej shpikjeve në fe.

    Dijetarët që i kan dhënë rëndësi dallimit ndërmjet synetit dhe bidatit (humbjes)  nuk pranojnë që të thuhet as: "Es-salatuh xhamiaten" sepse kjo nuk ka ekzistuar në kohën e Profetit, aq më tepër për ezanin.

    Sot në çështjet e fikhut (jurispudencës) vërehen dy gjëra të ndryshme krejtësisht. Në asnjë medhheb të ndjekur nuk është lejuar thirrja e ezanit për dy baramet, por disa medhhebe e konsiderojnë të ligjshme të thuhet për dy baramet "Es-salatuh xhamiaten" megjithëse nuk ka ndryshim së pari, dhe së dyti ka ardhur një hadith me tekst të qartë në sahihun e Muslimit ku është përmendur se për dy baramet nuk thirrej as ezan dhe as "Es-salatu xhamiaten"
     
    Një shembull tjetër, për një mjet që ka lindur (është shpikur pas kohës së Profetit). Ai padyshim sjell dobi (interes) fetar për muslimanët. Por sheriati ka vendosur mjete fetare, të cilat realizojnë këtë dobi që synojnë ata njerëz ta realizojnë nëpërmjet mjeteve të shpikura. Mjetet e reja të shpikura janë taksat.Taksamarrësi t i obliguan njerëzit të jepnin taksa në vend të mjeteve fetare që i ka ligjëruar Allahu për të furnizuar arkën e pasurisë së muslimanëve (bejtumalil muslimine), si p.sh. zekati, trashëgimit që nuk ka kush i trashëgon, vakfet etj. Të gjitha këto mjete dhe rregulla fetare i kanë nxjerrë jasht funksionomit. Si rrjedhojë u boshatis arka e pasurisë së muslimanëve, prandaj shpikën taksat. Në lidhje me taksat duhet të thuhet se janë mjete të paligjshme sepse shkatërrojnë dhe shvlersojnë mjetet e ligjshme. Nga ky sqarim duhet të merret përgjigja e pyetjes së kaluar.


    Shenime

     (1)
    D.m.th. të tilla që merren vetëm nga Kurani dhe suneti dhe nuk ka hapësirë për ixhtihad në to.
     (2)D.m.th. të tilla që ka në to hapësirë për të bërë ixhtihad . Ixhtihadi është përpjekja që e bën dijetari muxhtehid për të arritur në gjykimin fetar të një çështje, bazuar në një argument fetar të llojit shkoqitës.  

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #2 ne: 23-08-2005, 16:50:01

    Pyetja

    Pyetsi.
    - Shejhu ynë! Për më shumë sqarim në qoftë se na lejoni do të jap disa shembuj rreth të cilëve diskutohet shumë.
    Shumë thirrësa i grumbullojnë njerëzit rreth vetes me veprimtari teatrale të cilat i emërtojnë 'Teatri islam', me ilahi të cilat i emërtojnë 'Ilahi islame'. Disa prej tyre nuk përdorin daire gjatë këndimit të ilahive. Gjithashtu I mbledhin me anë të piknikeve (ekskursioneve) si mënyra të vazhdueshme, futbollit, lojrat sportive e të tjera mjete rreth të cilave diskutohet shumë, sepse mblidhen të rinjtë për dave.


    Pergjigja

    Shejh Albani
    : Në llidhje me gjërat e reja (të shpikura) unë gjykoj siç gjykon Ibnu Tejmija "Orgjina e principi në ibadete (adhurime) është ndalimi (mosveprimi) derisa të gjendet argumenti që i ligjëron dhe origjina e prencipi në zakonet (gjërat që kanë të bëjnë me dunjanë) është lejimi i veprimit vetëm nëse gjendet argumenti që i ndalon." Mjetet që i përmendët futen në njërin prej dy bazave të përmëndura.




    Ilahit që emërtohen në kohën tonë "Islame" nëse do të supozonim se nuk përmbajnë kundërshtim ndaj sheriatit përsa i përket kuptimit të tyre dhe gjithashtu nuk përmbajnë shkelje të tjera nga anë të tjera si p.sh. imitimi i këngëtarëve të shthurur, në këndimin e tyre e tjerë. Pra në qoftëse do të supozonim se janë të pastërta nga çdo shkelje, gjykojmë që principi dhe origjina në gjëra të tilla është lejimi.
    Aktualiteti i ilahive ekzistuese a është i pastër nga shkeljet e përmendura dhe të papërmendura, apo jo?
    Me sa di unë, ato nuk janë të pastërta nga shkeljet. Më e pakta është që, ato dëgjohen në vend të Kur'anit. Tek shumë njerëz kanë zënë vendin e Kur'anit. Të rinjtë muslimanë po këndojnë ilahitë dhe po lënë pas dore fjalën e Profetit: "Kush nuk e këndon Kur'anin nuk është prej nesh." "Përsëriteni, lexojeni Kur'anin shpesh dhe këndojeni atë, sepse betohem në Atë i Cili në dorën e Tij është shpirti im, ai përpiqet të largohet nga kraharoret e burrave më shumë se devet nga freri (litari) që janë lidhur me të".

    Njëherë isha duke trajtuar këtë temë në një mexhlis (kuvend) dhe njëri nga të rinjtë që janë sprovuar me këtë gjë më tha: O Shejh, ti ke të drejtë! Vërtetë këto ilahi na kanë preokupuar nga dëgjimi i Kur'anit. Kur qëndroja në dyqan për rregullimin e orave, ndërkohë që isha i vogël, e vendosja Kur'anin përpara dhe përpiqesha jo vetëm të lexoja, por edhe të mësoja përmendësh. Kështu shfrytëzoja kohën e lirë gjatë punës. Me këtë që e bëja synoja të zbatoja hadithin e lartpërmendur. Asnjëherë nuk më ka rënë në mëndje të këndoja ilahi Islame, por kishte raste që mësoja vargje poezish, të cilat përmbanin mençuri e urtësi. Vargjet që mësonim kishin dobi,sepse të mësonin si të sillesh. Ndërsa ilahit ekzistuese këndohen sipas notave të muzikës. Pra nëqoftëse do të supozohej që ilahit nuk përmbajnë shkelje, atëhere ne i përmbahemi principit të gjërave të tilla që është lejimi.




    Shembulli tjetër 'futbolli'. Ai është një mjet sportiv për edukimin dhe forcimin fizik të muslimanit. Nuk mendojmë se ka pengesë të lozet futboll, por a zbatohen në lidhje me këtë lojë rregullat e sheriatit? Përgjigja është :jo. Veçse vitet e fundit kam vërejtur "Ihvanul musliminet", po ashtu edhe disa vite më herët, të zbatojnë rregullat e sheriatit.

    Kjo është një gjë që duhet të përmendim, për të qënë të paanshëm ndaj këtij grupi –Ihuanul muslimin-. Ky grup ka qënë ndër grupet e pakta që merreshin me futboll. Në atë kohë unë isha shumë i dhënë pas gazetës së "Ihuanul muslimin" që botohej në Kajro në kohën e Hasen Elben-na (Allahu e mëshiroftë). Në të përmendeshin edhe lajme sportive. Ndër lajmet përmendej se gjatë zhvillimit të një ndeshjeje hyri koha e namazit, prandaj e ndërpren lojën dhe u falën me xhemat në fushën e futbollit. Ata visheshin me rroba të gjata të cilat nuk e shfaqnin auretin. Kjo është gjë e lejueshme, sepse ata iu përmbajtën rregullave të fesë Islame gjatë kësaj loje.

    Si përfundim, këto mjete nëqoftëse nuk kundërshtojnë ndonjë aspekt fetar, sipas origjinës është që të jenë të lejuara. Madje mund të jenë prej gjërave të pëlqyshme ose të obliguara në qoftëse me anë të tyre realilzohet ndonjë detyrë fetare, si p.sh. fjala e Profetit: "Që të gjuani është më e dashur tek unë se sa të kalëroni" dhe fjala e tij: "Gjuani" e të tjera hadithe që nxisin për këtë lloj stërvitje. Gjuajtja e bajonetave, hushtave, shigjetave sot është bërë si një gjë e ndaluar, nuk ka dyshim që vendin e tyre e kanë zënë llojet e ndryshme të qitjeve ushtarake. Asnjë muslilman nuk thotë që mjete të reja, të cilat përdoren për ushtrime nuk  lejohet të shfrytëzohen, sepse janë të reja! Por përkundrazi ndoshta mund të jetë detyrë të përdoren sipas asaj që u sqarua.Kështuqë shembujt e përmendur patjetër duhet të trajtohen sipas këtij sqarimi fetar, të cilit duhet ti përmbahen të gjithë grupet Islame(1) .

    Shenime

      (1)
    Sheriati ynë është zbritur për të realizuar dhe për të plotësuar e kompletuar dobitë dhe interesat për njerëzit në dynja dhe në Ahiret. Si dhe për të zhdukur dhe eliminuar dëmet dhe të këqijat ose për ti minimizuar ato në dynja dhe në Ahiret. Shatibiu ka thënë: "Sheriati është vendosur nga Allahu për të realizuar dobitë dhe interesat për robërit në dynja dhe në Ahiret (në të përshpejtuar dhe të vonuarën, të ardhmen) dhe për të shmangur dëmet dhe të këqijat prej tyre.

    El iz-z ibnu Abdus-sela thotë: "Sheriati i gjithë është në dobi dhe interes të njerëzve. Ai ose përmban shmangijen e dëmeve ose sjelljen e dobive dhe realizimin e interesave."

    Ibnul Kaj-jimi thotë: "Sheriati është i bazuar dhe i themeluar mbi objektivin e realizimit të urtësive,dobive dhe interesave për robërit në jetën e dynjas dhe të Ahiretit. Të gjitha rregullat dhe ligjet e sheriatit janë të drejtë, dobiprurës dhe të vendosur në vendin e duhur. çdo çështje që devijon nga drejtësia për në padrejtësi, nga mëshira për në të kundërtën e saj, nga dobia dhe interesi për në dëm dhe nga urtësia, saktësia dhe preçiziteti për në kotësi, parregullsi dhe në konfuzion, nuk është prej sheriatit. Ajo edhe sikur ti mvishet sheriatit me anë të keqiterpretimit nuk është prej tij. Sepse sheriati është drejtësia e Allahut ndërmjet robërve të Tij dhe mëshira e Tij ndërmjet krijesave të Tij."

     Nga kjo që sqaruam, bëhet e qartë se interesat dhe dobitë që i ka konsideruar Sheriati janë hajër, mirësi dhe në dobi të njerëzve në këtë dynja dhe në botën e përtejme, edhe sikur ndonjë njeri të imagjinojë ndryshe. Ndërsa gjërat që sheriati nuk i ka pranuar dhe nuk i ka marrë në konsideratë, faktikisht nuk janë të dobishme për njerëzit, edhe sikur të mendohet se janë të  tilla. Në këtë rast, për shkak se disa njerëz këto gjëra i konsiderojnë të dobishme, ato quhen interesa të iluzionuara (jo të vërteta).

    Dobitë dhe interesat përsa i përket pranimit dhe mospranimit në sheriat ndahen në tre lloje:

    1)Interesat e konsideruara. Këto janë interesat që shriati i ka pranuar dhe i ka konsideruar si p.sh.:interesi (dobia) e agjërimit, drejtësisë, martesës, ligji për të përfshir në trashëgimi mashkullin dhe femrën etj.

    2)Interesat e papranueshme dhe të pakonsiderueshme. Këto janë interesat që sheriati nuk i ka pranuar dhe nuk i ka konsideruar si p.sh.: interesi i kamatës, i bixhozit,i imoralitetit etj.

    3)Interesat e lira "Elmesalihul murseletu". Këto janë interesat dhe dobitë që nuk ka argument specifik (të veçant) në sheriat që tregon për konsiderimin ose moskonsiderimin e tyre. Megjithëse në sheriat nuk është folur për këto interesa në mënyrë specifike, por bazat dhe parimet e sheriatit e sqarojnë se a pranohen apo jo. Sheriati ynë ka kapacitet për t'u dhënë gjykim në lidhje me pranimin ose mospranimin, të gjitha mjeteve dhe interesave të reja.

    Imam Ahmedi ka thënë: "Nuk ka asnjë çështje që nuk kanë folur për të selefët e umetit. Ata kanë folur  për çdo çështje në mënyrë të veçantë ose për llojin e tyre." Kështu, nëse ka argument specifik për një mjet ose interes gjykimi  merret prej tij, ndryshe u referohemi bazave dhe parimeve të sheriatit, për të njohur gjykimin e interesit ose mjetit që bëhet fjalë për të. Si shembull për intereset e lira kemi grumbullimin e Kur'anit në kohën e sahabeve etj.

    Fetuaja e shejh Albani
    t bën fjalë për 'Elmesalihul murseleh'. Ai ka sqaruar rastet, të ilustruara me shembuj, se kur janë mjetet dhe interesat e lira të pranueshme dhe kur janë bidate të papranueshëm.Kjo që ka thënë Albani (siç thotë edhe vetë) është përmbledhje e sqarimit që ia ka bërë Ibnu Tejmija kësaj çështje në "Iktidaus-siratil-mustekim" Ibnu Tejmija në lidhje me këtë temë ka thënë: Principi i kësaj teme është siç vijon:

    Njerëzit nuk shpikin asgjë vetëm nëqoftëse e mendojnë të dobishme (interes), sepse nëse do ta besonin të dëmshme nuk do ta shpiknin ngaqë nuk ka arsye as logjike e as fetare që të bën ta shpikësh. Në lidhje me atë që njerëzit e mendojnë interes të dobishëm duhet të vërehet shkaku që e ka bërë të nevojshme shpikjen e tij. Në qoftëse shkaku dhe arsyeja që e bën të nevojshëm këtë mjet, ose këtë interes, është diçka që ka ndodhur pas jetës së Profetit, ndërkoh që shpikja e tij nuk është influencuar nga neglizhenca jonë në zbatimin e rregullave të fesë, në këtë rast mund të lejohet shpikja e asaj që është e nevojshme.  

    Po kështu kur arsyeja dhe nevoja për ta bërë ka ekzistuar në kohën e Profetit, por  e ka lënë për shkak të një pengese që është zhdukur me vdekjen e tij (si p.sh. namazi i taravive me xhemat në xhamin e tij, në kohën e tij).
    Ndërsa nëqoftëse nuk ka shkak dhe arsye që e bën të nevojshme shpikjen e mjetit (të interesit), ose shkaku që e bëri të nevojshme shpikjen e tij është gjynafet e robërve, në raste të tilla nuk lejohet shpikja. çdo gjë që arsyeja dhe shkaku për ta bërë ka ekzistuar në kohën e Profetit dhe ai nuk e ka bërë, nuk është interes i dobishëm  edhe sikur të imagjinohet i tillë.

    Gjërat që shkaku e arsyja për shpikjen e tyre ka lindur pas vdekjes së Proftit, të cilat nuk kanë lindur për shkak të gjynaheve të krijesave, mundet të jenë interese të dobishme (të pranushme).

    Ky sqarim që e  ka bërë Ibni Tejmije dhe pas tij Albani është kundërpërgjigje ndaj dy linjash ekstreme në këtë temë:

    Të parët janë ata që kanë shvlerësuar thënijen e Profetit çdo bidat është humbje, duke e ndarë bidatin në bidate të mira dhe të këqia dhe si rrjedhojë i kanë hapur rrugën vetes ose të tjerëve për të shpikur ibadete dhe mjete që janë, shpikje dhe humbje në fenë e All-llahut.

    Të dytët janë ata njerëz në kohën tonë që me të drejtë e cilësojnë çdo bidat  humbje sipas hadithit të Profetit të lartpërmendur, por nuk dinë ose nuk marrin parasyshë parimin e interesave të lira (Elmesalihul murseletu) dhe dallimin ndërmjet tyre dhe ndërmjet bidatit, kështuqë kanë refuzuar shumë mjete dhe interese të dobishme që dëshmojnë për to bazat dhe argumentet e përgjithshme të sherjatit, sipas sqarimit që dijetarët e kanë përmendur më lart.

    Madje disa njerëz duke qenë në konfuzion dhe padituri të plotë në lidhje me parimet që kan të bëjnë me bidatin i cilësojnë shfrytëzuesit e disa mjeteve, megjithëse i përdorin sipas  rregullave të sheriatit, bidatçij, ose në kundërshtim me metodën e selefëve!

    Te librat e Usulul fikhut është përmendur përkufizimi i "Elmesalihul elmurseleh", kushtet e lejimit dhe shfrytzimit të tyre, diskutimet dhe mendimet e dijetarëve në lidhje me to.

    Në këtë shënim nuk mund të zgjerohemi më gjërë se kaq. Për më gjërë në ljdhje me 'Elmesalihul murseleh' dhe dallimin ndërmjet tyre dhe bidatit kthehu tek libri i lartpërmendur i Ibnu Tejmijes volumi i dytë nga faqja  82-106 dhe "Eliëtisam" i Shatibiut (607-635 ).

    ---- > Vijon

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #3 ne: 24-08-2005, 13:01:33
    Shejh Albani dhe parimi i pastrimit dhe i edukimit  (Et-tesfije dhe Et-terbije)


    Ne sot jetojmë në një kohë ku muslimanët kanë rënë në një shkallë shumë të ulët poshtrimi dhe robërimi nga të tjerët. Kaq ulët kanë rënë muslimanët sot, saqë nuk është e mundur të bjerë më poshtë dhe më keq se kaq muslimani që i beson All-llahut dhe të Dërguarit të Tij. Duke qënë se të gjithë e ndjejmë poshtërimin që i ka përfshirë vendet Islame,  e pyesim njëri tjetrin në kuvendet e përgjithshme e të veçanta, nëpër konferenca, tubime etj, rreth shkakut që i çoi muslimanët në këtë gjëndje të rënduar. Sikur që e pyesim njëri tjetrin për trajtimin dhe ilaçin që duhet të përdorim për të shpëtuar nga ky poshtrim dhe mjerim. Mendimet dhe vërejtjet për trajtimin e këtij problemi janë të ndryshme.
     çdonjëri vjen me një metodë ose rrugë që mendon se e zgjith këtë problem.

    Unë mendoj se këtë problem i Dërguari i All-llahut e ka përmendur dhe e ka përshkruar në disa hadithe të vërteta dhe e ka sqaruar ilaçin për ta trajtuar. Prej këtyre haditheve është fjala e Profetit: "Kur të shisni dhe të blini me 'Elineh' (shitblerje që përmban kamatë) dhe tju preukupojë blektoria e bujqësia dhe si rrjedhojë të lini xhihadin në rrugë të All-llahut. Atëhere All-llahu do të lëshojë mbi ju poshtërim, të cilin nuk do ta heqë derisa të kthehi në fenë tuaj." (Përkthimi i hadithit është bërë sipas komentit që i kanë dhënë dijetarët si p.sh. në 'Ounul ma'bud'. Hadithin e trasmeton: Ahmedi dhe Ebu Daudi. Ai është i saktë.)

    Në këtë hadith Profeti (paqja dhe shpëtimi i All-llahut qoftë mbi të) ka përmendur dy lloj sëmundjesh që janë përhapur ndërmjet muslimanëve si shembull dhe jo për të përcaktuar të gjitha sëmundjet që do të preken prej tyre muslimanët.

    Sëmundja e parë: Muslimanët veprojnë disa harame me hile dhe mashtrim duke e ditur që ato janë harame. Për këtë tregon fragmenti i parë i hadithit të Profetit "Kur të shisni dhe të blini me 'Elinetu'.." Mënyra e kësaj shitblerje është siç vijon:  

    Të blejë një person prej tregtarit një mallë si p.sh. një makinë dhe çmimin t'ia japë me këste në një kohë të caktuar. Pastaj blerësi ia shet po tregtarit që ia bleu me një çmim më të ulët seç e bleu vetë, kundrejt dhënijes së çmimit në dorë. Kështu që shitësi i parë (tregtari), i cili në kontratën e dytë të shitblerjes u kthye në blerës, e jep çmimin e mallit në dorë por më të ulët seç e bleu pala tjetër që do ta shlyej me këste dhe në një afat të caktuar. Në shembullin që e morëm në qoftë se makina është shitur 10 000 lira, të cilat do të paguhen me këste, blerësi ia shet po atij që ia bleu me 8 000 lira, të cilat ia merr në dorë. Nga kjo marrëdhënie shitblerje në të cilën malli është përdorur thjesht si mjet për të legjitimuar kamatën, rezultojnë 2 000 lilra shtesë, të cilat janë kamatë.

    Muslimani që i ka dëgjuar ajetet dhe hadithet që e ndalojnë kamatën duhet të mos e lejojë dhe të mos e ushtrojë këtë lloj kontrate, sepse ajo përmban kamatë të hapur. Por disa njerëz e kanë lejuar, ngaqë është përmendur në kapitullin e shitblerjes dhe përfshihet në tërësinë e fjalës së All-llahut: "Allahu e lejoi shitblerjen dhe e ndaloi kamatën". Prandaj kanë thënë: Përderisa kjo kontratë është shitblerje, nuk ka gjë se ngrihet apo ulet çmimi! Por e vërteta është se blerësi që e bleu me 10 000 me afat, pastaj ia shiti të njëjtit person me 8 000 në dorë, pati për qëllim të merrte 8 000 lira borxhë. Duke qënë i vetëdijshëm se shitësi, që supozohet të jetë musliman, nuk i jep borxh 8 000 kundrejt 8 000 që do të lahen më vonë, sepse don ta japi kundrejt një shtese (fajdje, përfitimi). Kështu që e bënë këtë hile për të lejuar shtesën (kamatën) në emër të shitblerjes.

    Së pari i Dërguari i All-llahut u sqaron njerëzve Kur'anin siç ka thënë All-llahu në Kur'anë: "Ne ta kemi zbritur Kur'anin që ti të mund tju shpjegosh njerëzve qartë se çfarë u është zbritur atyre dhe që të mendojnë." [En-nahl:44]

    Së dyti: Ai është i mëshirshëm dhe i butë ndaj besimtarëve siç e ka përshkruar Allahu në Kur'an: "Ndaj besimtarëve është i butë, i mëshhirshëm" [Et-teube: 128]

    Prej mëshirës dhe butësisë së të Dërguarit (paqja dhe shpëtimi i All-llahut qoftë mbi të) ndaj nesh është se ai na ka tërhequr vëmendjen të ruhemi prej hileve, mashtrimeve, intrigave dhe kurtheve që shejtani i bën kundrejt nesh. Profeti na ka bërë thirrje të jemi të vëmendshëm në shumë hadithe prej të cilave është edhe ky që e përmendëm. Lejimi i kamatës në rastin e sapo përmendur nën preteksin se është shitblerje është më i rrezikshëm se të veprojë muslimani haramin i vetëdijshëm se është haram, sepse për këtë të fundit shpresojmë që të pendohet, pasi e din se është duke bërë haram. Ndërsa atij që i është hijeshuar puna e tij e keqe, për shkak të interpretimit të gabuar ose paditurisë dhe si rrjedhojë mendon se puna që e bën nuk ka ndonjë problem, është e natyrshme që të mos i bjer ndërmend të pendohet. Kështu që, rrezikshmëria e haramit që besohet se është hallall, është më e madhe se e haramit të hapur. Ai që e ha kamatën duke e ditur që është kamatë dhe haram, megjithëse është në luftë me All-llahun dhe të Dërguarin e Tij, rrezikshmëria e tij është më e vogël se ai që e ha kamatën duke besuar se po ha hallall!.

    I Dërguari i All-llahut në këtë hadith ka përmendur shitblerjen si shembull, për të treguar se, çdo haram që e vepron muslimani duke e besuar të lejuar, si rrjedhoj e interpretimit që bën, prej pasojave të tij do të jetë poshtërimi që ia lëshon All-llahu i lartësuar. Për shkak të tij mund të poshtërohen edhe muslimanët, nëqoftëse veprimi i gjynafit përhapet.

    Sëmundja e dytë: Të dhënurit dhe angazhimi pas dynjasë nën preteksin se po angazhohem për kërkimin e rriskut që na ka urdhëruar All-llahu ta kërkojmë. Kështu, muslimanët e teprojnë në këtë drejtim dhe i harrojnë detyrat që i ka urdhëruar All-llahu për t'i bërë.. I preukupon bujqësia dhe blektoria e të tjera gjëra fitimprurëse, të cilat i bëjnë të harrojnë detyrat fetare. Profeti (paqja dhe shpëtimi i All-llahut qoftë mbi të) xhihadin e ka përmendur si shembull.
    Siç e vëreni ky hadith është shenjë që tregon për vërtetësinë e mesazhit të Profetit (paqja dhe shpëtimi i All-llahut qoftë mbi të). Vërtetë ne tani gjendemi në poshtërim. Prandaj duhet të marrim ilaçin nga ky hadith, sepse ai pasi e përshkroi sëmundjen që çon në poshtërim, na cilësoi ilaçin që e kuron sëmundjen. Atëhere detyra jonë është të zbatojmë ilaçin (rrugën, metodën) që na përshkroi i Dërguari i All-llahut. Ai ka deklaruar që nëse do të kthehemi tek All-llahu, ai do ta e heqë poshtrimin që na ka zënë. Njerëzit e lexojnë këtë hadith dhe e dëgjojnë shpesh thënjen e Profetit (paqja dhe shpëtimi i All-llahut qoftë mbi të): "…derisa të ktheheni në fenë tuaj", pastaj mendojnë se kthimi në fenë e All-llahut  është i lehtë. Unë mendoj se kthimi i ymetit në fenë e All-llahut nuk është aq i lehtë sa e mendojnë. Të gjithë e dimë që janë bërë përpjekje të shumta për ndryshimin  dhe keq interpretimin e  kësaj feje. Një pjesë e ndryshimit që ka pësuar besimi, ibadeti dhe sjellja e shumë njerëzve është i njohur nga shumë njerëz, ndërsa pjesa tjetër nuk është e  njohur.

    Shumica e njerëzve disa gjëra të besimit dhe të rregullave të Fikhut i konsiderojnë prej fesë, ndërkohë që ato nuk janë prej fesë. Shitblerja "El ineh" është shembull i qartë për këtë që po diskutojmë.

    Kjo kontratë shitblerje, megjithëse i Dërguari (paqja dhe shpëtimi i All-llahut qoftë mbi të) e ka ndaluar dhe ka lajmëruar se është shkak për dekadencën dhe poshtërimin e muslimanëve, është një shembull prej dhjetra shembujsh që tregojnë për këtë që po e përmendim. D.m.th. për faktin që duhet të rifillojmë ta kuptojmë fenë sipas Kur'anit dhe Sunetit të Profetit (paqja dhe shpëtimi i All-llahut qoftë mbi të).

    Synimi jonë në diskutimin e kësaj çështje nuk është të akuzojmë apo të nënvlersojmë dijetarët që e kanë lejuar këtë lloj shitblerje. Ne synojmë që të këshillojmë muslimanët sinqerisht dhe të bashkëpunojmë me të gjithë, veçanërisht me ata që merren me studimin e rregullave të Fikhut që të kuptojnë devijimin që e pësuan disa njerëz për cilindo shkak qoftë.

    Kjo do të arrihet duke zbatuar një ajet në lilbrin e All-llahut, i cili është fjala e Tij: "Nëse keni mosmarrveshje për ndonjë gjë mes jush drejtohuni All-llahut dhe të Dërguarit të Tij nëse besoni në All-llahun dhe në ditën e fundit. Kjo është më e mirë dhe më e përshtatshme për përcaktimin e fundit." [En-nisa: 59]

    Muslimanët janë në mosmarrveshje lidhur me shumë çështje të fesë. Mosmarrveshjet nuk janë vetëm në disa rregulla të pakta siç mendojnë, por përkundrazi mosmarrveshjet ekzistojnë në shumë çështje që kanë të bëjnë me besimin. Pra Mosmarrveshjet në temat e besimit ekzistojnë ndërmjet grupeve të cilat llogariten prej muslimanëve.

    Atëhere kush është feja që duhet të kthehen në të muslimanët?
    Mos vallë është sipas botëkuptimit të medhhebit (rrugës) së filanit?
    Apo të filanit?! E kështu me radhë të gjitha botëkuptimet dhe idetë.
    Sikur të diskutonim rreth mosmarrveshjeve që ekzistojnë ndërmjet medhhebeve të Ehli Sunetit do të vërenim se çdo medhheb ka dhjetra çështje të cilat e kundërshtojnë sunetin, nëqoftëse disa prej tyre nuk kundërshtojnë edhe Kur'anin! Prandaj unë mendoj se, ftuesit në Islam, të cilët punojnë për të ngritur shtetin Islam me sinqeritet, duhet të kthehen për të kuptuar fenë Islame fillimisht vetë dhe së dyti t'i mësojnë umetit fenë që e solli i Dërguari (paqja dhe shpëtimi i All-llahut qoftë mbi të).

    Të gjithë fukahat janë pajtuar se kjo nuk mund të arrihet  pa e studiuar Kur'anin dhe Sunetin.

    Prijësat e medhhebeve i kanë paralajmëruar pasuesit e tyre që të mos i ndiqnin verbërisht. Të mos i bëjnë ata baz referimi dhe si rrjedhojë të harrojnë Kur'anin dhe Sunetin.

    Të japim disa shembuj konkretë, të cilët përmenden nëpër tekstet mësimore që jepen në shkollat fetare (Islame).

    1)Në një medhheb (shafi) thuhet që namazfalësi i lëshon duart në namaz dhe nuk i lith. Dijetarët e hadithit janë përpjekur të gjejnë për këtë mendim qoftë edhe një hadith të dobët, madje edhe të trilluar por nuk kanë gjetur.

     Atëhere a kështu është Islami?!

    Ndoshta disa do të thonë: Kjo është prej gjërave dytësore, prej çështjeve të Fikhut. Ndonjëri mund të shprehet se kjo është prej gjërave të rëndomta!.
    Unë besoj se çdo gjë që na ka ardhur nga i Dërguari alejhis-selam që ka lidhje me fenë dhe ibadetin, ajo është e rëndësishme dhe nuk është prej gjërave të rëndomta.

    çdo gjë që ka ardhur nga i Dërguari alejhis-selam duhet të konsiderohet prej fesë dhe t'i jepet gjykimi i duhur, në qoftë se është farz, të thuhet farz dhe t'i jepet rëndësia e  farzit, dhe në qoftë se është sunet, të punohet si sunet  dhe t'i jepet rëndësija e sunetit.
    Nuk është prej edukatës islame të quhen gjëra të rëndomta ose lëvozhga ato që i përmban sheriati, sepse janë të pëlqyshme! Sidomos kur dihet që  thelbin nuk mund ta ruajmë  dhe të kujdesemi për të , veçse  duke ruajtur dhe duke mbrojtur lëvozhgën  (cipën).
    Kjo e fundit vlen nëse do të dëshiroja të polemizoja me ta  rreth shprehjes  së përdorur prej tyre.

    Megjithse lëshimi i duarve në namaz bie në kundërshtim me shum hadithe që tregojnë se Profeti alejhis-selam i lidhte duart, shumë muslimanë vazhdojnë të imitojnë dhe të ngurtësohen verbërisht, duke qënë në kundërshim me imamët të cilët kanë thënë: në qoftë se vërtetohet ardhja e hadithit në lidhje me një çështje, ai është mendimi im."

    Nëse disa njerëz nuk kënaqen me ketë shembull të thjeshtë, iu sjellim një shembull tjetër: Në disa libra fikhu është përmendur se pijet alkolike (dehëse) ndahen në dy pjesë: Një pjesë janë ato që merren nga rrushi. Këto, pakica dhe shumica e tyre është haram. Pjesa tjetër janë ato që merren nga lëndë të tjera jo prej rrushit si elbi, misri, hurmat arabe e të tjera gjëra që i përpunojnë qafirat për të nxjerrë pije alkolike.
    Sipas tyre këto pije dehëse, nuk janë krejtësisht haram.Vetëm nëse të dehin janë haram. (D.m.th.) po të pishë një sasi që nuk të denë është hallall, ndërsa po të pishë aq sa të denë është haram!).
    Ky mëndim është përmendur në disa libra të fikhut dhe disa njerëz përpiqen ta mbështesin, megjithse bie në kundërshtim me shum hadithe të qarta dhe të sakta nga Profeti alejhis-selam (si.p.sh.) fjala e tij: "Në qoftë se shumica e një pije të den, atëherë edhe pakica e sajë është haram." "çdo pije dehëse është verë, dhe çdo lloj vere është haram."

    Në shumë vende islame merren vendime nëpër gjykata se muslimanija e pjekur (e cila ka arritur moshën e pjekurisë dhe është e mençur ) ka të drejtë të martojë veten e sajë pa lejen e kujdestarit të saj, megjithëse i Dërguari alejhis-selam ka deklaruar dhe ka thanë: "çdo grua që martohet pa lejen e kujdestarit të sajë, akti i martesës së sajë është i pa vlefshëm, akti i martesës saj është i pa vlefshëm, akti i martesës sajë ashtë i pa vlefshëm."

    Nëse duam të zbatojmë ilaçin që na e përshkroi i  Dërguari alejhis-selam pasi përshkroi sëmundjen "…deri sa të kthehi në fenë tuaj."

    Atëherë duhet të kthehemi në fenë e All-llahut  me besim dhe me punë.
    Shumë muslimanë nuk i përmbahen detyrimeve që tregojnë për to dy dëshmitë 'La il-lahe il-lall-llah  Muhammedu rr-rresulull-llah'.
    Shumë musliman sot nuk e komentojnë shehadetin siç meriton.
    Sot janë zgjuar shumë të rinjë dhe shkrimtarë muslimanë për faktin se prej të drejtës së shehadetit është njësimi i All-llahut në gjykim dhe ligjvënie.

    Unë deklaroj qartë se të rinjtë dhe shkrimtarët muslimanë sot e kanë kuptuar këtë realitet, se gjykimi i takon vetëm All-llahut dhe se vendosja e ligjeve toksore dhe përdorimi i atyre për zgjidhjen e problemeve të sotme bie në kundërshtim me parimin që gjykimi i takon vetëm All-llahut.

    Por shumë prej këtyre shkrimtarëve nuk pajtohen plotësishtë me këtë zgjim që i kanë kushtuar vëmendjen, sepse ligji dhe gjykimi i All-llahut është ligji dhe vendimi që ka ardhur në Kur'anë dhe sunet.

    Pse duhet të gjykojmë që kur na vjen  vendimi ose ligji nga iksi kafir e konsiderojnë në kundërshtim me ligjin e All-llahut, ndërsa kur na vjen nga një ixhtihad i gabuar i një dijetari muxhtehid nuk e konsiderojmë në kundërshtim me ligjin e All-llahut?!.

    Unë besoj se nuk ka ndryshim përsa i përket aspektit se ajo që bie ndesh me Kur'anin dhe sunetin nuk duhet të pranohet. Muslimanit nuk i lejohet  të pranojë asnjë mendim kushdo qoftë burimi i tij, përderisa bie në kundërshtim me Kur'anin dhe sunetin. Por nuk ka dyshim se ka ndryshim ndërmjet atij që ka dhënë vendimet e ligjet e kufrit dhe ndërmjet atij që ka dhënë mendime të gabuara prej muslimanëve. Pasi ai që ka dhënë vendimet e ligjet e kufrit është kafir, i përhershëm në zjarr. Ndërsa dijetari muxhtehid jo vetëm që nuk merr gjynaf, por shpërblehet me një shpërblim për mendimin dhe vendimin e tij  të gabuar, siç ka ardhur në hadith të saktë.

    Për tu kthyer muslimanët në fenë e All-llahut duhet që muslimanët e specializuar në fushën e fikhut dhe të hadithit  të bëjnë krahasimin ndërmjet mendimeve të ndryshme dhe të zgjedhin atë që është në pajtim me Kur'anin dhe sunetin.
    Për të ngritur shtetin islam duhet patjetër të kemi legjislacion të qartë.
    Lind pyetja: Mbi cilin medhheb do të bazohet ky legjislacion?

    Të marrim shembull për këtë: Një shkrimtarë ka hartuar një grumbull ligje mbi të cilat do të bazohet shteti islamë. Shumë ligje i hartoi sipas mendimit të një medhhebi. Në një nen prej neneve të tij thuhet: "Kur muslimani e vret 'Edh-dhim-mij-j'  vritet." ( Edh-dhem-mij-j: Rezidenti kafir në vendet Islame të cilit muslimanët i kanë dhënë të drejtën e qëndrimit).

    Ky është një mendim i  njohur në fikhun islam, por ka edhe një mendim tjetër, i cili është krejtësisht i kundërt me këtë. Ai është: "Kur muslimani e vret edh-dhim-mij-j nuk vritet për shkak të tij" .( Por ka masa të tjera penale.)
    Ky mendim është bazuar në fjalën e Profetit alejhis-selam që ka ardhur në sahihun e Buhariut: "Muslimani nuk vritet për shkak të Kafirit".

    çfarë e motivoi këtë shkrimtar të nderuar bashkohorë të vendosë në ligjin islam se muslimani vritet për shkak të kafirit, në kundërshtim me hadithin e të Dërguarit alejhis-selam ?!

    Si puna e këtij shembulli ka edhe shumë të tjerë.
    Të kthehesh në fenë e All-llahut do të thotë: t'i kthehesh dhe t'i referohesh Kur'anit  dhe sunetit. Sepse kjo është feja pa kundërshtim tek dijetarët.
    Dy burimet e lartëpërmendura na mbrojnë nga devijimi dhe humbja. Kjo bazuar në thënjen e të Dërguarit të All-llahut alejhis-selam  "Midis jush kamë lënë dy gjëra, të cilat nëse do të kapeni për to nuk do të humbisni: Librin e All-llahut dhe sunetin tim." (Sahihul xhamii). Ne kemi dhënë shumë shembuj të cilët ua obligojnë njerëzve të dijes të kthehen në Kur'anë dhe sunet, për të kuptuar fenë, në mënyrë që muslimanët mos të bëjnë të lejuar atë që e ka ndaluar All-llahu, duke imagjinuar se është e lejuar.

    Në qoftë se duam që All-llahu të na japë krenarinë, të heqë poshtrimin që na ka mbuluar dhe të na ndihmojë kundra armikut, duhet plus korigjimit të botkuptimeve dhe zhdukjes së mendimeve që keq interpretuan argumentet e sherjatit, të punojmë me dijen e pastër.

    Dija është mjet për të punuar me të. Nëqoftë se njeriu mëson qoftë edhe dije të pastër dhe nuk punon me të, dija e tij nuk është e frytshme. Kështu që dija e pastër duhet të shoqërohet me punë.
    Të diturit duhet të marrin përsipër edukimin e brezit të ri musliman, në dritën e asaj që ka ardhur në Kur-anë dhe në sunet.
    Nuk lëjohet ti lëmë njerzit në botëkuptimet dhe gabimet që i kanë trashëguar nga të parët. Sepse disa botkuptime janë të pavërtetë, të pavlefshëm, pa diskutim tek dijetarët. Në lidhje me disa të tjerë dijetarët nuk janë të pajtuar. Ka mendime dhe ixhtihade që janë të vlefshme dhe ka mendime e ixhtihade që janë në kundërshtim me Kur-anin dhe sunetin.
    Pra pas dëlirjes së këtyre gjërave dhe qartësimit të asaj që duhet të nisemi dhe të ecim në të, patjetër duhet të edukohet brezi i ri në dijen e saktë.
    Ky edukim do të frytëzojë shoqërinë Islamë të pastër dhe si rezultat do të ngrihet shteti Islam.
    Pa realizimin e këtyre dy gjërave: dijen e vërtetë dhe edukimin e saktë të bazuar në dijen e vërtetë, është e pa mundur, sipas bindjes time, të ngrihet pushteti, ligji ose shteti islam.

    Do të jap një shembull për të sqaruar domosdoshmërinë e edukimit të saktë, të bazuar në dije të vërtetë: Në Sham kemi një grup muslimanësh që duan të punojnë për Islamin dhe të edukojnë të rinjtë në të, por ne e dimë shumë mirë që shumë edukatorë të tyre kanë nevojë ta studjojnë Islamin gjërësisht, sipas kësajë metode të vërtetë që e sqaruam.
    Kemi vërejtur shumë të rinj, që ftojnë njeri-tjetrin për tu grumbulluar dhe për të qëndruar duke bërë ibadet të gjithë natën e xhuma.Grumbullimi për t'iu bindur All-llahut është gjë e mirë. Por për arsye se ata nuk e kanë studiuar sunetin bien në kundërshtim me të.
    I Dërguari i All-llahut alejhis-selam ka thanë: "Mos e veçoni natën e xhuma me falje namazi ndryshe nga netët e tjera dhe mos veçoni ditën e xhuma me agjërim ndryshe nga ditët e tjera." Atëherë e si të rrimë të zgjuar për ibadet veçanërisht në natën e xhuma, ndërkohë që Profeti alejhis-selam na e ka ndaluar?! Përgjigjja është se nuk kanë dije.

    Të diturit duhet t'i të këshillojnë se i Dërguari i All-llahut alejhis-selam e ka ndaluar këtë gjë. Disa të rinjë të tjerë dëgjojnë muzikë duke e mënduar se është hallall, sepse dëgjojnë stacjonet të japin muzikë dhe askush nuk i këshillon se i Dërguari alejhis-selam e ka ndaluar dëgjimin e muzikës.
    Përderisa i Dërguari  e ka përmendur se ilaçi për të hequr poshtrimin, është kthimi në fenë e All-llahut, atëherë ne me anë të njerëzve të ditur duhet ta kuptojmë fenë saktësishtë sipas Kur-anit dhe sunetit, dhe të edukojmë brezin e ri në Islamin e pastër.

    Kjo është rruga për trajtimin e problemit që ankohet pej tij çdo musliman.
    Më ka bërë përshtypje një fjalë që e kanë thënë disa reformatorë të kohës tonë, e cila faktikisht është përmbledhje e asaj që e sqarova dhe sipas mendimit tim, është sikur të kishte zbritur  nga qielli.
    "Ngrejeni qeverinë islame në zemrat tuaja që të ngrihet mbi tokën tuaj"
    Patjetër duhet të rregullojmë vetet tona të bazuar në Islam.
    Kjo siç e përmenda nuk mund të bëhet me injorancë por me dije.


    Nëse do të rregullojmë vetet tona do të ngrihet shteti Islam mbi tokën tonë .(1)

    Si përfundim: I porosis të gjithë ata që munden të marrin pjesë për realizimin e kësajë gjëje të madhërishme, që të bashkpunojnë me të tjerët, të cilët kanë specializime të tjera, për të sqaruar Islamin që ka ardhur në Kur-anë dhe sunet dhe për të edukuar brezin e ri në të.
    Kjo është këshillë përkujtuese, e cila u bën dobi besimtarëve.

    Paqa shpëtimi, mëshira dhe mirësitë e All-llahut qofshin mbi ju.





    Shenime


    (1)
    Në lidhje me këtë gjë Allahu i lartësuar ka thënë në Kuranë; "Vërtetë Allahu nuk e ndryshon gjendjen e një populli derisa ata të ndryshojnë gjendjen e tyre". Shejhu ka sqaruar metoda e ligjshme dhe të suksesshme për rimëkëmbjen e muslimanëve. Ai e ka bazuar këtë metodë në argumentet e Kuranit dhe sunetit, të cilat tregojnë se rimëkëmbja e muslimanëve do të bëhet nëpërmjet kthimit të muslimanëve në fenë e Allahut. Që do të thotë se ajo nuk mund të realizohet pa u kthyer muslimanët në besimin, ibadetin dhe sjelljen Islame, qoftë kjo edhe në një vend ku do të krijohet baza e shoqerisë dhe mëkembjes Islame.Allahu i lartesuar ka thënë;

    [O ju që keni besuar, Nëse ju ndihmoni All-llahun(në çështjen e Tij), Ai do t'ju ndihmoj juve dhe do t'ju bëjë të qëndroni fort në këmbët tuaja]. Muhamed;7],

     [ All-llahu u ka premtuar atyre nga mesi juaj, se Ai patjetër do t'u sigurojë atyre vazhdimësinë ( e fuqisë së tashme të udhëheqësve )në tokë, ashtu siç ua siguroi Ai këtë atyre para tyredhe se Ai do t'u sigurojë fuqinë për të zbatuar e përmbushur fenë e tyre, atë të cilën ai e ka zgjedhur për ta( Islamin).Dhe padyshim që Ai do t'u japë atyre në shkëmbim siguri e ruajtje pas frikës së tyre, (me kusht që ) këta besimtarë të më adhurojnë vetëm Mua dhe të mos bashkojnë gjë tjetër (në adhurim) me Mua. Por kushdo që nuk beson pas kësaj, këta janë fasikunë(kryeneçë, të pa bindur ndaj All-llahut, të prishur të ligj).]  [ En-nur;55],

     [ Atyre që janë përzanë nga shtëpitë e tyre padrejtësisht vetëm pse këta thoshi : "Zoti ynë është All-llahu." Dhe po të mos kishte qenë se All-llahu provon një grup njerëzish me anë të një grupi tjetër, manastiret, kishat, sinagogat, dhe xhamitë në të cilat përmendet shumë emri i All-llahut, sigurisht që do të ishin rrafshuar për tokë dhe nuk ka dyshim se All-llahu do të ndihmojë ata të cilët e ndihmojnë (çështjen e ) All-llahut. Vëtet që All-llahu është Fuqiplotë, I Gjithëfuqishëm.]   [ Ata ( sundues muslimanë) të cilët, nëse Ne u japim fuqi në tokë, urdhërojnë për plotsimin e faljeve të rregullta ditore(në xhami) dhe për Zekatin, që urdhërojnë El-Ma'ruf (Besimin dhe ligjin Islam)dhe ndalojnë El-Munker(mosbesimin, politeizmin dhe gjithçka që ka ndaluar Islami;duke zbatuar në këtë mënyrë Kur-anin, Ligjin e All-llahut si të vetmin ligj për drejtimin e vendit të tij ) Dhe tek All-llahu mbështetet përfundimi I të gjitha çështjeve(të krijesavetë Tij). ]  [   El haxh;40-41] .



    Nga meditimi mbi jetën dhe veprën e profetit rezulton se kjo ishte metoda e tij për ndryshimin e gjendjes së asaj kohe, për krijimin e bazës së shoqerisë Islame dhe si rrjedhojë ngadhënjimin e muslimanëve. Profeti është shembulli ynë prandaj duhet ta ndjekim atë pët të rrealizuar objektivat që na i obligon sheriati. çdo metodë dhe përpjekje, ndryshe nga kjo që u bë e qartë është e paligjshme dhe e pasuksesshme.  Prej tyre muslimanët nuk kanë me arritur gjë tjetër veçse më shumë poshterim, dobesim dhe përçarje. Zoti na ruajt. Muslimanët duhet të marrin mësim dhe përvojë nga ajo që ka ndodhur në shumë vende islame.Një fjalë e urtë thotë: I mençur është ai që merr mësim prej të tjerëve. Nga përvojat e hidhura që kan patur shumë njerëz për ndryshimin e aktualitetit, kanë nxjerr mësime dhe jan distancuar nga metodat që bien ndesh me metoden e profetit. Ata i kan këshilluar muslimanët t'i lënë metodat e shpikura, e të importuara dhe të merren me edukimin e muslimanëve në Islamin e pastër. Përpjekjet dhe angazhimet e aktivistëve muslimanë për ndryshimin e gjendjes duhet të jenë në përputheshmëri me metoden e profetëve, e cila është rruga islame që e kanë përfaqësuar të parët e këtij umeti. Nuk lejohet të përdoren rrugë dhe metoda të tjera për ndryshimin e gjendjes dhe të lihet rruga Islame. Këto metoda përveç që janë në kundershtim me rrugen e të dërguarve dhe të ndaluara, ato janë të pasuksesshme dhe muslimanët nuk kanë prej tyre dobi.

    Allahu i lartësuar ka thënë; [ Dhe vërtet, kjo (Urdhërat e All-llahut të përmendur në Vargjet 151 dhe 152) është rruga Ime e Drejtë kështu që ndiqeni atë dhe mos ndiqni rrugë të tjera, pasiato dot ju ndajnë e dotju largojnë nga Udha e Tijë.këtë jua ka urdhëruar Ai që të mund të bëheni muttekinë të përkushtuar në besimin e Pëtër Islamë. Shih  V..2:2). [  [El Enam; 153].

    I dërguari ynë ka thënë: "Nuk është prej nesh ai që punon me rrugen e të tjerëve". [ sahihul xhamii] . Ndër metodat e importuara prej qafirave, të cilat i kanë përdorur disa grupe janë: demostratat anarkiste, revulucionet e egërta, shpërthimet e përgjakshme, atentatet personale, zgjedhjet parlamentare e të tjera gjëra të ngjashme me këto. Këto jan gjëra që nuk i kanë njohur të parët tanë dhe as gjeneratat e mëparshme deri në shekullin e kaluar. Prej këtyre metodave ymeti ka vuajtur shumë. Në disa vende ato janë bërë shkak për bllokimin e daves. Ai që dashiron ti kthehet ymetit tonë sovraniteti, dhe krenaria le të ndjekë metodën e profetëve në ndryshim. Rruga e profetëve fillon me ndryshimin e gjendjes së njerëzve nëpërmjet dijes së dobishme punës së çiltër e të vërtetë dhe thirrjes në rrugë të Allahut me urtësi dhe këshillë të mirë. Imam Malik ka thënë: Nuk rregullohet gjendja e fundit të këtij umeti përveçse me atë që u rregullua nëpërmjet saj fillimi i tij. Është detyrë ti bëjmë analizë çdo sëmundje që ka prekur ymetin tonë dhe ta trajtojmë atë. Domosdoshmërisht duhet të trajtojmë semundjen e paditurisë që dominon mbi shumicën e muslimanëve, të forcojmë besimin e tyre dhe të krijojmë një ambjent të mirë e të përshtatshëm pët ta. Por gjat punës tonë duhet të kemi parasyshë pikat që vijojnë;

    1)   çdo fatkeqësi që na ndodh është për shkak të  asaj që e kemi punuar vetë. Allahu I lartësuar ka thënë; [çfarë do e mirë që të vjen, ajo është prej All-llahut, kurse çfardo e keqe që të bie ty, ajo është nga vetja jote . Dhe Ne të kemi çuar ty (O Muhamet a.s.).si të dërguar për thirrë njerzimin dhe është më se i mjaftueshëm All-llahu si dëshmues.]   …En-nisa;79] . Rimëkëmbja dhe triumfimi I muslimanëve është e lidhur me kapjen e tyre për fenë dhe bashkimin e tyre.Armiku i muslimanëve  do të mundet dhe do të dështojnë kurthet e tij për shkak të devotshmërisë së tyre. Kështu nëse muslimanet neglizhojnë në zbatimin e fesë, stuhitë e qafirave kundra tyre do të vazhdojnë dhe nëse bëhen të devotshëm, planet dhe kurthet e qafirave shkojnë kot. Allahu I lartesuar ka thenë;[Ti bën durim, se premtimi i All-llahut është vërtetë, kërko falje për mëkatin tënd . [gafir;55] . Duke u bazuar në këtë që e thamë  duhet të punojmë për zhdukjen e paditurisë, përçarjes dhe neglizhencës, në mënyrë që të mos na prekin fatkeqësitë dhe të eleminohen vështirësitë.

    2)   Të fillojme me ndryshimin e vetveteve tona dhe rregullimin e besimit adhurimit dhe sjelljes. .Nëse kështu do të veprojmë do të rregullohet gjendja jonë, do të rregullohen prijësat tonë dhe do të përparojnë muslimanët në të gjitha sferat.

    3)   Që të na ndihmojë Allahu duhet të praktikojmë fenë Islame, të ftojmë në të dhe ta mbrojme atë.

    4)   Rrespektimi i mënyrës graduale në shtrimin e çështjeve të fesë dhe ndryshimit të gjendjeve të njerëzve. Kjo bëhet duke ua zëvendësuar atë që u ndalohet ose u mungon, duke u mësuar atë që nuk e dinë, duke u korigjuar bindjet dhe ibadetet . Gjithashtu të ftohen me urtësi dhe këshillë të mirë natën e ditën, fshehurazi dhe haptazi, të urdherohen për të mirë dhe të ndalohen nga e keqja, sipas rregullave të ehli sunetit përsa i përket interesave dhe dëmeve, të edukohen për të ushtruar rregullat e fesë praktikisht dhe për tu pajisur me sjelljen islame, si dhe të nxiten vazhdimisht për të lexuar kuranë, për të përmendur Allahun, për t'i bërë ibadet Allahut dhe për të rregullluar punët e zemrës e të gjymtyrëve. Duhet të vazhdojnë në këtë rrugë derisa Allahu të sjellë fitoren e tyre. Allahu ka thënë: [Ai është që arabëve të pashkolluar u dërgoi Pejgamberin nga mesi i tyre që t'ju lexojë ajetet e Tij, t'i pastrojë ata, t'ua mësojë librin dhe sheriatin, edhe pse më parë ata ishin në një humbje të dukshme. …El xhumuatu;2]

    5)   Marrja parasysh e niveleve të njerëzve, e kushteve dhe ambjenteve që jetojnë në to, si dhe gjendjeve e rrethanave të shoqërive. Në çdo vend bëhet kuvendi që i përket dhe çdo ngjarje ka bisedën e saj. Kështu, muslimanët që jetojnë në ambjent të mirë kanë disa rregulla dhe qëndrime, që ndryshojnë nga muslimanet që jetojnë në shoqëri kufri e paqësore dhe muslimanët në një vend islam, që luftohen nga armiku, ndryshon qëndrimi i tyre nga muslimanët e dobet që jetojnë të shtypur dhe nuk kan mundesi për rezistencë e përballim. Të parët mbrohen,  përballojnë dhe luftojnë, ndersa të tjerët kanë rregulla të tjera si durimi, shpërngulja e tjerë. Si përfundim, gjykimet fetare që u jepen aktualiteteve dhe gjendjeve të ndryshme, duhet të jenë të drejtë dhe korrekt sipas sheriatit

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #4 ne: 24-08-2005, 13:04:33
    Në një fetva tjetër Shejh Albani ka thënë:

    Synimi ynë me fjalën "Tesfijë"(pastrimi) është : të pastrojmë Islamin nga gjërat që janë futur në të. Gjërat që janë futur në të janë shumë. Kërkohet një mund i madh nga të diturit për ta bërë këte pastrim. Duhet të dlirësojmë Islamin nga idetë, bindjet dhe besimet që bien në kundërshtim me Islamin të dlirojmë librat e sunetit nga hadithet e dobëta dhe të trilluara. Të dlirojmë librat e tekfirit nga Israilijatet (lajmet e trasmetuara nga gjërat e ithtarëve të librin ). Shkatërruese,të dlirojmë librat e fikhut nga disa rregulla që akoma vazhdojnë shumë dijetarë ti marrin në konsideratë. Të dlirojmë librat e moralit dhe të sjelljes…….
    Gjithashtu ka thënë: Në disa këshilla të mëparëshme unë kam thënë dhe vazhdoj të themë nuk mund të ngrihen, muslimanët pa realizimin e këtyre dy themeleve: Pastrimi dhe edukimi].

    …..Duhet patjetër të bëjmë pastrimin . Sikur të përhapeshin me qindra dijetarë muslimanë në tokën Islame, dhe të derdhnin mundin e tyre për të kthyer muslimanët në rrugën e të parëve tanë. Pra për të kuptuar në mynyrë të vërtetë Kuranin dhe sunetin dhe për ta praktikuar atë do të duheshin shume vite.

    Njëherë Shejhu ashtë pyetur
    :

     Deri kur o Shejhu ynë dotë ulen dijetarët të thonë : Ky është hadith I saktë dhe ky hadithi dobët, kjo është sunet dhe kjo është bidat. d. m. th: që metoda selefiste është rrugë e gjatë, armiqtë janë në pusi. A nuk mundet ta shkurtojnë këtë rrugë.Është përgjigjur:


    Do të përgjigjem me një hadith të saktë: I dërguari a.s ishte ulur me shokët e tij kur u bën atyre një vijë të drejtë në tokë dhe bëri vija të tjera të shkutrtra në anën e vijës së drejtë pastaj lexoi fjalën e All-llahut të lartësuar:[ "Dhe vërtet , kjo (Urdhërat e All-llahut të përmendura në Vargjet 151-152) është rruga Ime e Drejtë , kështu që ndiqeni atë dhe mos ndiqni rrugë të tjera, pasi ato do t'ju ndajnë e do t'ju  largojnë nga udha e Tij.
    Këtë jua ka urdhëruar Ai që që të mund të bëheni Muttekinë(të përkushtuar në besimin e pastër Islam. Shih V. 2.: 2)."]    [Enam : 153].


    Njerëzit thonë deri kur dotë ecim në këtë rrugë? Ne duhet të ecim në këtë rrugë ndërsa arritja është në dorë të All-llahut. Zoti ynë nuk na ka obliguar për më shumë se dy gjëra:

    Së pari
    të dimë dhe të mësojmë, :[ " Dije se nuk ka të adhuruar tjetër më të drejtë për veç All-llahut"] [Muhamed: 19 ]

    Së dyti : të punojmë All-llahu ka thënë   në Kur-anë ["Tek All-llahu është shumë e urrejtur ta thonë atë që nuk e punoni ![Es-saf: 33].

    Në qoftë se muslimani do të ecë në këtë rrugë , siç ka thënë Profeti: Kush merr rrugën e kërkimit të dijes Allahu do ta lehtësojë rrugën për në xhenet" Sado që të jetë e gjatë kjo rrugë ne nuk jemi të obliguar të shkojmë djathtas dhe majtas dhe të marrim rrugët e shkurtëra dhe duke menduar se këto rrugë do të na bëjnë të realizojmë zbatojmë vemë në jetë Islamin. Sa keq mendojnë dhe sa keq shprehen. Rruga e Islamit është siç është shprehur i Dërguari i All-llahut: "Xheneti është i rrethuar me gjëra të urrejtura për nefsin dhe zjarri është i rrethuar me epshe e gjëra të dashura për nëfsin."

    Këta njerëz që u ngjanë gjatë rruga e ftimit në kuranë dhe sunet dhe edukimit të muslimanëve në të mos vallë ka për qëllim të adhurosh All-llahun si të duash? Ose pa dituri?
    Ne duhet të mësojmë dhe të punojmë me atë që e kemi mësuar.Realiteti është që këto pytje janë shumë që këta njerëz I paralajmërojnë për keq , të cilët akoma nuk kanë kuptuar që detyra e tyre është të mësojnë islamin dhe ta praktikojnë sa do e gjatë të jetë rruga. Ne të përpiqemi të ecim në rrugën që na ka urdhëruar All-llahu. Pastaj në qoftë se arrijmë të realizojmë shtetin Islam, kjo është mirësi e madhe dhe padyshim që është nga All-llahu,I cili ka thënë "Nëse e ndihmoni All-llahun (Fenë e tij)Ai ju ndihmon juve)"  [Muhamed :7). Ndërsa në qoftë se brezi ynë nuk e arrin, na mjafton që ke afruar atë kemi për të mundësi dhe shfaqsohemi, All-llahu nuk e obligon njeriun përtej mundësive të tij.

    [Marrë në mënyrë të përmbledhur nga "El menhexhus-selefi.]  

    ç'është selefizmi ? Ai është metoda që janë bazuar dhe kanë praktikuar të parët e këtij ymeti, në besime , ibadete, rregulla, kontrata e marrëdhënje me të tjerët, edukim dhe pastrimin e shpirtit. Të atribohesh selefizmit do të thotë :Ti dedikohesh metodës së selefëve të mirë në besim, përceptimin e çështjeve të fikhut, ibadete,sjellje, edukim dhe pastrim të shpirtit. Kështu që selefi të vërtetë janë ata që ndjekin metodën e të parëve të ymetit në besim, ibadete, sjellje, edukim dhe pastrim të shpirtit.

    Selefët dhe selefitë
    Selef nga ana gjuhsore janë të parët që të kan paraprirë si stërgjyshërit, babëllarët. Ndërsa kur përdoret fjala selefij tek në muslimaët bën fjalë për Sahabut, tabiinët, (pasuesit e sehabeve)dhe tabiut-tabiinë (pasuesit e tabiinëve). D. m. th: tre shekujt prioritarë të ymetit siç ka thënë i Dërguari i All-llahut " Më të mirët e njerëzve janë shekulli i parë pastaj ata që vinë pasryredhe pastaj ata që vinë pas tyre''( Buhariu).
    Dijetarët e ymetit tonë si në të kaluarën po ashtu edhe në kohën tonë shpësh e përdorin shprehjen Selefus-salih,për të parët e mirë të ymetit, p. sh. Buhariu e ka përdorur në disa vende në sahihun e tij. Ibnu Haxheri në spjegimin e fjalës selef në fethul bari ka thanë: Ata janë Sahabet dhe ata që kanë ardhur pas tyre.Ndërsa selefi është ai që u atribuohet selefive për të ndjekur rrugën e tyre

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #5 ne: 26-08-2005, 14:51:30
                                        Fetva rreth daves


    Pyetje: A është davja në rrugë të All-llahut farz për çdo musliman që ka një far dije në fe? Nëse përgjigja është po,  a konsiderohet detyrë mbi çdo musliman të bëjë çdo gjë që ka të bëjë me daven si organizimin e mësimeve, piknikeve, botimin e  librave, vizitat dhe ligjëratat?


    Përgjigje: Faktikisht sot fjala dave (thirje) ka marrë një kuptim të ri ndryshe nga kuptimi i kaluar të cilin e kupton çdo i ditur rreth Kur-anit dhe sunetit. P.sh. fjala e All-llahut: "Kush është më fjalëmirë sesa ai që fton në fenë e All-llahut, që punon punë të mira dhe thotë: 'Unë jam nga muslimanët'." [Fusilet:33]

    Botëkuptimi i kësaj thirrje është ndryshe nga botëkuptimi i një pjese daveje (thirrje) sot. Kuptimi i thënijes në ajet është, përcjellje e Islamit tek njerëzit dhe berja e tij të njohur tek ata ashtu siç ka dashur Allahu dhe siç e ka përcjellë i Dërguari i All-llahut alejhi-selam . Thirrja sipas këtij kuptimi hyn tek parimi i urdhërimit për mirë dhe ndalimit nga e keqja. Si rrjedhojë përgjigja ndaj fragmentit të parë te pytja është se ajo është detyrë për çdo musliman, por kjo detyrë nuk është e njënjtë për çdo musliman. Kjo ndryshon sipas kulturës dhe njohurive fetare që ka personi. Nuk është i barabartë analfabeti me atë që shkruan e lexon, as i padituri me dijetarin. Ndërmjet tyre ka diferencë të madhe diturije, të cilën nuk e din veçse All-llahu. Prandaj mund të themi një fjalë përmbledhse se: Muslimani sa më shumë dije të ketë aq më shumë zgjerohet rrjeti i detyrës që e ka për të ftuar në rrugë të All-llahut dhe e kundërta me të kundertën.

    Ndërsa thirrja që sot është formuluar me një kuptim të ri, më tepër se kuptimi i mëparshëm i saj ose përballë kuptimit të mëparshëm e cila është thirrja që e bëjnë disa grupe apo parti Islame me një metodë të caktuar, kjo thirrje , pa marrë parasysh burimet e njohurive që i mbartin këta davetçi, mund të jetë prej detyrave vullnetare.

    E theksova mund të jetë, sepse ka njerëz që u dedikohen këtyre grupeve dhe marrin përsipër daven, por ata nuk ftojnë në Islamë përveçse në mënyrë të përgjithshme.

    Me fjalë të tjera, nuk u japin mundësi të ftuarve që ta kuptojnë islamin siç duhet. Ashtu siç përfitohet nga fjala e All-llahut në Kur'anë: "Thuaj (O Muhamed): Unë jam vetëm një njeri si edhe ju, (por) mua më është frymëzuar e më është shpallur se i Adhuruari juaj është Një i Adhuruar i Vetëm, All-llahu; kështu pra, kushdo që shpreson per takimin me Zotin e tij, le të punojë mirësi e drejtësi dhe të mos i bashkojë askend për shok në adhurim Zotit të tij." [El-Kehf: 110]  

    Thirrjë e tyre nuk e ka qartësin e duhur, pra nuk u sqarojnë njerëzve punën e mirë, shirkun, syfaqsinë që e zhvlerson dhe e prish punën, e të tjera.
    Gjëra të cilat nëse muslimani do ti njihte, do të ishte i qartë dhe i mirëinformuar rreth fesë së vet, siç ka thanë All-llahu i Lartësuar: "Thuaj (ti o Muhamed alejhi-selam ): "Kjo është Udha ime; unë ju ftoj drejtë All-llahut (njësimit të Tij) me dije të sigurtë, unë dhe kushdo që më ndjek mua (duhet të ftojnë në Islamë në Njësimin e All-llahut me dije të kulluar si drita e syrit). Lavdi i qoftë All-llahut dhe unë nuk jam prej mushrikëve (politeistë, paganë, idhujtarë ose çdo fe tjetër që mohon njësinë e All-llahut ose adhuron të tjerë përkrah a në vend të All-llahut)." [ Jusuf:108]

    Që të qartësohet mirë muslimani rreth Islamit duhet të ftohet në Islamë ashtu siç e ka sqaruar i Dërguari i All-llahut alejhi-selam .


    Në qoftë se muslimani e din  daven që e ka detyrë dhe vdes pa i ditur shumë prej metodash në dave, që i ndërmarrin disa grupe, nuk është përgjegjës para A-llahut, sepse gjykimi më i mirë që mund të jepet për to është, se janë farz kifaje, të cilin nëse e bëjnë disa njerëz bie përgjegjësia nga të tjerët.
    Si p.sh. disa grupe merren me gjëra politike për të ngritur qeverrin Islame dhe u japin pasuesve të tyre një kulturë të caktuar, ose u mësojnë disa rregulla në detajë si p.sh. diskutimi se  a ka të drejtë votimi femra apo jo!.

    Kështu që shumë grupe lënë pas dore atë që është më e rëndësishme si Akiden dhe dijen rreth fesë dhe meren me gjëra që kanë rëndësi shumë më të vogël. Madje ndoshta nuk ka asnjë lloj urtësie e mençurie diskutimi rreth tyre si p.sh. problemi i votimit dhe zgjedhjes së gruas përfaqsuese ose deputete!.


    Si përfundim thirrja ka marrë dy kuptime:

    I pari: Kuptimi që e kanë sqaruar të parët tanë. Sipas këtij kuptimi është detyrë për çdo musliman, sipas kulturës dhe njohurive Islame që ka dhe sipas mundësisë që ka, të ftojë në rrugë të Allahut. Kjo bazuar në fjalën e Profetit alejhi-selam "Kush shikon prej jush një të keqe le ta ndryshojë me dorën e tij, nëse nuk mundet me gojën e tij….deri në fund të hadithit ". Pra çdo njeri është i obliguar të bëjë dave brenda kufijve të dijes dhe mundësis që i ka dhënë All-llahu.

    I dyti: Davja sipas kuptimit që e synojnë disa grupe të sotme. Kjo pa dyshim nuk është detyrë për çdo njeri, sepse ajo është thirrje nëpërmjet disa mynyrash që i shikojnë të arsyeshme disa davetçij. Këto mënyra nëse janë të sakta janë farz kifaje, dhe nëse janë të gabuara, atëherë duhet të largohemi prej tyre siç është për shembull gjykimi se gruaja ka të drejtë të votojë dhe të votohet.   (Marrë me ndërhyrje dhe shkurtim nga El-haui.)


    Pyetje: A është detyrë që i riu selefi të ftojë për në daven e saktë brenda xhematit të selefive, apo i lejohet të ftojë i vetmuar pa asnjë farë lidhje dhe bashkëpunimi me xhematin e selefive.


    Përgjigje: Zoti ynë thotë: "Bëhuni me të vërtetët" Profeti ynë alejhi-selam thotë: "Dora e All-llahut është me grumbullin e bashkuar në të vërtetë". Gjithashtu thotë: "Përmbaju xhematit (grumbullit të bashkuar në të vërtetë) sepse vërtetë ujku nga begatitë ha atë që distancohet nga tufa". Ne nga përvoja dhe studimi i argumenteve të sherjatit, kemi mësuar se përfundimi i këtij njeriu do të jetë vetmija në dave.

    Kjo duke u nisur nga fakti që All-llahu i është drejtuar Musës në Kuran duke thënë: "Padyshim që do ta forcojmë krahun me vëllain tënd". Musa ishte Dërguar i All-llahut, të cilin All-llahu  e zgjodhi për përcjelljen e mesazhit dhe i foli me fjalë dhe megjithëkëtë kishte nevojë për forcim, atëherë kush duhet të jetë qëndrimi i muslimanit ? A nuk ka nevojë të forcojë krahun me anë të vëllait të tijë? Nuk ka dyshim që përgjigja është po.  Prandaj i riu selefi patjetër duhet ti bashkangjitet xhematit që është në vendin e tij, përderisa thirrja është e njënjtë, sepse kjo përbën fuqi për atë vetë dhe për xhematin siç kuptohet prej ajetit. Ndërsa nëqoftëse do të këmbënguli për të qëndruar larg xhematit, padyshim që ujqit do ta hanë siç tregon hadithi dhe do ta bëjnë grupet e tjera për vete. Kështuqë devijon nga vija e duhur e ndjen apo nuk e ndjen një gjë të tillë. Si përfundim themi: "Bëhuni me të vërtetët" ai që don të jetojë i vetmuar, për të bërë thirrjen e pretenduar, padyshim  që është në një dështim të qartë. (El-haui)


    Pyetje: Një grup muslimanësh kanë mendime të gabuara , megjithëse iu tërhoq vëmendja për ti lënë gabimet, ata vazhduan me këmbëngulje në gabimet e tyre. Pastaj u goditën me një sprovë, lëndim dhe shtypje si rrjedhojë e gabimeve. A lejohet t'i ndihmojmë dhe t'i nxjerrim nga kjo ngushticë duke u bazuar në hadithin;"Muslimani është vëllai i muslimanit nuk lejohet t'i bëjë padrejtësi dhe nuk i lejohet ta braktisë", apo një gjë të tillë e kemi detyrë, apo nuk lejohet t'i ndihmojmë, sepse ajo i shtyn për të gabuar?

    Përgjigje: Nuk ka dyshim që ndihmesa në gjërat e dobishme për fenë dhe dynjanë e tyre është detyrë. Fakti që nuk kanë pranuar disa gjëra të vërteta, të cilat janë ftuar që t,i pranojnë, nuk do të thotë t'i braktisësh. Përkundrazi është detyrë t'i ndihmosh, për t'i shpëtuar nga humbja. Sidomos kur nga përvoja e veçantë që kemi përfituar, kemi mësuar se shumë njerëz, që vazhdojnë me këmbëngulje në devijim, pasi janë informuar rreth udhëzimit dhe të vërtetës ka rezultuar se nuk e kan bërë me qëllim të keq, por duke imagjinuar se janë në të vërtetë dhe se ajo që ftohen për ta pranuar është devijm. Prandaj daveçiu selefi duhet të durojë ndaj davetçive të tjerë dhe të mos i ndërpresë shpresat nga kthimi i tyre në të vërtetë.

    Si përfundim patjetër duhet t'i ndihmosh, përderisa ndihmesa nuk i bën të kundërshtojnë sheriatin."


    Pyetje: Ju përmendët që daveçiu selefi e ka detyrë të bëjë dave nën kujdesin dhe organizimin e xhematit selefi, d.m.th. ekzistenca e tij brenda xhematit është detyrë. A keni për qëllim që ky grup të ketë një kryetarë të rrespektuar, bazuar në hadithin që urdhëron për të vendosur një të parë në udhëtim?


    Përgjigje: Kryetarin (të parin) që e përmende, nuk mendoj se ka ndonjë pëngesë për ta vendosur, me kushtë që të mos lidhim me të rregullat që kanë të bëjnë me prijësin më të lartë, i cili është kujdestari i shtetit Islam. Pra kryetari dhe i pari i vendosur duhet të jetë për rregullimin dhe organizimin e punëve dhe jo sipas asaj që tregon fjala e Profetit alejhi-selam: "Kush vdes pa i dhënë besën prijësit vdes i karakterizuar me xhahilijet", e tjera rregulla që kanë të bëjnë me Prijësin e lartë (Halifen). Pra ndryshe nga ajo që ekziston tek disa grupe, qoftë edhe praktikisht, të cilët vendosin të parin, dhe si rrjedhojë i mveshin të gjitha rregullat dhe të drejtat, të cilat kanë të bëjnë me halifen (prijësin) më të lartë të muslimanëve. Nëse parësia që synon është organizimi dhe sistemi i punëve, nuk mendoj se ka diçka që e pengon, madje kjo është më e dobishmja .(Elhaui)



    Pyetje: Selefizmi sipas vështrimit të disa njerëzve do të thotë: ashpërsi, rreptësi. Kështu që disa davetçi janë të mendimit të mos diskutohet rreth disa harameve si p.sh.: Muzika, fotografimi, rruajtja e mjekrës, dhe pulat e mbytura. Këtë e justifikojnë me faktin që këto gjëra i largojnë njerëzit nga daveja. Selefitë i konsiderojnë të rreptë dhe ekstremistë.

    Përgjigje: Cilësimi i këtyre selefive si të ashpër është një gjë e parëndësishme, sepse në çdo grup prej grupeve Islame ka njerëz të ashpër, tolerantë, liberal dhe të mesëm. Ajo që na intereson është davja selefije. Nëse e kanë kuptuar siç duhet, se ajo bazohet në Kur'anë dhe sunet, atëherë thënia e tyre se nuk duhet diskutuar rreth rruajtjes së mjekrës, televizionit, fotografive dhe mishit të ndaluar është e pa rëndësishme. Ata nuk bëjnë gjë tjetër veçse tregojnë se  thirrja që bëjnë, nuk është thirrje për në islamin e plotë, të tërësishëm që nuk thjeshtohet dhe nuk përpjestohet, por është thirrje për në një pjesë të Islamit. Kjo është e mjaftushme për të treguar që këta njerëz janë të devijuar nga Islami i vërtetë, për të cilin All-llahu thotë në Kur'anë: "Padyshim feja e vetme e pranuar tek All-llahu është Islami" [Ali-I mran.19]

    Islami është fe e plotë, e përkryer, kështu që duhet marrë i gjithë në tërësin e tijë dhe jo të merret një pjesë dhe të lihet një pjesë. Për këtë arsye ne këta davetçij i konsiderojmë gabimtarë, sepse ata kërkojnë prej selefive të shmangin diskutimin rreth këtyre gjërave për të kënaqur dëshirat e disa njerëzve, ndoshta mund të jenë midis tyre edhe këta davetçij! Nga pyetja kuptohet që këta davetçij kanë nevojë para të tjerëve të ftohen në Islamë, në mynyrë që ta kuptojnë mirë, të bëhen entuziast për të dhe t'i ftojnë njerzit mbarë në të, sepse ai që nuk e posedon diçka nuk mund t'ua japë të tjerëve.



    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #6 ne: 26-08-2005, 16:01:27
    Vazhdojne fetvate e Sheik Albanit rahimullah


    Pyetje: Njerëzit u afrohen më shumë disa grupeve Islame të cilët preferojnë heshtjen ndaj harameve të tilla. A nuk mendoni se në këtë mënyrë realizojmë një dobi të madhe për muslimanët kundrejtë një dëmi të vogal që mund të shkaktohet?

    Përgjigja: çfarë dobie ka mbledhja e një grumbulli njerëzish që nuk e kuptojnë Islamin, rreth disa daveçijve që nuk e kuptojnë Islamin?
    Ky grumbullim është i pa dobishëm. Kush prej dijetarëve e percepton Islamin si të tillë, që të merret  një pjesë dhe të  afatizohet një pjesë!?. Sidomos kur pjesa që shtyhet  është prej gjërave të ndaluara, ose prej detyrave!. Ndërsa gjërat e pëlqyeshme, në lidhje me to, është e mjaftueshme të njohim thënien e bedviut  që i tha Profetit alejhi-selam: "Nuk shtoj më shumë se këto dhe nuk do të mangësoj." I Dërguari alejhi-selam tha: "Nëse do të jetë i çiltër dhe i vërtetë do të fitojë."

    Nëqoftëse do të thonim për gjërat e ndaluara ose për obligimet, si p.sh. lënien e mjekrës, se duhet ta shtyjmë diskutimin rreth tyre, kjo do të thotë se ne jemi prekur nga një gjë e ngjashme me atë që i goditi krishterët, pra keqinterpretimi dhe ndryshimi i librit.

    Ne nuk e pranojmë parimin që thotë 'Qëllimi e justifikon mjetin që ndërmerret për ta realizuar'. Nuk është prej qëllimeve tona të shtojmë radhët me njerëz të painformuar dhe të paedukuar. Është më e dashur për ne që të mblidhen rreth nesh njerëz që kanë besim, kuptojnë dhe kanë formim e pjekuri, sesa të mblidhet shumica e njerëzve, të cilët nuk dinë nga feja asgjë.Prandaj duhet ta harrojmë parimin e mendimit dhe praktikimit sipas masës së njerëzve apo shumicës, sepse argumentet e Kur'anit dhe sunetit tregojnë se shumica nuk lavdërohet dhe se pakica është me të vërtetën. "Pak nga robërit e mi janë falenderues"






    Pyetje: Ata bazohen në një hadith, se një burrë kafir erdhi tek i Dërguari i All-llahut alejhi-selam dhe e pranoj Islamin me kusht që të falte në ditë një namaz në vend të pesë namazeve. Profeti alejhi-selam ia pranoi këtë kusht në mënyrë që të pranonte islamin dhe të shpëtonte. A është i saktë ky hadithë dhe a është argumentimi i tyre i saktë?

     Përgjigja: Hadithi është i saktë, por për dy namaze jo për një. Ndërsa  argumentimi nuk është në vendin e duhur. Sepse hadithi bën fjalë për mënyrën e thirrjes. Kur erdhi ky njeri që u trajtua siç u përmend në hadithë, Profeti alejhi-selam i ftonte njerëzit të falin pesë namaze  apo dy  namaze? Natyrishtë që i ftonte të falin pesë.

    Njerëzit që i përmende, nëpërmjet metodes së tyre duan që të ndryshojnë realitetin e daves. Ata duan që të mos u sqarojmë njerëzve atë që e ka  ndaluar All-llahu dhe atë që e ka obliguar All-llahu. Qëllimi i tyre nuk është, t'i ftojnë njerëzit, në gjërat e fesë që i lënë pas dore, në mënyrë graduale, duke i renditur sipas rëndësisë që kanë.

    P.sh: Nëse na vjen një njeri që nuk falet dhe mban unazë floriri në dorë, fillojmë ta ftojmë për faljen e pesë namazeve dhe e shtyjmë diskutimin rreth unazës së floririt që e mban në dorë. Ata nuk kanë këtë qëllim, sepse sikur të kishin këtë qëllim ne do të pajtoheshim me ta.
    Por synimi i tyre është të ndryshojnë daven.

    Sqarimi i Islamit, parimeve dhe çështjeve të tij është diçka dhe trajtimi i një individi të veçantë është diçka tjetër.
    Për mënyrën se si i perceptojnë ata çështjet e daves, bazimi në këtë hadith nuk është korrekt, sepse davja është diçka dhe trajtimi i individëve të ftuar për në thirrjen Islame është gjë tjetër.



    Pyetje: Si ka mundësi që i Dërguari i All-llahutalejhi-selam ra dakort që personi të falte dy namaze në vend të pesë namazeve?

    Përgjigja: Hadithi bën fjalë për mënyrën e thirrjes. Ka një hadith që vlen si përgjigje për pyetje të tillë. Ai është fjala e Profetit alejhi-selam: "Ata do të japin sadaka dhe do të bëjnë xhihad kur të pranojnë Islamin."   (Bëhet fjalë për  Hadithin që e transmeton  Ahmedi dhe Ebu Dauti nga Xhabiri, se fisi  Thekif kur i dhanë besën Profetit për pranimin e Islamit i vunë kusht që të mos jepnin sadaka dhe të mos shkonin në xhihad dhe se Xhabiri më vonë e ka dëgjuar Profetin alejhi-selam të thoshte: "Do të japin sadaka dhe do të bëjnë xhihad kur të pranojnë Islamin." Ndërsa hadithin që pyet për të pyetësi, e trasmeton Ahmedi dhe Nesaiu.)

    D.m.th. për këta njerëz nëse do të kënaqemi që për të pranuar Islamin të bëjnë pak, pasi janë mushrikë, kafira, kjo pakicë do të bëjë në të ardhmen, të zbatojnë më shumë obligime. Kjo është një metodë që e përmban politika e sheriatit. Por ndaj individëve dhe jo me vetë daven (realitetet, përmbajtjet, temat e daves). Davja duhet të përcillet ashtu siç është zbritur pa mangësim.

    Ndërsa individët trajtohen çdonjëri sipas asaj që i përshtatet gjendjes së tij.
    Prandaj ne e konsiderojmë gabim fetvanë që është dhënë për një ngjrje, e cila thuhet se ka ndodhur para një shekulli, kur disa rus vendosën që të pranonin fenë Islame . Por thanë nuk mundemi të lëmë alkolin sepse vendet tona janë të ftohta. Kështuqë i dërguan një pyetje Muftiut të Stambollit në lidhje me këtë problem. Ai u tha që kjo nuk bën. Këtë përgjigje e konsiderojmë të gabuar, bazuar në këtë hadith. Detyra jonë është tu përcjellim daven dhe tu themi që alkoli është haram, prandaj ju duhet të përpiqeni  ta minimizoni këtë sprovë (haram), Tani për tani deshmoni se nuk ka të adhuruar me të drejtë përveç All-llahut (Lailahe il-lall-llah) dhe se Muhamedi është i Dërguar i All-llahut (Muhamed-dun rresulu-llah), faluni, argjëroni etj. prej detyrave. Përpiquni me sa mundësi keni ta pakësoni haramin që e bëni, në mënyrë që ta evitoni krejtësisht. Pra kjo është një metodë e politikës së sheriatit në lidhje me mënyrën e ftimit dhe trajtimit të individëve të tillë.

     Ndërsa tu thuhet: Ta fshehim sheriatin dhe të themi nuk janë pesë namaze por dy, kjo nuk është prej daves së vërtetë. Patjetër duhet bërë ndryshimi ndërmjet thirrjes në Islam dhe ndërmjet një individi prej individëve që mund të trajtohet në një mënyrë të veçantë për ta tërhequr në Islam. (1)

    (Me pak ndrërhyrje dhe shkurtime nga El-haui te Sheik Albanit. Dëshira ishte që t'i përmbaheshim tekstit, por ngaqë materiali është marë nga kasetat, ndërhyrja për rregullimin e materialit ishte e nevojshme.)



    Shenime

     (1)
    Thirrësi për në rrugë të Allahut duhet të ketë parasyshë gjërat që vijojnë:

    I)   Të ftojë me urtësi, e cila ndër të tjera nënkupton;

    A.  Fjalën e mirë dhe komunikimin e butë, siç ka thënë Allahu në kur'anë: [ Dhe I flisni atij butë e shtruar, mbase mund të marrë qortim ose mund të friksohet (prej Meje).]   [ Taha ;44].

    B.  çështjet e fesë tu paraqiten të ftuarve në mënyrë graduale duke filluar: nga teuhidi deri tek ibadetet, nga besimi deri tek praktikimi dhe rregullat e fesë, nga themelet,bazat dhe principet deri tek ilustrimi i  tyre me shembuj dhe nga pralajmrimi  rreth shirkut e kufrit fillimisht deri tek paralajmerimi rreth mëkateve të mëdhaja së dyti, rreth mëkateve të vogla së treti e kështu me radhë. Në hadithin e Abdullah ibnu Abasit ka ardhur se i derguari i Allahut kur e dërgoi Muadhin në në jemen i tha atij: T'i po shkon tek njerëz, të cilët janë ithtarë të  librit, prandaj gjëja e parë që duhet t'i ftosh në të, duhet të jetë  dëshmia se nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Allahut dhe se Muhamedi është i dërguari i Allahut. Nëse të binden për këtë gjë lajmëroi se Allahu u ka bërë obligim pesë namaze në çdo ditë dhe në natë…...[Trasmeton; Buhariu e të tjerë.]

    II)   Të jetë i durueshëm, i  matur dhe i vetëpërmbajtur. Allahu i lartësuar ka thënë në Kuranë :[ Bën durim pra, (O Muhamed a.s. )për gjithçka që ata thonë dhe lartëso Lavditë e Zotit tënd para lindjes së diellit( Falja e Agimit ) dhe para perëndimit ( Falja e mesditës dhe e pasditës).]  [Kaf ;39 ]

    III)   Gjatë thirrjes nuk lejohet të shfaqë asnjë lloj ashpërsie, nuk lejohet ta bëjë thirrjen si hakmarrje për veten e vet dhe nuk lejohet të përdorë ndonjë rrugë tjetër përveç rrugës së profetit, qoftë edhe sikur të hasë lëndime e vështirësi. Allahu i lartësuar duke treguar thirrjen e të dërguarve dhe fazat e saj ka thënë: [ A nuk ju ka ardhur juve ( o njerëz) lajmi I atyre para jush, i popullit të Nuhit, Adit dhe Themudit ? –Edhe I të tjerëve pas këtyre? Askush nuk I njeh ata veç All-llahut. Tek ata shkuan të Dërguarit e tyre me prova të qarta, por ata futën duart  në gojë (duke ngrënë gishtat nga inati) dhe thanë: "Sigurisht që ne mohojmë atë me të cilën ju jeni dërguar dhe nëtë vërtetë jemi në dyshim të thellë në atë që ju na ftoni ne (në adhurimin e një Zoti të Vetëm)."]   [ Të Dërguarit e tyre u thanë : "(çfarë )?A ka dyshim për All-llahun, Krijuesin e qiejve dhe të tokës? Ai ju thërret ju (në adhurimin e njësisë sëTij dhe të jeni të bindur e të nënshtruar ndaj Tij), që t'ju falë gjynahet tuja dhe t'ju japë afat për një kohë të caktuar." Ata u thanë: "Ju sjeni  veçse qenje njerzore si dhe ne ! Ju doni të na largoni ne nga ata që kanë adhuruar gjithnjë prindërit tanë ! Na sillni atëherë ndonjië forcë a provë të qartë (për çfarë thoni)."]    [ Të Dërguarit u thanë atyre : "Ne nuk jemi veçe qënije njerëzore si dhe ju, por All-llahu dhuron Mëshirën e Tij mbi atë që Ai do nga robët e Tij. Nuk është për ne që t'ju sjellim ndonji fuqi bindëse ose provë të qartë, por veçse me Lejën dhe Vullnetin e All-llahut dhe tek All-llahu le të mbështeten e t'I varin shpresat besimtarët.]    [ "Dhe përse të mos mbështetemi tek All-llahu,  ndër koh që Ai padyshim na ka udhëzuar në rrugët që ndjekim? Ne padyshim që do të përballojmë më shumë durim gjithë dhimbjet që mund të na shkaktoni dhe vetëm tek All-llahu le të mbështeten ata që kërkojnë të mbështeten (diku)."]  [ Ndërsa ata që nuk besuan u thanë të Dërguarve të tyre; "Metë  vërtetë që ne do t'ju përzëmë nga vendi ynë, ose ju të ktheheni në fenë tonë." Por Zoti I tyre u frymëzoi këtë mesazh ; :Vërtetë që Ne do t'I shkatërrojmë Dhalimunët (mosbesimtarët, keqbërësit, shkatruesit).]   [ "Dhe padyshim që Ne do t'ju bëjmë ju të trashgoni tokën pas tyre . Kjo është për të atillët që kanë frikë të qëndrojnë para Meje (Ditën e Llogarisë ose që kanë frikë Ndëshkimin Tim).dhe I tremben Kërcënimit Tim (për ndëshkim)."]   [  Ibrahim ; 9-14]. Pra te dërguarit e kan filluar daven me perhapjen e dijes, me purifikimin (pastrimin) dhe me edukimin e pasuesve të tyre për t'iu shtuar besimi, siç ka thënë Allahu ; [ Ai është I Cili çoi mes analfabetëve një të Dërguar (Muhamedin a.s. ) nga vetë mesi I tyre duke u kënduar atyre Vargjet e Tij, duke I pastruar ata (nga ndytësia e mosbesimit dhe e politeizmit ) dhe duke u mësuar atyre Librin ( Kur-anin, Islamin dhe ligjet e të Dërguarit të All-llahut, rrugën , sjelljen dhe vënjen në jetë të ligjit të All-llahut sipas shembullit të tij a.s. )Dhe vëtet që më parë qenë në gabim e humbje të qartë.]  [ Elxhumatu ; 2]. Është e rëndësishme të bëjmë dallimin këtu, ndërmjet mënyrës së thirrjes në të cilën kërkohet butësi e urtësi gjithmonë, qoftë edhe ndaj bidatçijve dhe ndërmjet masave ndëshkuese si puna e bojkotimit e të tjera, të cilat ushtrohen ndaj mëkatarëve dhe bidatçijve, sipas rregullave përkatëse që i kanë  përcaktuar dijetarët. Disa njerëz ngaqë i kan përzier gjërat, bëjnë thirrje me ashpërsi dhe vrazhdësi, gjë e cila bie në kundershtim me rrugën e të dërguarve




    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #7 ne: 26-08-2005, 16:06:28
    Pyetje: çfarë mendimi keni për njerëzit e daves, që dalin në rrugë të Allahut për të bërë dave me pasurit dhe vetvetet e tyre?


    Përgjigja:
    Dalja që emërtohet në kohën tonë dalje në rrugë të All-llahut, nuk është praktikuar në këtë mënyrë nga të parët e këtij umeti, prandaj nuk është prej sunetit. I Dërguari i All-llahut alejhi-selam ka pas dërguar individë nga dijetarët e sahabeve, fukahatë e tyre dhe të mëdhenjtë e tyre, për t'i ftuar njerëzit në Islam. Ndërsa të dalin njerëzit sikurqë bëhet sot megjithëse më i dituri  i grupit pohon që nuk është dijetar dhe se ka nevoj të mësojë, kjo lloj dalje, në këtë mënyrë nuk është praktikuar nga të parët tanë të mirë dhe as nga ata që kanë ardhur pas tyre, por ajo është shpikur në kohën tonë. Për këtë arsye ne i këshillojmë këta vëllezër të ulen nëpër xhamia, të gjunjëzohen në radhë dhe të kërkojnë dijen, veçanërisht të marin dijen e Kur'anit dhe të sunetit. Kjo në mënyrë që të mësojnë se puna e mirë nuk është ajo që e konsideron të mirë Zejdi dhe Amri prej disa dijetarëve apo njerëzve të mirë, por puna e mirë është ajo që bëhet në përputhshmëri me sunetin dhe sinqerisht për All-llahun e Lartësuar.

    Pyetje: çfarë mendimi keni për bidat çinjtë dhe njerëzit me mendime fikhu të gabuara.

    Përgjigja Sheik Albanit: Me bidatçinjtë  në përgjithsi dhe me njerëzit që kanë mendime fikhu të gabuara, ne duhet të sillemi butë dhe të na vijë keq për ta  më shumë se sa të hakmerremi ndaj tyre, siç bëjnë disa selefinj të rinj!  Këtë që e bëjnë këta të rinj ne nuk e shikojmë të saktë.

    Njerëzit që kanë rënë në bidate dhe gabime kanë nevojë për mëshirë për dy arsye ose nuk ka patur njeri tu përcillte fjalën e All-llahut në këto çështje konfliktuale ose për arsye se ai që i ka ftuar nuk ka qenë i aftë për tu përcjellë të vërtetën.

     Davetçiu nuk duhet të jetë i vrazhdë, i rreptë gjatë këshillës, por të thotë fjalën e tij dhe të vazhdojë të ecë në drejtimin e vet, sepse udhëzimi është në dorë të All-llahut.

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #8 ne: 26-08-2005, 16:17:23
                                Fetva në lidhje me xhihadin e mbrojtjes  (1)  


                                       
    Ibnu Tejmija
    ka thënë: Kur armiku don e tenton të sulmojë muslimanët, bëhet detyrë për të gjithë të synuarit të mbrohen dhe t'i largojnë dhe për të tjerët që nuk janë synuar, që t'i ndihmojnë. Siç ka thënë Allahu i lartësuar: "Në qoftë se kërkojnë ndihmen tuaj në fe, është detyra juaj t'i ndihmoni ata përveç kudër atij populli me të cilët ju keni marrëveshje bashkpunimi të ndërsjellë."

    Po ashtu edhe i dërguari ka urdheruar ta ndihmojmë muslimanin. Në këtë rast është detyrë mbi të gjithë, qofshin prej atyre që marrin rrogë për luftë apo prej atyre që nuk marrin. çdonjëri e ka detyrë, sipas mundesisë, të bëj xhihad me fizikun (veten) dhe me pasurinë e tij, sëbashku me pakicën qoftë apo shumicën, në këmbësori apo në kalorësi. Ashtu siç ishin dhe siç vepruan muslimanët në luftën e vitit të handekut. Allahu nuk ia lejoi asnjërit të linte xhihadin në këtë rast, ndryshe nga rasti, kur ua lejoi të mos merrnin pjesë në xhihad për shkak se lufta nisej nga ana e muslimanëve për kërkimin e armikut.


    Allahu i lartësuar i ka ndarë muslimanët në rastin kur lufta niset prej tyre, në të tillë që marrin pjesë në xhihad dhe të tillë që nuk marrin pjesë në xhihad  dhe ka sqaruar epërsinë e atyre që marrin pjesë mbi ata që nuk marrin pjesë, gjë e cila tregon se xhihadi në këtë rast nuk është detyrë për të gjithë. Ndërsa kur u synuan nga armiku në vitin e handekut, e dënoi aktin e atyre që kërkuan leje nga Profeti të largoheshin dhe të mos merrnin pjesë. "Një grup prej tyre kërkojnë leje nga Pejgamberi duke i thënë: Me të vërtetë që shtëpitë tona janë të hapura ( për armikun). Ato nuk janë të hapura, veçse ata deshën t'ia mbathnin".

     Kjo sepse lufta bëhej për mbrojtjen e fesë, të nderit dhe të gjakut. Kështu që, si e tillë është e domosdoshme. Ndërsa kur niset nga muslimanët ajo zgjidhet me vullnetin e tyre, për të ngritur e lartësuar fenë dhe për të frikësuar armikun, si puna e luftëtarëve në luftën e tebukut e të tjera. [Marrë nga mexhmuul fetava:28/359]

    Gjithashtu ai ka thënë; Xhihad i mbrojtjes kundra qafirave, ashtë detyrë e çdo njërit.

     Gjithashtu ka thënë: Kur sulmon armiku, atëherë mbrojtja e fesë, gjakut dhe nderit nga dëmtimi i tij është detyrë. Ky është mendimi i të gjithë dijetarëve. Kur hyn armiku në vendet Islame, nuk ka dyshim që është detyrë të marshohet drejt tij pa qënë detyrë të merret leje nga prindi dhe as nga huadhënësi.
    Gjithashtu, pasi ka përmendur hadithin e Ubades "Muslimani e ka detyrë ta dëgjojë dhe t'i bindet prijësit musliman, në rast varfërie dhe pasurie, në gjërat që i shkojnë pas qejfit dhe në gjërat që i urren, si dhe në rastin kur përvetësohet e drejta e tij", ka thënë ; Pra e ka bërë detyrë rrespektimin, themeli së cilit është, marshimi në xhihad në rast pasurie dhe varfërie.

    Ky ashtë argument i qartë dhe i prerë, për obligimin e xhihadit, qoftë edhe në rast varfërie, ndryshe nga haxhi, i cili është detyrë për atë që ka pasuri. Kjo përsa i përket luftës së kërkimit. Ndërsa përsa i përket luftës së mbrojtes, e cila është ndër llojet më të forta e më të theksuara të mbrojtjes së nderit dhe të fesë nga sulmuesi agresiv, ajo është detyrë, me pajtimin e të gjithë dijetarëve. Nuk ka gjë më të obligueshme pas besimit, sesa shmangia e largimi i armikut, sulmuesit agresiv, i cili shkatërron fenë dhe dunjanë. Për tu mbrojtur dhe për ta larguar atë nuk ka asnjë kusht, por shmanget dhe largohet sipas mundesisë.
       



    Shenime

    (1)
     Xhihadi është dy llojesh: xhihadi i çlirimit e i kërkimit dhe xhihadi i mbrojtjes.

    Këtu janë përmendur fetvatë që kanë të bëjnë me xhihadin e mbrojtjes, megjithse në përmbajtjen e tyre është sqaruar ndryshimi mes tij dhe xhihadit të çlirimit e të kërkimit. Kjo për të njohur mirë se cilat rregulla të xhihadit i përshtaten gjendjes aktuale të muslimanëve në shumë vende, rreth të cilëve diskutohet shunë herë duke pohuar dhe herë duke mohuar xhihadin në to. Ky konfuzion, me sa duket, lind tek shumë njerëz, si rrjedhojë e mosnjohjes së rregullave që kan të bëjnë me çdonjërin prej llojeve të xhihadit, ose mosnjohjes së ndryshimit mes tyre, ose mosnjohjes së aktualitetit të vendeve rreth të cilëve diskutohet, ose mungesës së dijes dhe aftësisë për ti dhënë aktualitetit të vendit, rreth së cilit bëhet fjalë, gjykimin fetar që i përshtatet.  
     
      Ka për qëllim fjalën e Allahut në Kur'anë:[…Nuk janë të barabartë prej besimtarëve ata që ndejtën (nuk luftuan) dhe ata që me pasurinë dhe me jetën e tyre luftuan në rrugën e All-llahut, me përjashtim të atyre që ishin të penguar pa vullnetin e vet. Ata që luftuan me pasurinë dhe jetën e tyre,All-llahu i gradoi në një shkallë më të lartë mbi ata që ndejtën (me arsye). Por të gjithëve All-llahu u premtoi shpërblim, ndërsa ata që ndejtën (pa arsye) All-llahu gradoi luftëtarët me një shpërblim të madh. En nisa; 95]

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #9 ne: 26-08-2005, 16:23:17
    Pyetje: Në qoftë se një shtet kafirash pushton një vend Islam për të mbizotëruar të ardhurat ekonomike që gjenden në të, a e kemi detyrë ta mbrojmë këtë vend Islam, apo në periudhën aktuale të dorëzohemi dhe të ngrejmëë armët (në shejnë dorëzimi)?, pasi muslimanët nuk janë të pregatitur për realizimin e fitores, as nga ana e fesë dhe besimit dhe as nga ana ushtarake, dhe sepse i Dërguari ka lajmëruar se poshtrimi nuk do të hiqet nga ymeti deri sa të kthehet në fenë e All-llahut siç është përmendur në Hadithin: "Kur të shisni dhe të blini me 'Elinetu'…". Siç dihet kthimi për në fenë e All-llahut akoma nuk është realizuar.


    Përgjigja Sheik Albanit:

    Janë dy gjëra që duhet të bëjmë dallimin ndërmjet tyre.

    E para
    është: xhihadi në rrugë të All-llahut, për të cilin duhet të plotësohen shumë gjëra, prej tyre është fakti që duhet të jetë nën flamurin Islam që e ngre Halifi musliman. Për këtë gjë muslimanët me keqardhje nuk janë përgatitur (1).

    E dyta është: mbrojtja e vendit Islam që e sulmojnë kafirat. Kur muslimani sulmohet në shtëpinë e tij, është detyrë të shpejtojmë për mbrojtje. Gjykimi është i njëjtë, si në rastin kur sulmi i drejtohet një individi prej individëve, po ashtu edhe kur i drejtohet bashkësisë së muslimanëve.

     Nuk lejohet ta lëmë qafirin të na sulmoj në tokën tonë dhe ne të rrimë duar lidhur! Por përkundrazi, duhet të shpejtojmë për mbrojtjen e vendit me sa mundësi që të kemi. Pra kjo është mbrojtje ndaj vetvetes, kështu që është e domosdoshme, siç tregon fjala e Profetit: "Kush vritet për mbrojtjen e pasuris së tij është shehid."   (Hadithi ka edhe dy fragmente të tjera të cilët thonë: "Kush vritet për mbrojtjen e vetes së tij është shehid, kush vritet për mbrojtjen e fesë së tij është shehid, kush vritet për mbrojtjen  e nderit të tij është shehid." Hadithi është në sunenin e Ebi Dautit e të tjerë. )

    Në qoftë se një qeveri kafire, sulmon një zon Islame, muslimani e ka detyrë të mbrojë, megjithëse muslimanët e atij vendi janë të papërgatitur si nga ana e konceptimit të vërtet të fesë Islame, po ashtu edhe nga ana e përgatitjes materiale, që jemi të urdhëruar për të në Kur'an. Pra mbrojtja ndryshon nga xhihadi që publikohet nisja e tij nën flamurin e të cilit muslimanët fillojnë të përzënë të gjithë ata që nuk gjykojnë dhe nuk qeverisin sipas asaj që e ka zbritur All-llahu qoftë kafir apo i maskuar nën petkun e emrit Islam. Për këtë lloj xhihadi duhet të kemi përgatitje të mjaftueshme në aspektin e konceptimit të qartë dhe të saktë të fesë, në aspektin e praktikimit të Islamit dhe të edukimit të muslimanëve në të, si dhe në aspektin e fuqisë dhe pajisjes me armë ushtarake të reja. Kurse për të mbrojtur veten dhe vendin çdo njëri duhet të përdorë mënyrën që ka mundësi.


    Shenime

    (1)
     Ka për qëllim xhihadin e çlirimit. Për më gjerë rreth kushteve dhe rregullave të tij duhet të lexohet kapitulli i xhihadit në librat e fikhut. Dëshiroj të tërheq vëmendjen se mund të konstatojmë fetva të disa dijetarëve bashkohorë në të cilat përmendet se nuk jën plotësuar kushtet e xhihadit ose muslimanët nuk janë përgatitur për xhihad e fjalë të ngjashme me këto. Këto fetva duhet të konceptohen sipas asaj që sqarohet në këtë kapitull. Sepse ata mund të kenë për qëllim llojin e parë të xhihadit ose ndonjë vend të caktuar, kështu që nuk është e saktë të thuhet, se e mohojnë ekzistencën e  xhihadit të mbrojtjes tërësisht në kohën tonë.

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #10 ne: 26-08-2005, 16:30:19
    Pyetësi: A mund të kuptoj nga përgjigja juaj se xhihadi i afganistanezëve tani, për të larguar pushtuesit Rusë nga vendi i tyre, konsiderohet farz "ajn", për çdo musliman?

    Shejhu: Patjetër që po.

    Pyetësi: A është i saktë Xhihadi i tyre?

    Shejh Albani: Po. Xhihadi i tyre është i saktë, sepse ata janë sulmuar në vendin dhe shtëpitë e tyre. Kështu që patjetër duhet të shfrytëzojnë të gjitha mundësitë që i kanë për të larguar armiqtë dhunues. Realiteti i hidhur është se kjo gjë nuk është vetëm detyra e tyre, por është detyrë për të gjithë botën Islame. Ky aktualitet i dhimbshëm tregon se muslimanët, nuk janë duke bashkpunuar ashtu siç i ka urdhëruar All-llahu i Lartësuar. Afganistanezët luftojnë të vetmuar ndërsa bota Islame shikojnë çfarë bëhet dhe nuk u afrojnë ndihmat e mundëshme. Ata po i ndihmojnë me pasuri, por ndihma vetëm me pasuri nuk mjafton. Domosdoshmërisht duhet ti ndihmojnë me armë dhe me persona që ti mundin armiqtë dhe të ngadhënjejnë mbi ta. Kjo gjë është detyrë. Por vendet Islame sot me punët e tyre, po tregojnë se mendojnë vetëm për vete!!!

    Arsyeja është se çdo shtet është i lidhur politikisht me njërin nga dy shtetet e mëdhaja, Rusin dhe Amerikën.

    Asnjë shtet prej këtyre shteteve nuk mund të bëj asnjë hap pa u urdhëruar nga zotniu i tij. Prandaj muslimanët kanë përpara një xhihad të vërtet, të punojnë për t'i administruar vendet e tyre. Kjo gjë nuk mund të bëhet e mundshme kurrë përveçse duke u kthyer në fenë e All-llahut siç është përmendur në hadith.


     Pyetësi:Atë që e kuptoj nga hadithi  i shitblerjes 'Elineh' është se afganët nuk mundet të realizojnë fitoren kundra rusëve, për arsye sepse nuk i kanë punuar shkaqet e fitores. Atëhere çfarë dobie ka rezistenca dhe mbrojtja përball luftimit të rusëve?

     Shejhu: Ne nuk vërejmë përfundimet, por vërejmë rrethanat paraprake dhe ndodhirat. Sikur të vërenim të gjitha gjërat sipas përfundimeve, nuk do të dinim se si të gjykojmë. Detyra jonë është të zbatojmë rregullat e sheriatit, ndërsa a kanë mundësi të fitojnë afganët kundra rusit apo jo është gjë tjetër.

     Ata duhet të punojnë shkaqet për të cilët janë urdhëruar, që u mundësojnë mbrojtjen e vetvetes. P.sh. kur vërejmë numrin e pakët të muslimanëve dhe numrin e shumtë të mushrikëve në luftën e Bedrit, ndoshta ndonjëri do të mendonte në vetvete: si do të fitojë kjo pakicë mbi këtë shumicë. Ne nuk jemi obliguar të mendojmë kështu. Por jemi obliguar të punojmë shkaqet e mundëshme për fitore. Pasi të punojmë atë që kemi mundësi, All-llahu do të bëjë ngadhënjimtar atë që të dëshirojë. Në lidhje me këtë temë, do të supozosh se afganistanezët e kanë detyrë të mbrohen ose nuk e kanë detyrë të mbrohen.

     Nëse do të supozosh të parën, atëhere nuk bën të themi që nuk mund të fitojnë sepse ata duhet që të kryejnë detyrën, edhe sikur të shfarosen të gjithë. Ai që vritet për të mbrojtur pasurin e tij është shehid, kështu që këta, po u vranë, bien dëshmorë.

    Mundësia që Allahu t'i trajtojë afganistanezët me mirësinë e Tij dhe jo me drejtësin ekziston. Kam për qëllim të them se afganistanezët si xhemat (grumbull) muslimanësh janë si xhematet e tjera të muslimanëve. Ata kanë gabime në perceptimin e Islamit, punojnë me gjykime dhe rregulla që iu kanë vendosur dijetarët e tyre, pa iu kthyer Kur'anit dhe Sunetit dhe kanë edhe shumë gjëra të tjera të cilat e bëjnë njeriun të mendojë në vetvete se këta njerëz nuk meritojnë ndihmën e All-llahut, për arsye se i janë larguar konceptimit të vërtet të Islamit. Por shpesh Zoti i botërave i trajton robërit e Tij me mirësin e Tij dhe jo me drejtësinë e Tij. Drejtësia do të thotë që, nëse muslimani nuk i përmbush shkaqet e fitores, sidomos ato që kanë të bëjnë me Akiden, të mos ndihmohet, por ndoshta Zoti ynë i Lartësuar nuk i trajton muslimanët sipas drejtësisë së Tij por sipas mirësis së Tij.

    Që All-llahu ti trajtojë me mirësin e Tij dhe të ngadhnjejnë është e mundëshme. Prandaj ne gjukojmë se çdo popull musliman e ka detyrë të punojë me sa mundësi të ketë për të mbrojtur vendin e vet, pastaj ndihma është në dorë të All-llahut. (1)


    Pyetësi:
    Ju përmendët se është detyrë të mbrojmë vendin  kur përpiqet një shtet kafirash për ta mbizotëruar. Po nëse kryetari i këtij vendi islam është si kafirat në besimin dhe në mënyrën e jetës veçse maskohet nën emrin e Islamit. çfarë ndryshimi ka qeverisja e popullit Islam nga kafir me kufër të deklaruar, ose kafiri, i cili shtiret si musliman?


    Shejhu:Nuk ka ndryshim, por e rëndësishme është të vërtetohet domethënia që është përmendur në pyetjen e kalur, kur sulmohet  vendi i muslimanëve e kanë detyrë të mbrohen dhe ta përzënë armikun (sido qoftë qeveritari).

    (Përshtatur në gjuhën shqipe me disa ndërhyrje dhe rregullime të nevojshme nga El haui e Sheik Albanit).


    Shenime

    (1)
    Vërtet ashtu sikurse ka diskutuar shejhu në vitet tetëdhjetë të shekullit të kaluar Allahu me mirësinë e Tij i ndihmoj afganët kundra rusëve dhe e fituan luftën, por si rrjedhojë e mungesës së dijes së saktë dhe edukimit të tyre në bazë të dijes së saktë, u përfshin më vonë në luftë civile, anarki dhe konflikte derisa Talibanët e shtrin pushtetin e tyre në shumicën e trojeve afgane.  


    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #11 ne: 27-08-2005, 11:44:45
              Obligimi i gjykimit me ligjin e sheriatit dhe refuzimi  i çdo ligji që e kundërshton.(Sheik Bin Baz)



    All-llahu i ka krijuar xhinët dhe njerëzit për ta adhuruar, siç ka thënë All-llahu i Lartësuar: "Unë nuk i kam krijuar xhinët dhe  njerëzit përveçse për të më adhuruar mua." [Edh-dharijat: 56]

    Dijetarët e kanë komentuar adhurimin me kuptime të përafërta. Ndër përkufizimet më gjithëpërfshirëse është ai që e ka thënë Ibnu Tejmija: "Adhurimi (Ibadeti) është një emër që përfshin çdo gjë që All-llahu e don dhe është i kënaqur me të, prej fjalëve dhe punëve, të jashtëme dhe të brendëshme. Kjo tregon se adhurimi nënkupton nënshtrimin e plotë ndaj All-llahut, në urdhër, ndalim, thënie dhe punë.

    Ai tregon se e gjithë jeta e njeriut duhet të jetë e bazuar në sheriat. Të bëjë hallall atë që e ka bërë All-llahu hallall, të bëjë haram atë që e ka bërë All-llahu haram, dhe t'i nënshtrohet sheriatit në të gjitha  sjelljet, punët dhe veprat e tij. Të zhvishet nga dëshirat, pasjonet dhe prirjet e nefsit dhe të epshit të tij. Përsa i përket këtij gjykimi të gjithë janë të barabartë, individi dhe bashkësia, burri dhe gruaja. Nuk mund të jetë i përulur me adhurim ndaj All-llahut ai që i nënshtrohet All-llahut në disa anë të jetës dhe u nënshtrohet krijesave në disa anë të tjera.

    Këtë kuptim e thekson fjala e All-llahut të Lartësuar: "Por jo, për Zotin tënd! Ata nuk mund të kenë aspak Besim përderisa të të bëjnë ty (o Muhamed alejhi-selam) gjykues për të gjitha mosmarrveshjet mes tyre, derisa të mos mbetet në veten e tyre asnjë pikë kundërshtimi ndaj vendimeve të tua dhe derisa t'i pranojnë ato (vendimet e tua) plotësisht të nënshtruar." [En-Nisa: 65]

     Si dhe fjala e All-llahut të Lartësuar: "A mos kërkojnë atëherë gjykimin e kohës së padijes (para Islamit)? E kush është më i mirë në gjykim se sa All-llahu për një popull që ka Besim të fortë?" [El-Maideh: 50]

    Nuk plotësohet besimi i robit vetëm në qoftëse i beson All-llahut, kënaqet me gjykimin e Tij, në çdo gjë të vogal apo të madhe, dhe shkon për tu gjykuar nga sheriati në çdo gjë që ka të bëjë me të, në çështjet e gjakut, të pasurisë dhe të nderit, sepse ndryshe bëhet adhurues i të tjerëve veç All-llahut siç ka thënë All-llahu në Kur'an: "Me të vërtetë që Ne kemi çuar tek çdo Ummet ( popull) të Dërguar (duke shpallur): "Adhuroni vetëm All-llahun dhe shmanguni dhe i rrini larg Tagutit (gjithçka që adhurohet përveç apo përkrah All-llahut)." [En-Nahl: 36 ]



    Ai që i nënshtrohet All-llahut të Lartësuar, i bindet dhe shkon për tu gjykuar nga shpallja e Tij, është i përulur me adhurimin ndaj Tij. Ndërsa ai që u nënshtrohet të tjerëve dhe shkon për tu gjykuar nga ligje të tjera, ai ka adhuruar tagutin dhe është nënshtruar ndaj tij siç ka thënë All-llahu në Kur'an: "Ai që i beson dhe i bindet të Dërguarit (Muhamedit alejhi-selam), vërtet ai i ka besuar dhe i është bindur edhe All-llahut, por për atë që shmanget atëhere ne nuk të kemi dërguar ty (o Muhamed alejhi-selam) si roje e vëzhgues për ta." [En-Nisa:80]

    Adhurimi i All-llahut një të vetëm, largimi dhe destancimi nga adhurimi i tagutit dhe mos vajtja për tu gjykuar nga taguti është diçka që tregon për të domethënia e dëshmisë se "Nuk ka të adhuruar me të drejtë përveç All-llahut, një, i vetëm  pa shokë është Ai dhe se Muhamedi është robi i All-llahut dhe i dërguari i Tij.All-llahu i Lartësuar është zotëruesi i njerëzve  dhe i adhuruari i tyre me të drejtë. Ai i ka krijuar, Ai i urdhëron dhe i ndalon, Ai ua jep jetën dhe Ai ua merr jetën, Ai i merr në llogari dhe i shpërblen,  Vetëm Ai e meriton të adhurohet dhe askush tjetër përveç Tij.

    All-llahu i Lartësuar ka thënë: "Padyshim që i Tij është krijimi dhe komandimi (urdhërimi, ligjvënia)." [El-A'raf: 54]
    Sikur që All-llahu është krijues i vetëm, Ai është urdhëruesi dhe ligjvënësi i vetëm, të cilit kemi detyrë t'i bindemi dhe të rrespektojmë urdhërat dhe ligjet e Tij.

    All-llahu na ka lajmëruar në Kur'an rreth çifutëve dhe kristianëve se ata i morën rabinët dhe murgjërit zotëra në vend të All-llahut, ngaqë iu bindën në bërjen hallall të haramit dhe në bërjen haram të hallallit. All-llahu i Lartësuar ka thënë: "Ata (çifutët dhe kristianët) morën rabinët dhe murgjit e tyre si perëndi të tyre në vend të All-llahut (duke iu bindur atyre në gjërat që i bënë ata vetë të ligjshme ose të paligjshme sipas dëshirave të tyre pa u urdhëruar nga All-llahu dhe në kundërshtim me ligjet e All-llahut), (morën për Zot të tyre) edhe Mesihun birin e Merjemes, ndërkohë që ata (çifutët dhe kristianët) qenë urdhëruar (në Teurat dhe Inxhil) të mos adhurojnë kënd tjetër por vetëm një Ilah (një të adhuruar të vetëm - All-llahun) La ilahe il-la Huve (Askush nuk meriton, nuk ka të drejtë, e nuk duhet të adhurohet përveç Atij) Lavdi e Madhështi i qoftë Atij. (I Lartë është Ai) nga të pasurit shokë ato që ata ia mveshin Atij!" [Et-teube: 31]

    Është transmetuar se Adij ibni Hatem ka menduar që adhurimi i rabinëve dhe i murgjëve bëhet vetëm duke therë kurban për ta, duke u zotuar (bërë nedhër) për ta, duke bërë sezhde dhe ruku për ta, e të tjera si këto.
    Kështu që kur erdhi tek i Dërguari i All-llahut alejhi-selam, pasi kishte pranuar fenë Islame dhe  e dëgjoi të lexonte këtë ajet i tha: O i Dërguar i All-llahut! Ne nuk i adhurojmë, kishte për qëllim kristjanët, sepse para se të bëhej musliman ka qenë i krishterë. I Dërguari i All-llahut  i tha:"A nuk ua kanë bërë haram atë që ua ka lejuar All-llahu dhe ju e keni  bërë haram si ata dhe a nuk kanë bërë të lejuar atë që e ka ndaluar All-llahu dhe ju e keni lejuar?"
    Tha: Posi jo, i tha; "Ky ishte adhurimi ndaj tyre"
    Trasmeton Ahmedi dhe Tirmidhiu, i cili e ka cilësuar të mirë.

    Ibnu Kethiri në tefsirin e tij thotë: Prandaj Allahu i lartësuar ka thënë: Ata nuk janë urdhëruar përveç se që të adhurojnë një "ilah" (të adhuruar) të vetëm" [Et-teube: 31] d,m.th. atë që nëse e  ndalon  diçka  ajo është haram dhe atë që e lejon ajo është hallall, atë që e bën ligj duhet ndjekur dhe atë që e gjykon duhet zbatuar," (1)

    Shenime

    (1)
    (Shkëputur nga broshura e Bin  Bazit All-llahu e mëshiroftë: "Obligimi i gjykimit me ligjin e sheriatit dhe flakja e çdo ligji që e kundërshton.")

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #12 ne: 27-08-2005, 12:04:08
    Pyetje, drejtuar Ibnu Bazit në lidhje me xhematet:


     Shejh i nderuar ju i dini sprovat që ekzistojnë në fushën e daves. Janë krijuar disa xhemate (grupe) p.sh. xhematu-teblig, xhematu ihvanul muslimin, xhemati selefive e të tjera xhemate. çdo xhemat (grup) thotë; Ne jemi në të vërtetë, që ndjekim sunetin. Prandaj o Shejh! të kërkojmë për hir të All-llahut, të na lajmërojshë se cili xhemat është në të vërtetë dhe cilin të ndjekim prej tyre? Përmendi me emër. All-llahu të shpërbleftë me të mira.


    Përgjigjja e shejhut:  E ke dëgjuar gjatë ligjëratës dhe komentit që i bëra ligjëratës se cili është xhemati që duhet të ndiqet.
    Xhemati (grupi) që duhet të ndiqet dhe të ecet në rrugën e tij: jane të udhëzuarit në rrugën e drejtë, janë ndjekësit e Profetit alejhi-selam, janë ndjekësit e Kur'anit dhe sunetit, të cilët ftojnë për në librin e All-llahut dhe sunetin e të Dërguarit të Tij.

    Ndërsa xhematet e tjera mos i dëgjo vetëm në qoftë se e qëllojnë të vërtetën, qofshin "Ihvanul muslimin", xhemati tablig, Ensarus-suneh, ata që thanë se janë selefi. El xhematul Islamijeti, ndonjë grup që e  emërton veten e tij me diçka çfardo qoftë, ata që e emertojnë veten Ehlul hadith, e tjerë.

    Të gjithë këta rrespektohen dhe ndiqen në të vërtetë. Pajtohesh me ta në gjërat që kanë për to argument. Kurse gjërat që nuk kanë për to argument i refuzon. U thuhet p.sh. Jo këtë e keni gabim, në këtë keni gabuar, keni gabuar o vëllezër, keni gabuar në këtë gjë. Pajtohemi me ju në këtë çështje që përputhet me ajetin dhe hadithin fisnik, që përputhet me ixhmain (unanimitetin) e dijetarëve, që përputhet me drejtimin  e Ehlus-suneh vel xhemah.
    Gjithashtu mund tu thuhet për të korigjuar gabimet e tyre; Ndërsa thënia juaj kështu, ose vepra juaj kështu është gabim.
    Këto gjëra ua thonë të diturit, vetëm të diturit janë ata që i dinë këto gjëra.Ata ua sqarojnë gjërat dhe çështjet xhemateve (grupeve) Islame, si xhematu teblig, xhematu ihvan, xhematu ensarus-sune, xhemati selefi. Gjërat në mënyrë të detajuar i njohin të diturit.Ata që kanë dije rreth  Kur'anit dhe sunetit, Ata që i kanë konceptuar  çështjet fetare të bazuar në Kur-anë dhe suneh.

    Këto xhemate që u përmendën kanë gjëra të vërteta dhe të pa vërteta. Asnjë grup nuk është i pagabueshëm. E vërteta është ajo që bazohet në argument.çështja që bazohet në argument të saktë është e vërtetë, qoftë nga këto xhemate  apo nga medhhebi Hambeli, Shafi, Maliki, Dhahirij, Hanefi e të tjerë.
    Gjërat që bien në kundërshtim me  argumentet e Kur'anit dhe sunetit, janë gabim. Mbartësi i mendimeve të gabuara, në qoftë se është prej pasuesve të të vertetës, dhe ka bërë ixhtihad për të kërkuar të vërtetën, i jepet një shpërblim.Ndërsa në qoftë se e qëllon të vërtetën me anë të ixhtihadit që e bën për të kërkuar të vërtetën, i jepen dy shpërblime.

    Ata që ftojnë për në rrugë tjetër, jo për në rrugën e Kur'anit dhe sunetit të të Dërguarit, nuk ndiqen dhe nuk imitohen, nuk përfillen mendimet e tyre, por u shpallet armiqsi  si p.sh. ftuesit per në shiizëm (Err-rrafida. shiat)(1) , të cilët ftojnë njerëzit kundra Ehlu suneh vel xhemah, kundra Sahabeve, të cilët i shajnë Sahabet dhe pretendojnë me gënjeshtra e mashtrime se ndjekin Ehlul bejtin (familjen e Profetit). Pretendimi i tyre është i pa vlefshëm, sepse Ehlul bejti janë prej Ehlus-suneh vel xhemah.
    Aliu, Haseni e Husejni dhe pjesëtarët e tjerë të familjes së Profetit, si dhe pasardhesit e tyre, të cilët njihen për të mirë, të gjithë janë prej Ehli sunetit, në rrugën e Sahabeve. Pra ata kanë ndjekur të njejtën rrugë që e ka ndjekur Ebu Bekri dhe Umeri. Ai që e kundërshton Ehli bejtin  në besimin dhe rrugën e
    tyre dhe pretendon se ata e dinin të fshehtën, ose ata meritojnë të adhurohen përveç All-llahut, kështu që i lutet atyre, ose p.sh. thotë: duhet të ngrihen faltore ose kube mbi varret e tyre, ky njeri, padyshim është në të kotë dhe të pavërtetë, sepse të gjitha këto gjëra janë të kota dhe të pavlefshme. Prandaj njerëz të tillë nuk lejohet të ndiqen dhe as të imitohen.

    Po kështu janë edhe sekularistët (laikët, që ftojnë për tu ndarë feja nga jeta), të cilët ftojnë për në idetë që bien ndesh me sheriatin. Ata ftojnë për tu ndjekur tekat dhe dëshirat e tyre dhe për tu lënë ndjekja e Kur-anit dhe sunetit.
    Qëllimi i tyre është të shkojnë pas epsheve të njerëzve dhe dëshirave të tyre, dhe të punojnë për të rregulluar jetën e tyre në dynja. Këta njerëz duhet të luftohen dhe të mos rrespektohen. Ai që duhet të ndiqet dhe të rrespektohet është, ai që fton për në librin e All-llahut dhe sunetin e të Dërguarit të All-llahut. Këta rrespektohen në gjërat që e kanë qëlluar të vërtetën, kurse kur gabojnë nuk pasohet gabimi i tyre.

    Kur ndonjeri prej tyre e qëllon të vertetën i thuhet: shumë mirë, ndërsa kur gabon, i thuhet gabove, sepse ke kundërshtuar, iks argument, kështu që e ke detyrë të pendohesh dhe të pranosh të vërtetën.
    Këto gjëra ua thonë dhe ua sqarojnë, njerëzit e ditur. Ndërsa masa e njerëzve duhet të pyesin të diturit që njohin dhe ndjekin Kur'anin dhe sunetin, të cilët nuk ftojnë në ateizëm, devijim, shiizëm (në idetë e rafidive, shiave), as në idetë e teologëve si puna e xhehmive e të tjerë,dhe as në të tjera ide dhe mendime të pavleshme dhe të kota. Muslimani duhet të ndjekë ata që ftojnë për në Kur'anë dhe në sunet, me argument. Ai duhet të pyes dijetarët, të cilët njihen se ndjekin Kur'anin dhe sunetin pët ta. Si p.sh: t'i pyesi ata dhe tu thotë: çfarë thoni për thirrjen që bën filani për në këtë gjë?

    Atëherë i dituri do tu japë përgjigjen e duhur në mënyrë që pyetësi të qartësohet. All-llahu i Lartësuar ka thënë: " Pyetni të diturit në qoftë se nuk dini." [En-Nahl: 43]Të diturit që All-llahu na e ka obliguar ti pyesim janë ata që kanë dije rreth Kur'anit dhe sunetit. Ndërsa bidatçijtë nuk janë prej të diturve. Pra ata që ftojnë për në bidate nuk janë prej të diturve .(2)


    Shenime

     (1)
    Shejh Bin BAzi All-llahu e mëshiroftë i ka dhënë si shembull shiat dhe bidatin e tyre duke patur për qëllim që të gjithë ata që i kanë këto bidate ose edhe të tjera bidate që janë në rangun dhe rrezikshmërin e këtyre bidateve, duhet të kemi ndaj tyre të njëjtin qëndrim, edhe sikur njerëzit që kanë të tilla bidate t'i përkasin ose t'i atribuohen ndonjërit prej xhemateve të përmendura më lartë. Nga shkoqitja që i ka bërë shejhu trajtimit të gabimeve dhe bidateve që bien në to grupet e ndryshme, kuptojmë se nuk mbahet ndaj të gjithëve i njëjti qëndrim. D.m.th. me armiqësi, bojkotim dhe ashpërsi. Një ndër principet që duhet të marrim parasysh në këtë drejtim është edhe lloji i bidatit apo gabimit që ka rënë në të personi. Ai nga sqarimet dhe shembujt që ka dhënë e ka bërë të qartë se qëndrimi ynë duhet të ndryshojë sipas llojit të gabimit dhe rrezikshmëris së tij. Është e padrejtë të konsiderohen të gjithë të barabartë përsa i përket qëndrimit të ndërmarrë ndaj tyre, megjithëse bidatet dhe gabimet janë të diferencuara.


      (2)Marrë nga pyetjet dhe përgjigjjet që janë përmendur në fundin e broshurës "El fikh fid –din ismetun  minel fiteni" që është botuar nën kujdesin e kryesisë së administratës së kërkimeve shkencore dhe fetvave në Arabinë Saudite,  në vitin 1422 h. 2002.sipas erës sonë. Kur përballen disa njerëz me deklarime dhe fetva të tilla të dijetarë, të thonë; Kjo është abroguar nga një fetva ose qëndrim tjetër, ose ky ka qënë mendimi i shejhut, por më vonë e ka ndryshuar atë. Madje disa nuk ngurojnë të thonë: Ky është mendimi i tij, kurse ne mendojmë ndryshe!, ose ta cilësojnë qëndrimin e tij si neglizhent dhe jokorrekt. E gjithë kjo thuhet sepse qëndrimi i tyre ndaj xhemateve dhe individëve të ndryshëm, në shumë raste ndryshon nga ai i dijetarëve të
    mëdhenj si Ibnu Bazi e të tjerë.

    Ndaj të gjithë këtyre kemi vërejtjet që vijojnë:

    E para: Ndodh që dijetari të japë një gjykim ose të ndërmarr një qëndrim ndaj një personi të caktuar, si rrjedhojë e mosnjohjes së gjendjes së tij më parë dhe mendimit mirë për të, ose si rrjedhojë e ndryshimit të personit që është dhënë për të gjykimi më vonë. Në këtë rast është  e natyrshme që të ketë ndryshuar mendimi dhe qëndrimi i tyre ndaj disa personave të caktuar. Ndërsa kur bëhet fjalë për mendimin dhe qëndrimin ndaj metodave dhe xhemateve të njohura, që kanë ekzistuar që prej dekadash, nuk është e natyrshme të ndryshojnë fetvatë dhe mendimet e tyre, vetëm në qoftëse kan patur edhe vetë mendime të tilla ose kan qënë të përfshirë në gabimet e tyte dhe i kanë ndryshuar më vonë. Dijetarë të mëdhenj si Ibnu bazi e të tjerë janë larg luhatjesh dhe gjërash të tilla, sepse menhexhi i tyre ka qënë i qartë, i rregullt, i saktë dhe konform kuranit dhe sunetit gjithmonë. Ata i kan njohur mirë xhematet dhe grupet që kanë dekada që ekzistojnë, dhe në bazë të kësaj njohurie kan gjykuar ndaj tyre, kan sqaruar se çfar qëndrimi duhet të kemi ndaj tyre dhe cila është mënyra për analizën dhe trajtimin e gabimit të tyre. Fetvatë, qëndrimet dhe këshillat e tyre bazohen në rregulla të saktë dhe të qëndrueshëm, të cilët janë marrë nga Kurani dhe suneti. Pretendimi se nuk e kan njohur iks xhemat dhe menhexhin e tyre dhe si rrjedhojë kan gabuar ose toleruar, përbën akuzë ndaj tyre, për mosnjohjen e aktualitetit që është shumë i prekshëm dhe i njohur në masë dhe për lëshimin e fetvave pa dije të mjaftueshme rreth aktualitetit. Kjo është e ngjashme me akuzën që u bëjnë disa grupe për mosnjohjen e aktualitetit. Pra këto dy palë ekstreme kanë motive të njëjta kundrejt dijetarëve, mosrrespektimin e mospërfilljen e fetvave të tyre dhe ndjekjen e epsheve, dëshirave, tekave dhe fanatizmi për persona ose grupe të caktuara, megjithëse çështjet për të cilat diskutojnë janë të ndryshme. Madje i përkasin dy anëve ekstreme përballë njëra-tjetrës. Pasojat e këtij qëndrimi të tyre ndaj dijetarëve janë, përçarja, shkatërrimi dhe prapambetja.


    E dyta: Fetvaja e Ibnu bazit ka të bëjë me xhemate të njohura, pradaj ajo tregon qartë se kjo është metoda e tij për trajtimin e gabimeve të tyre, siç e sqaruam më lartë.

    E treta: Sikur të konsiderohej i qenësishëm ndryshimi i qëndrimeve të tij, kjo këshillë është bërë nga fundi i jetës së tij, kështuqë si e tillë, ajo përmban metodën që ndërroi jetë në të Ibnu bazi.

    E katërta: Fetvaja e dijetarit mbetet në fuqi si mendim i tij përderisa nuk është abroguar me një fetva tjetër të tij.

    E pesta: Ata që e pranojnë këtë si këshillë të Ibnu bazit dhe fetva të tij, dhe e konsiderojnë si gabim, duhet të dinë se ajo ka të bëjë me menhexhin e tij , kështuqë kritika ndaj tij në çështje të tilla, do të thotë mospërputhje me menhexhin e tij. E njëjta përgjigje vlen edhe për fetvatë dhe thëniet e dijetarëve të tjerë që kanë të bëjnë me çështjet metodologjike.

    E gjashta : Ata që i konsiderojnë neglizhentë në çështjet e menhexhit dhe bidatit dhe tolerantë ndaj bidatçijve, duhet të mësojnë edukatën e sjelljes me dijetarët dhe ti përmbahen asaj. Gjithashtu duhet të dinë se nuk janë më të interesuar se dijetarët si puna e Ibnu bazit për luftimin e bidatit dhe përhapjen e sunetit. Do të ishte më e mirë për ta të akuzonin mendimin e tyre, të rishikonin qëndrimet e tyre dhe të mësonin se qëndrimi i Ibnu bazit është i mesëm dhe normal, por ngaqë ata vetë kan kaluar në ekstrem e ashpërsi u ngjan tolerant neglixhues.

    E shtata: Të meditojnë mbi fjalën e profetit: "Ruhuni nga ekstremiteti dhe teprimi në çështjet e fesë sepse vërtetë ata që ishin para jush i shkatërroi ekstremiteti dhe teprimi në çështjet e fesë". Trasmeton Ahmedi, Ebu davudi e të tjerë.  

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #13 ne: 27-08-2005, 12:40:28
    Rregullat e tekfirit

    Ibnu Uthejmini
    ka thënë:

    -   Cilësimi i njeriut si kafir ose fasik merret nga libri i Allahut dhe suneti
    i të Dërguarit. Cilësimi i njeriut është prej rregullave të sheriatit për të cilat duhet ti referohemi Kur'anit dhe sunetit.
    Në çështjen e tekfirit është detyrë të verifikojmë dhe të sigurohemi në kulmin e sigurisë. Nuk bëhet kafir përveçse ai që tregon për kufrin e tij Kur'ani dhe suneti. Origjina tek muslimani është të gjykohet për të musliman, derisa të vërtetohet në mënyrë të sigurtë që ka dalë prej tij, sipas argumentit fetarë.

    -   Nuk lejohet neglizhenca në tekfirin (1) e muslimanit sepse kjo ka dy pasoja të mëdha.

     Pasoja e parë: Shpifja e gënjeshtrës ndaj Allahut në gjykimin që e ka dhënë dhe ndaj të cilësuarit si kafir.

    Pasoja e dytë: Pësimi i asaj që akuzoi për të vëllain e tij, në qoftë se ai është i pastër prej saj. Abdullah ibn Umeri ka transmetuar se i Dërguari ka thënë: "Në qoftë se burri do ta cilësojë si kafir vëllain e tij do ti kthehet njërit prej të dyve." Transmeton Muslimi. Në një transmetim tjetër ka ardhur: "..në qoftë se është siç ka thënë (shpëton nga pasoja) ose përndryshe i kthehet atij."


    -   Është detyrë para se të cilësohet një musliman kafir të vërehenn dy gjëra:

    E para: Të vërtetohet me argument të saktë nga Kur'ani ose suneti që kjo thënije ose kjo vepër është e tillë që e çon njeriun në kufër (2).

    E dyta: Korrespondimi (identifikimi) i këtij gjykimi mbi një thënës ose veprues të caktuar d.m.th. të plotësohen kushtet e tekfirit dhe të eliminohen pengesat e tij (3).


                           

               Pjesa e parë:  


    Ndryshimi mes tekfirit të    përgjithshëm
    (4)  dhe tekfirit të veçantë (5)  .


    Ibnu Tejmija ka thënë: " Veprimi ose thënia mund të jetë kufër, kështu që cilësohet kafir ai që e thotë atë thënie ose e bën atë veprim, duke u thënë: Kush thotë kështu është kafir,ose kush vepron kështu është kafir. Por lidhur me një person të caktuar që e thotë atë fjalë ose që e bën atë veprim, nuk gjykohet se është kafir deri sa t'i përcillet argumenti, të cilin kush e refuzon bëhet kafir. Sipas Ehli sunetit kjo çështje përfshin të gjitha tekstet që përmbajnë Vaid (6). Ata nuk gjykojnë për asnjë person të caktuar të Ehli kibles që është prej banorëve të zjarrit, ngaqë egziston mundësia  të mos ndëshkohet, për shkak të mos plotësimit të një kushti ose të egzistencës së ndonjë pengese." (Mexhmul fetava: 35\ 165).


    Ibnu Tejmija ka thënë: "Ndërsa përsa i përket tekfirit!  Evërteta është që, ai që përpiqet nga umet i Muhamedit për të vërtetën dhe e synon atë por gabon, ai nuk bëhet kafir madje, i falet gabimi.
    Ai që sqarohet ajo që ka ardhur me të i Dërguari dhe ndjek nji rrugë tjetër jo rrugën e besimtarëve ai është kafir. Ai që ndjek epshin e tij, neglizhon në kërkimin e të vërtetës dhe flet pa dije është gjynah qarë dhe
    Mund të cilësohet fasik (mëkatar i madh ). Munget që të mirat e tij të jenë më shumë se të kqijat e tij. Pra tekfiri ndryshon sipas ndryshimit të gjendjes së personit. Nuk është çdo gabimtarë, as çdo bidatçi, as çdo i pa ditur dhe as çdo i humbur kafir, madje as'fasik' dhe as gjynahqarë (kundershtarë)."

    Gjithashtu ai ka thanë: " Megjithse unë dhe ata që ulen pranë meje e dinë mirë që unë jam ndër njerëzit që më së shumti e ndaloj cilësimin e nji personi të caktuar kafir, fasik ose gjynahqarë,vetëm në qoftë se është bërë e ditur se i ka arritur argumenti fetar,të cilin kush e kundërshton mund të bëhet kafir, ose fasik ose gjynahqarë( sipas kundërshtimit). Unë pohoj dhe konfirmojse All-llahu ia ka falur këtij umeti atë që ndodh gabimisht. Kjo përfshin gabimin në çështjet e besimit dhe në çështjet praktike. Që prej kohësh Selefët kanë patur mosmarrveshje në shumë prej këtyre çështjeve. As njëri prej tyre nuk ka dëshmuar kundra tjetrit për kufër as për 'fasik'(mëkat të madh)as për gjynah ."Dhe pastaj ka përmendur shembuj nga jeta e tyre. Pastaj ka thënë: " Kam sqaruar që : Thëniet të cilat janë trasmetuar nga selefët dhe dijetarët në cilësimin , në mënyrë të përgjithshme , 'kafir' të atij që thotë kështu dhe kështu. Këto gjithashtu janë të drejta, por duhet të bëhet dallimi ndërmjet cilësimit kafir në përgjithsi dhe cilësimit kafir të nji përsonitë caktuar."

    Gjithashtu Ibnu Tejmija ka thënë:   

    Ibnu Ebil iz-z el hanefi  ka thanë: "Qëllimi është të sqarojmë që bidatet janë prej këtij lloji (7)

    Njeriu mundet të jetë besimtarë me zemër dhe në atë që e shfaq, por bën një interpretim, në të cilin gabon, ose si rrjedhojë e ixhtihadit, ose si rrjedhojë e neglizhencës dhe mos përpjekjes për të qëlluar të vërtetën, gjë e cila bën të cilësohet gjynafqar, por nuk lejohet të thuhet për të: Besimi i tij asgjësohet thjesht për shkak të kësaj gjëje, me përjashtim të rastit kur argumenti fetarë tregon për asgjësimin e besimit të tij. qoftë se argumenti fetar tregon për asgjesimin e besimit të tij.

    Madje thënia që besimi i tij asgjesohet përfshihet në llojin e mendimeve të – hauarixhëve dhe muëtezilëve.
    Megjithë këtë nuk themi që nuk bën kufër. Drejtësia në lidhje me këtë temë është, qëndrimi i mesëm, që mendimet  (thëniët) e pavërteta, të shpikura dhe të ndaluara, të cilat përmbajnë mohim të asaj që e ka pohuar i Dërguari alejhi-selam, ose pohim të asaj që e ka mohuar i Dërguari alejhi-selam, ose urdhërim për atë që e ka ndaluar, ose ndalim për atë që ka urdhëruar, për të gjitha këto thuhet e verteta, pohohet e konfirmohet ndaj tyre kërcënimi  për ndëshkim, të cilin e tregojnë argumentet e Kur'anit dhe sunetit, sqarohet që ato janë kufër dhe thuhet; Ai që i thotë këto thënie, ose ai që i ka këto mendime, është kafir, siç përmendet kërcënimi për ndëshkim, ndaj padrejtësisë në gjakrat dhe pasurit e njerëzve dhe siç kanë thënë shumë dijetar të shquar të ehli sunetit, se kush thotë që Kur'ani është i krijuar është kafir, kush thotë, All-llahu nuk shikohet në ahiret është kafir dhe kush thotë që, All-llahu nuk i din gjërat para se të ndodhin është kafir(8).

    Nga Ebi jusufi trasmetohet se ka thënë: Kam dialoguar me Ebu Hanifen një periudhë kohe, derisa u pajtua mendimi im dhe mendimi i tij, se kush thotë se Kur'ani është i krijuar, është kafir.

    Në qoftë se do të thuhej për një person të caktuar: A dëshmoni që ai do të ndëshkohet ose që është kafir? Nuk dëshmojmë ndaj tij përveçse me diçka që e bën të lejushme të dëshmosh ndaj tij. Pasi, prej padrejtësisë më të madhe është, të dëshmosh në mënyrë të paligjëshme ndaj një individi të caktuar se All-llahu nuk e fal dhe nuk e mëshiron, por do ta bëjë prej banorëve të përhershëm të zjarrit, sepse kështu gjykohet ndaj kafirit pas vdekjes.

     Prandaj Ebu Davudi në sunenin e tij në kapitullin e edukatës, nën temën: "Ndalimi i padrejtësis dhe tiranisë", ka përmendur hadithin e Ebu Hurejres i cili ka thanë: Kam dëgjuar të Dërguarin e All-llahut duke thënë: "Ishin dy burra nga benu israilët, të cilët kishin angazhime të kundërta. Njeri prej tyre bënte gjynahe, ndërsa tjetri ishte i zellshëm në ibadet. Sa herë që i zellshëmi në adhurim e shikonte tjetrin duke bërë gjynah, i thoshte: Mos bëj gjynah!. Një ditë e gjeti duke bërë gjynah dhe i tha: Lere mos e bëj! Ai i tha: Lere këtë punë ndërmjet meje dhe Zotit tim, mos vallë je dërguar mbikqyrës mbi mua? I zellshmi në adhurim i tha: Për All-llahun!,  Allahu ty nuk të fal, ose nuk të fut në xhenet. All-llahu ua mori shpirtrat të dyve dhe u takuan së bashku tek Zoti i botërave. All-llahu i Lartësuar i tha të zellshmit në adhurim: A ke qenë i ditur për atë se çfarë do të bëj Unë? Apo ke patur fuqi për të vepruar në atë që është në dorën Time? Pastaj gjynahqarit i tha: Shko dhe futu në xhenet me mëshirën Time, kurse për tjetrin tha: çojeni në zjarr".
    Në lidhje më këtë hadith Ebu Hurejra tha: "Betohem në atë, i Cili në dorën e Tij është shpirti im. Padyshim që tha një fjalë, e cila i shkaterroi dynjanë dhe Ahiretin''.  Hadithi është i mirë.

    Gjithashtu arsyeja është se personi i caktuar mund të jetë përpjekur për të qëlluar të vërtetën por ka gabuar, kështu që i falet gabimi, ose mundet që të mos i kenë arritur argumentet në lidhje me këtë çështje, ose mundet të ketë besim (iman) të madh dhe të mira të cilat e bëjnë të denjë për mëshirën e All-llahut. Sikur që All-llahu ia fali gjynahin atij që tha: Kur unë të vdes, më digjni, pastaj më dërrmoni dhe pastaj më hidhni në detë, se betohem në Allahun, në qoftëse Allahu do të ketë fuqi të më ringjallë, do të më ndëshkoj me ndëshkim që nuk ka ndëshkuar me të asnjë." Vepruan me të ashtu siç i porositi. Allahu i tha ( pasi e ktheu të gjallë) çfar të shtyri që ta bëje këtë? Tha: Frika nga ti. Allahu i Lartësuar e fali".

    Pra këtij personi  All-llahu ia fali gjynahin për shkak të frikës së tij. Ky njeri mendonte që All-llahu nuk ka fuqi ta mbledhë dhe ta rikthejë në jëtë, ose dyshoi në këtë gjë.

    Mosdiskutimi rreth përfundimit të personave të tillë në Ahiret, nuk na ndalon t'i ndëshkojmë në këtë dunja, për të ndaluar bidatin e tyre dhe gjithashtu nuk na ndalon, të kërkojmë prej tyre të pendohen. E si rrjedhojë nëse pendohen, u pranohet pendimi, ndryshe vriten(9) .

    Kur thënia është kufër, thuhet për të që është kufër dhe thënësi i saj bëhet kafir në qoftë se plotësohen kushtet dhe  evitohen pengesat. Kjo nuk mund të konstatohet përveçse tek ai që është munafik (hipokrit), zindik(10). 

    Nuk përfytyrohet të bëhet kafir askush prej ehli kibles (11),  të cilët shfaqin Islamin përveç atij që është munafik, zindik. Libri i All-llahut e sqaron këtë gjë: All-llahu i Lartësuar në Kur'anë i ka ndarë njerëzit në tre kategori: Kategorin e kafirave prej mushrikëve (idhujtarëve) dhe idhtarëve të librit, të cilët nuk i pohojnë dy dëshmitë, kategorija e besimtarëve nga brenda dhe jashtë (d.m.th. me zemër dhe në atë që shfaqet, në aparencë) dhe kategoria e atyre që kan pohuar në aparencë (në atë që shfaqet, me gojë) dhe jo me zemër.

    Këto tri kategori njërëzish janë përmendur në fillimin e sures Bekare. çdo njëri që vërtetohet se është kafir, dhe ai pohon dy dëshmit nuk mund të jetë përveçse zindik. Zindik është munafiku (hipokriti).

    Këtu shfaqet gabimi i dy palëve ekstreme.  Ai që e bën kafir në brendësi (në zemër),  çdonjerin, që thotë thënie të shpikur (bidati), është i detyruar, sipas rregullit të ndjekur prej tij, të bëjë kafira njerëz që nuk janë në brendësi (me zemër), munafikë. Por për kundrazi ata në brendësi (në zemër), e duan All-llahun dhe të Dërguarin e Tij, megjithëse janë gjynahqarë. Siç ka ardhur në sahihun e Buhariut nga "Eslem", shërbëtori i Umerit, i cili trasmeton se Umeri ka treguar për një burrë që jetonte në kohën e Profetit, emri të cilit ishte Abdullah dhe i thërrisnin me pseudonimin "Himar". Ai e bënte për të qeshur Muhamedin alejhi-selam me veprat që bënte, ose me ato që i thoshte. Profeti alejhi-selam e kishte dënuar me rrahje për shkak se kishte pirë alkol. Por ai përsëri vazhdoi të pinte, Kështu që e sollën një ditë dhe Profeti alejhi-selam urdhëroi që të rrihej (të kamzhikohej si masë ndëshkuese e pirjes së alkolit). Një burrë, prej të pranishmëve në atë vend tha: O All-llah mallkoje! Sa shpesh që po e sjellin (të pirë)! Profeti alejhi-selam tha: Mos e mallkoni, sepse ai e do All-llahun dhe Dërguarin e Tij" (12)

    Është e sigurtë që shumë grupe dhe prijësa në dije dhe devocion fetar e duan All-llahun dhe të Dërguarin e Tij, dhe besojnë në All-llahun e të Dërguarin, megjithë se kanë patur disa mendime të xhehmive, ose murxhiëve, ose kaderive, ose shiave ose havarixhëve.  Përsa u përket prijësave në dije dhe devocion fetar, ata nuk e kanë përqafuar atë bidatë tërësisht por një pjesë të tij. Kjo është arsyeja që ndjekësit e këtyre bidateve shtiren si përqafues të ideve, të disa palëve të Selefëve të njohur.

    Prej të metave të bidatçijëve është se ata e cilësojnë njeri tjetrin kafirë. Ndërsa prej lavdëratave dhe të mirave të dijetarëve është se ata venë në dukje gabimet e të tjerëve dhe nuk i cilësojnë kafira (ata që nuk janë të tillë)" (13).

    Disa njerëz duke lexuar këto fakte, mund të mendojnë që, Ehlu-suneti nuk e bëjnë kafir personin e caktuar absolutisht. Ky mendim i tyre, është i ngjashëm me atë të atyre që mendojnë se, Ehlus-suneti toleron dhe neglizhon në çështjen e tekfirit. Ai që i studion thëniet e selefëve në lidhje me këtë temë, sqarohet që ata ishin shumë të kujdesshëm dhe të rezervuar në cilësimin e të tjerëve: kafirë, vetëm në qoftë se informohen rreth argumentit.

    Nga kjo kuptohet intuitivisht se ndaj personit të caktuar ( që bëhet fjalë për gjykimin e tij), kur i përcillet argumenti dhe këmëngul në punën e kufrit, gjykohet se është kafir. Kështuqë i bëhet kërkesë për tu penduar dhe në qoftë se pendohet i pranohet pendimi, përndryshe vritet (14).


    Le të lexojmë atë që e ka përmendur Ibnu Tejmija në lidhje me këtë temë:
     
    "Në qoftë se kjo është bërë e njohur, atëherë nuk lejohet që të cilësohet personi i caktuar, prej këtyre xhahilave dhe të ngjashmit me ta, kafir, vetëm në qoftë se ndonjeri prej tyre informohet rreth argumentit fetar, nëpërmjet të cilit del në pah se ai është kundërshtarë i të dërguarve. Pra, mëgjithëse mendimi është kufër, pa dyshim, ndaj personit të caktuar, nuk gjykohet kafir, deri sa t'i përcillet argumenti.

    Kështu duhet të gjykohet dhe të diskutohet rreth të gjithë personave të caktuar,megjithëse disa bidate janë më të mëdhaja se të tjerat dhe disa bidatçi, kanë besim më shumë se të tjerët. Asnjerit nuk i lejohet të bëjë muslimanin, kafir, edhe sikur të gabojë, derisa t'i arrijë argumenti fetarë dhe t'i bëhet e qartë rruga e drejtë.

    Përderisa Islami i dikujt vërtetohet në mynyrë të sigurtë, nuk lejohet të nxirret prej tij me dyshim. Kurrsesi nuk lejohet të nxirret nga islami, vetëm se pas përcjelljes së argumentit fetar dhe zhdukjes së mëdyshjes (dilemës)."



    Shenime

    (1)
    Tekfirë do të thotë: Cilësimi i një personi qafir. Ky kapitull është i përbërë nga tri pjesë: Ndryshimi mes tekfirit të përgjithshëm dhe tekfirit të veçantë ….

    (2) Ky parim ka të bëjë me gjykimin e veprës se a është kufër apo jo?, pa marr parasysh se çfar gjykimi ka ai që bëri veprimin, sepse gjykimi ndaj tij do të diskutohet në parimin e dytë. Prandaj para se të gjykosh ndaj një personi ose grupi duhet të njohësh gjykimin e veprës ose thënies së tij në sheriat.

    Shumë njerëz konsiderojnë kufër gjëra të cilat sipas argumenteve të sheriatitit nuk rezultojnë të jenë kufër dhe si rrjedhojë i cilësojnë muslimanët padrejtësisht qafira. Sikundër që ka gjëra që sipas argumenteve të sheriatit janë kufër, por shumë njerëz nuk i konsiderojnë të tilla dhe si rrjedhojë shfaqet neglizhenca në çështjet e fesë, duke mos u cilësuar qafir ai që sipas argumenteve të sheriatit ështe qafir. Nga ana tjetër ka gjëra, rreth të cilave dijetarët e ehlisunetit nuk jan pajtuar se a janë kufër apo jo. Ndikimi i mosmarrëveshjes në lidhje me këto gjëra shfaqet edhe në gjykimin ndaj personave të caktuar.
    Në lidhje me gjykimin e punëve për të cilat bën fjalë ky parim duhet sqaruar në mënyrë të detajuar, ndoshta këtë gjë do ta bëjmë në një botim ose libër tjetër inshAllahu, por në këtë kapitull do të flasim vetëm rreth parimit të dytë.   
     

    (3) Kjo që është përmendur në parimin e dytë do të jetë tema për të cilën do të flitet në këtë kapitull. Pra do të  sqarohen principet e gjykimit ndaj një personi të caktuar.

    (4) Tekfiri i përgjithshëm është: Gjykimi për një punë, ose për një thënie, ose për besimin që e kundërshton, e e asgjëson dhe e kontradikton bazën e fesë Islame, se është kufër, si dhe gjykimi ndaj vepruesve të tyre në mënyrë të përgjithshme se janë qafira, pa përcaktuar ndonjë person të veçantë.

     (5) Tekfiri i veçantë është: Gjykimi ndaj një personi të caktuar se është qafir, ngaqë është konstatuar prej tij diçka që e kontradikton dhe e kundershton Islamin, pas plotësimit në të drejtën e tij të kushteve të tikfirit dhe eleminimit të pengesave të tij.

    (6) Kërcënim për ndëshkim.

      (7)D.m.th.bidatet dhe punuesit e tyre janë si puna e mëkateve të mëdhaja dhe punuesve të tyre, për sa i përket kërcënimit për ndëshkim, që ka ardhur në llidhje me to dhe qëndrimit të  Ehli sunetit ndaj çështjeve të tilla.

     (8) Deri këtu autori foli rreth gjykimit të veprës dhe thënijes së kufrit, si dhe rreth cilësimit kafir në përgjithësi pa përcaktim. Kurse në pjesën që vijon flet rreth gjykimit të një personi të caktuar.

      (9) Këto janë masa që zbatohen nga autoritetet e shtetit Islam.

      (10)Zindik është kafiri që shfaq Islamin dhe fsheh mosbesimin dhe përgënjeshtrimin me qëllim që i maskuar nën petkun e Islamit të përhapë idetë ateiste, materialilste dhe natyraliste të cilat shkatërrojnë parimet e fesë sonë.

     (11) Nga ana gjyhësorer 'Ehlu kible' janë ata që i drejtohen Kibles në namaz. Autori me këtë term synon ata që pretendojnë se janë musliman dhe i drejtohen kiblës edhe sikur të ndjekin dëshirat (bidatet),ose të bëjnë gjynahe, përderisa nuk përgënjeshtrojnë diçka që ka ardhur me të i Dërguari i All-llahut alejhi-selam. [Shiko: Sherhul akidetit tahavije;2/426]
     
    (12) Ibnu Tejmija është bazuar në këtë hadithë, pët të bërë ndryshimin mes gjykimit të përgjithshëm, absolut, të pakufizuar dhe gjykimit ndaj një personi të veçantë. Ai ka thënë; "Pejgamberi e ndaloi mallkimin e tij, edhe pse vazhdonte me këmbëngulje në pirjen e alkolit, duke arsyetuar që,ai e don Allahun dhe të dërguarin, megjithëse pejgamberi ka mallkuar në lidhje me alkolin dhjetë vetë: " Mallkimi i Allahut qoftë mbi pijet dehëse, mbi atë që i pin, mbi atë që e shet, mbi atë që i blen, mbi atë që shërben dhe i ofron për ti pirë, mbi atë që e prodhon duke shtrydhur lëndët, mbi atë që kërkon të prodhohet për të nëpërmjet shtrydhjes, mbi atë që i mban dhe mbi atë që kërkon t'ia sjellin dhe t'ia përcjellin". Në një trasmetim tjetër ka ardhur; "dhe mbi atë që ha çmimin e vlerën e saj". Mirëpo mallkimi i përgjithshëm, i pakufizuar, nuk tregon detyrimisht, për mallkimin e personit të caktuar, që ka një atribut, i cili pengon të përfshihet në mallkim. Po kështu është tekfiri i përgjithshëm dhe paralajmërimi i përgjithshëm për ndëshkim. Prandaj pësimi i ndëshkimit të paralajmëruar për të, në mënyrë të përgjithshme, të pakufizua, në kuranë dhe sunet, është i kushtëzuar nga plotësimi e evidentimi i kushteve dhe eleminimi i pengesave". 

    (13) Marrë nga; "Sherhul akidetit tahavijeti"

    (14)  Rregullin e vrasjes e zbaton prijësi i muslimanëve dhe të autorizuarit e tij.

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #14 ne: 27-08-2005, 13:01:21
                                Pjesa e dytë:

    Kushtet e tekfirit.


    Kushti i parë: Që personi i caktuar të ketë për qëllim me shprehjen e tij, domethënien për të cilën njeriu bëhet kafir.

    Tekfiri (cilësimi kafir) është një gjykim fetarë, në të cilin para se të cilësojmë një person të caktuar të 'ehlul kibles' si kafir, duhet të sigurohemi se ka bërë kufër dhe ka dalë nga feja. Prandaj është detyrë e domosdoshme të njohim qëllimin e personit të caktuar, për të cilin bëhet fjalë dhe të njohim se a e pranon domethënien që është kufër apo nuk e pranon. Kjo sepse disa shprehje tregojnë për shumë domethënie. Kështu që personi i caktuar, ndoshta ka patur për qëllim, nëpërmjet përdorimit të një shprehje, një kuptim që nuk është kufër. Po kështu mund të shpreh një mendim, i cili detyrimisht tregon për gjëra që janë kufër, të cilat nuk i ka për qëllim dhe nuk i pranon si mendime të tij.

    Ibnu Tejmija ka thënë: "Mohimi i të qënurit të All-llahut i ndarë, e i shkëputur nga krijesat dhe mohimi i lartësisë së All-llahut mbi krijesat, është mohim i pa vlefshëm, i kotë. Madje këto mendime, në mënyrë të pashmangshme (të domosdoshme), tregojnë për përgënjeshtrimin  e të Dërguarit alejhi-selam në ato që ia ka pohuar Zotit të tij, të cilat janë lajmërim rreth Tij.

    Kështu që këto janë kufër, por jo çdo njeri që e shpreh kufrin, bën kufër (del nga  feja). Ai nuk del nga feja, derisa t'i përcillet argumenti, që evidenton dhe  konfirmon kufrin e tij. Kur të mirë informohet me argument, atëherë bëhet kafir. Madje mohimi i këtyre gjërave (Të cilat u përmendën më lartë si lartësia e All-llahut ) , në mënyrë të detyrueshme, përbën akuzë ndaj të dërguarit të Allahut dhe do të thotë të bëhet kafir, sepse, sipas tyre, i ka atribuar Allahut gjëra që janë të pavërteta, kufër.

    Madje më shum se kaq, mohimi i këtyre gjërave në mënyrë të pashmangshme, do të thotë, mohim i Krijuesit. Përderisa mohimi i këtyre gjërave, përsa i përket këtij aspekti, tregon detyrimisht për kufër, ndërkohë që i kanë mohuar shumë grupe besimtarësh, nga kjo rezulton se ajo që tregon për të mendimi në mynyrë të pashmangëshme (të domosdoshme), nuk konsiderohet prej mendimit (bindjes së personit), vetëm në qoftë se i zoti i mendimit, do të pranojë domethënien e pavlefshme, që derivon domosdoshmërisht nga mendimi i tij (1).

    Shumë njerëz mohojnë ose pohojnë shprehje, madje mohojnë ose pohojnë kuptime, të cilat detyrimisht tregojnë për gjëra që janë kufër, ndërkohë që ata nuk dinë se mendimet e tyre medeomos tregojnë për gjëra të tilla. Kështu që bien në kontradiktë me vetveten. Sa shumë që njerëzit kontradiktojnë veten, sidomos në këtë temë. Kontradiktimi i vetes nuk është kufër."

    Gjithashtu ai ka thanë: "E vërteta është se, ideja që tregon për të në mënyrë të detyrueshme mendimi i një personi, nuk konsiderohet si ide e tij, përderisa ai  nuk e pranon dhe nuk e pohon.

    Sepse kur ai e mohon dhe e përgënjeshtron, nëse do t'ia mveshësh, është gënjeshtër ndaj tij. Por nga ana tjetër, kjo tregon se mendimi i tij, është i pasaktë dhe se ai, është kontradiktorë në besimin e tij."

    Ibnu Tejmija ka thënë: "Dijetarët e muslimanëve, unanimish, janë pajtuar kundra këtij gjykimi (2).  Ata kanë sqaruar që, kur muslimani ka për qëllim një kuptim të vërtetë në të drejtën e All-llahut, ose të Dërguarit alejhi-selam, por për arsye se nuk i njeh domethëniet e fjalëve, përdor një shprehje duke menduar që tregon për kuptimin e vërtetë, megjithëse ajo tregon për një kuptim tjetër të pavërtetë, ai nuk bën kufër. Kush e bën kafir një person të tillë, është më me meritë se ai, që t'i mvishet kufri. Sepse gjykimi i tij bie në kundërshtim me librin e All-llahut, sunetin e Profetit alejhi-selam dhe ixhmain (unanimitetin, konsensusin) e muslimanëve.

    All-llahu i Lartësuar ka thanë: "O ju që keni besuar! Mos  thoni (të Dërguarit ) Ra'ina (3)[/color] …" [El-Bekare: 104] Këtë shprehje e përdornin çifutët duke patur për qëllim ofendimin dhe lëndimin e Profetit alejhi-selam, ndërsa muslimanët nuk kishin qëllim të tillë, prandaj All-llahu ua ndaloi përdorimin e saj, por nuk i bëri kafira për shkak të saj".

    Kjo thënie e Ibnu Tejmijes dhe dy të tjerat, të cilat kaluan para kësaj, sqarojnë faktin, që nuk bëhet kafir personi i caktuar (i veçantë) për shkak të diçkaje që nuk e ka patur për qëllim. Si p.sh. Kur përdor një shprehje duke menduar që tregon për kuptim të mirë, të vërtetë, por ajo tregon për një kuptim tjetër jo të mirë dhe jo të vërtetë, i cili është kufër. Ky nuk bëhet kafir vetëm në qoftë se ka për qëllim kuptimin që është kufër. Po ashtu edhe kur shpreh një mendim i cili detyrimisht tregon për gjëra që janë kufër, të cilat nuk i ka për qëllim dhe nuk i pranon si mendime të tij.
                   
    Kushti i dytë:Informimi rreth çështjes fetare me argument.

    Ibnu Tejmija ka thënë: "Kurani dhe suneti tregojnë që All-llahu nuk ndëshkon askend veçse pas dërgimit të dërguarit. Atij që nuk i ka arritur fare nuk e ndëshkon, ndersa atë që i ka arritun kryesisht, por disa gjëra të detajuara nuk i kanë arritur, nuk e ndëshkon përveçse për mohimin e asaj që është informuar rreth saj." Për këtë tregojnë ajetet që vijojnë:

    1) "Të Dërguar si përgëzues dhe si paralajmërues në mënyrë që njerëzimi të mos ketë më arsye për t'u shfajësuar ndaj All-llahut pas të Dërguarve. Dhe All-llahu është kurdoherë i Gjithfuqishëm, më i urti Gjithëgjykues."  [En-Nisa: 165]
     
    2) "O ju bashkësi e xhindëve dhe e njerëzve! "A nuk erdhën te ju të Dërguar nga mesi i juaj duke iu shpallur Vargjet e mia dhe duke ju paralajmëruar për takimin në këtë Ditë tuajën?' Ata do të thonë: "Ne dëshmojmë përkundër vetvetes sonë." Ishte pikërisht jeta e kësaj bote që i gënjeu ata dhe vetë ata do të dëshmojnë kundër vetvetes, se me të vërtetë kanë qenë mosbesimtar." [En-Aam: 130]

    3) "Dhe atje ata do të bërtasin: "Zoti ynë! Na nxirr të punojmë mirësi e drejtësi, jo ato (vepra të këqija) që punuam gjithnjë." (All-llahu do tu përgjigjet): A nuk u dhamë Ne jetë mjaft të gjatë, saqë kushdo që donte të merrte këshillim, mund ta merrte atë? Edhe këshilluesi ju erdhi. Shijoni pra, (të keqen e punëve tuaja)! Për Dhalimunët (mosbesimtarët dhe keqbërësit)) nuk ka asnjë ndihmës."  [Fatir: 37])

    4) "Dhe ata që nuk besuan do të drejtohen dhe do të çohen në grupe në Xhehenem, derisa kur të arrijnë tek ai, dyert do të hapen (menjëherë si një burg, kur sapo arrijnë të burgosurit). Dhe ruajtësit e tij do të thonë: "A nuk ju erdhën juve nga mesi i juaj të Dërguarit duke ju bërë të njohur Vargjet e Zotit tuaj dhe duke ju këshilluar për Takimin e kësaj Ditës suaj?" Do të thonë: "Po", por është përligjur dhe është vërtetuar fjala e ndëshkimit kundër mosbesimtarëve.!" [Ez-Zumer: 71]

    5) "Kushdo që ecën drejt, ai ecën drejt për të mirën e vetes së vet dhe kushdo që ecën shtremëbër, ai ecën shtrembër me humbje të vetes së vet. Asnjë i rënduar me barrë nuk mund të mbajë barrën e një tjetri (secili mban barrën e vet) dhe Ne nuk ndëshkojmë përderisa të çojmë të Dërguar (për të udhëzuar e këshilluar)." [El-Isra: 15] 

    6) "Dhe kurrë Zoti yt nuk do të shkatërrojë vendbanime derisa Ai të çojë në kryeqendër të tyre një të Dërguar që t'u lexojë atyre Vargjet Tona. Dhe kurrë Ne nuk do t'i shkatërronim qytetet, veçse kur banorët atje të jenë Dhalimunë (politeistë, keqbërës, mosbesimtarë të Njësisë së All-llahut)." [El-Kasas: 59]

    7) "Ai pothuaj shpërthen me vrull. çdo herë që hidhet në të një grup (të caktuar për të hyrë në të), ruajtësi i tij do të pyesë: "A nuk erdhi tek ju këshillues?". Ata do të thonë: "Po sigurisht! Vërtet që një këshillues na erdhi neve, por ne e përgënjeshtruam atë dhe thamë: 'All-llahu as që ka zbritur gjë (shpallje të Tij), veçse ju jeni në gabim të madh'."  [El-Mulk: 8-9] 

    8) "Dhe po t'i kishim shkatërruar ata me një ndëshkim para këtij (para ardhjes së Muhamedit alejhi-selam si  Dërguar dhe para shpalljes së Kur'anit), ata padyshim që do të kishin thënë: "Zoti ynë! Veç sikur Ti të na kishe sjellë një të Dërguar, ne sigurisht që do të kishim ndjekur Ajetet (vargjet, urdhërat, provat, shpalljet) para se të ishim poshtëruar e turpëruar." [Ta-Ha: 134]

    9) "Dhe në qoftë se nuk (do të të kishim dërguar Ne te populli i Mekës) – në rastë se do ti kapte ata ndonjë fatkeqësi për (veprat që) ata vetë me duart e tyre i kryen, do të kishin thënë: Zoti ynë pse nuk na çove neve të Dërguar? Ne do t'i kishim ndjekur ajetet e Tua (Shpalljet e Tua, Kur'anin) dhe do të kishim qenë prej besimtarëve." [El-Kasas: 47)]

    Ajete të tilla në Kur'anë janë përmendur në vende të shumta.  Ai që i ka besuar All-llahut dhe të Dërguarit të Tij, por nuk i ka ditur disa gjëra që ka ardhur me to i Dërguari i All-llahut dhe si rrjedhojë nuk ka besuar në to në mënyrë të detajuar, ose për shkak se nuk ka dëgjuar për to, ose i janë përcjellë nëpërmjet një rruge që nuk e ka detyrë t'i besojë, ose ka besuar një domethënie tjetër, për të cilën tregon një lloj interpretimi me të cilin justifikohet, këtij njeriu i është dhënë aq besim në All-llahun dhe të Dërguarin e tij, sa që e bën të denjë ta shpërblejë All-llahu për të. Ndërsa atë që nuk e ka besuar, nuk i ka arritur në lidhje me të, argumenti fetar, të cilin  kush e  kundërshton bëhet kafir."



    Shenime

      (1)
    Për tu kuptuar më qartë ky fragment, do ta ilustrojmë me shembullin që u përmend më lart: Mendimi dhe bindja se All-llahu nuk është në lartësi dhe i ndarë nga krijesat e Tij, detyrimisht do të thotë mohim të Krijuesit, por ky mohim që në mënyrë të detyrueshme tregon për të, mohimi i lartësisë së All-llahut mbi krijesat, nuk konsiderohet mendim i atij që e mohon lartësinë e All-llahut mbi krijesat, vetëm në qoftë se e pranon si mendim të tij dhe i përmbahet.

      (2)Këtë që po e përmendim, Ibnu Tejmija e ka thënë gjatë një përgjigjeje, ku ka hedhur poshtë mendimin e atij që ka thënë: Se njeriu bën kufër (del nga feja, bëhet kafir), në qoftë se shpreh një shprehje që gjykohet se është e keqe, edhe pse ka patur qëllim të mirë.

      (3) Ra'ina në arabisht do të thotë "Ki kujdes, na dëgjo ne dhe ne të dëgjojmë ty", ndërsa në hebraisht ajo nënkupton 'ofendim' dhe çifutët gjithnjë ia thoshin Pejgamberit alejhi-selam me qëllime të këqia.

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #15 ne: 27-08-2005, 13:31:29
    Përcjellja dhe informimi i njerëzve rreth argumentit fetar ndryshon sipas ndryshimit të kohëve, vendeve dhe personave.(1)


    Ibnu Tejmija ka thënë: "Shumë njerëz jetojnë në vende dhe kohëra, në të cilat zhduken shumë njohuri Profetike (njohuri që e kanë burimin nga Profeti), aq sa nuk mbetet kush për të përcjellur Kur'anin dhe urtësin (sunetin) që Allahu dërgoi me të të Dërguarin e tij. Kështu që këta njerëz nuk i njohin shumë gjëra me të cilat All-llahu dërgoi të Dërguarin e Tij dhe nuk ekzistojnë njerëz që t'ua përcjellin. Njerëz të tillë nuk bëhen kafira. Prandaj dijetarët janë pajtuar të gjithë, se kush është rritur në një shkretirë, që është larg njërëzve të diturisë dhe besimit apo është i ri në përqafimin e Islamit dhe si rrjedhojë i ka mohuar disa rregulla që janë të qarta , të dukshme, mutevatire (2) , ndaj këtij personi nuk gjykohet që është kafir derisa të njohë atë që ka ardhur me të i Dërguari alejhi-selam. "Prandaj është transmetuar në hadithin e Hudhejfes se i Dërguari i All-llahut alejhi-selam ka thënë: " Zhduket Islami siç zhduket ngjyra e rrobës, derisa të mos dihet çështë agjërimi, namazi, kurbani dhe sadakaja. Libri i All-llahut do të ngrihet (do të hiqet dhe të zhduket nga mus'hafët dhe gjokset e njerëzve ) në një natë. Prej tij nuk mbetet asnjë ajet. Si rrjedhojë mbeten disa grupe njerëzish, pleqtë dhe plakat, të cilët thonë: I kemi gjetur baballarët tanë në këtë fjalë: La Ilahe il-lall-llah, kështu që edhe ne e themi."

    Atëherë Siletu (3)  tha: çfarë dobije do tu bëjë "La Ilahe il-lall-llah", ndërkoh që ata nuk dinë çësht namazi, agjërimi, kurbani, dhe sadakaja? Hudhejfeja nuk i ktheu përgjigje. Ia përsëriti për së dyti por Hudhejfeja prapë nuk i ktheu përgjigje. Kur ia përsëriti për së treti Hudhejfeja ia ktheu përgjigjen duke i thënë tri herë: "O Sileh i shpëton nga zjarri" (4)

    Ibnu Tejmija gjithashtu ka thanë: "Ndoshta një diskutues mund të hedhë poshtë mendimin e diskutuesit tjetër, duke përdorur një mënyrë përgënjeshtrimi, prej së cilës rezulton të bëhet kafir, ose bidatçi, gjynahqar e të prishur, që meriton të bojkotohet, megjithëse mundet që mos ta meritojë një gjë të tillë. Kjo mënyrë e përdorur për përgënjeshtrimin e  mendimit të kundërshtarit është ixhtihad. Ashpërsia mund të jëtë e saktë ndaj disa personave, ose në disa raste, ngaqë shfaqet dhe dominon suneti, kundërshtari të cilit bëhet kafir dhe ngaqë dëmi i shkaktuar prej mendimit tjetër, që bie ndesh me sunetin, është i tillë që i zoti i tij bëhet bidatçi. Këto janë gjëra që duhet t'i dijë i mençuri.

    Atributi i thënies ose lajmit të vërtetë është që të jetë në përputhshmëri me realitetin, por përsa i përket atij që e dëgjon ajo mund të jetë e njohur, ose të jetë e pa njohur, ose mundësia më e madhe është që të jetë e njohur, mund të jetë e prerë, e padiskutushme dhe mund të jetë hipotezë, pranimi i saj mund të jetë detyrë, ose mund të jetë i ndaluar dhe mund të cilësohet kafir ai që e përgënjeshtron dhe mund të mos cilësohet kafir. Kështu që këto janë vendime dhe rregulla praktike, të cilat ndryshojnë sipas ndryshimit të personave dhe rasteve.

    Nëse do të vëresh që një dijetar ia hedh poshtë një njeriu bindjen e tij me ashpërsi, ose e bën kafir për shkak të saj, ky nuk është gjykim i përgjithshëm  ndaj çdo njerit që e thotë, vetëm në qoftë se realizohet kushti, për të cilin meriton të trajtohet me ashpërsi dhe të bëhet kafir. Sepse ai që përgënjeshtron diçka nga rregullat e njohur dhe të qartë të fesë, duke qenë i ri në Islam, ose banues dhe jetues në një vend paditurie, nuk bëhet kafir deri sa t'i arrijë argumenti fetar, që ka ardhur nga i Dërguari i All-llahut alejhi-selam. Po kështu është edhe e kundërta. Kur vëren një mendim apo thënie të gabuar, që e ka patur një prijës dije i hershëm, të cilit i falet dhe nuk i merret në konsiderat, për arsye se nuk i ka arritur argumenti, ky mendim i gabuar nuk i falet atij,  që i ka arritur argumenti, sikur që i falet të parit që nuk i ka arritur.
    Prandaj p. sh. atij që i kan arritur hadithet e ndëshkimit të varrit dhe i mohon, cilësohet bidatçi, ndërsa Aishja e të tjerë si puna e saj që nuk e kan ditur, se të vdekurit dëgjojnë në varret e tyre (5) , nuk bëhen bidatçij. Ky është një parim i madhërishëm, medito mbi të! sepse është i dobishëm." Mexhmu-ul fetaua (6/60-61).

    Gjithashtu duke folur rreth disa dijetarëve të teologëve (skolastikëve, Ehlul kelam)  ka thanë: "Ka njerëz që janë rrenegatë (femohues), për shkak të mohimit të bazës së fesë, ose për shkak të mohimit të disa gjërave që janë të fesë. Renegimi i tyre nga feja, rrjedh nga hipokrizia ose nga kufri. Kjo është një dukuri e shumtë dhe dominante, sidomos në kohët dhe në vendet që dominon në to xhehalijeti (injoranca), kufri, hipokrizija (nifaku).

    Këta njerëz kanë aq shumë çudira injorance, padrejtësie, gënjeshtre, kufri, hipokrizie dhe humbje sa që nuk mund të përmenden në këtë shkrim.
    Nëse do të konstatoheshin në thënie dhe mendime të paqarta, të fshehta, mund të thuhej, që ka gabuar, ka devijuar nga e vërteta dhe nuk i është përcjellë argumenti, të cilin kush nuk e pranon, bën kufër.  Por gjëra të tilla disa grupe prej tyre i kanë në rituale të dukshme dhe të qarta, të cilat e din elita dhe masa e muslimanëve që janë të fesë së muslimanëve. Madje çifutët dhe kristianët e din që Muhamedi është dërguar me to dhe i ka bërë kafira ata që i kundërshtojnë, si p.sh: urdhërimi i tij që të adhurohet All-llahu një i vetëm, pa i bërë shok në adhurim dhe ndalimi i adhurimit të të tjerëve përveç All-llahut, si melaiket, profetët e të tjerë (6).  Kjo është gjëja më e qartë dhe më e dukshme e Islamit. Gjithashtu si shembull është armiqësimi i çifutëve, kristianëve dhe mushrikëve, si dhe ndalimi i punëve të poshtra, imoralitetit, alkolit, bixhozit, e të tjera."

    Ibnu Kajim gjatë sqarimit të gradave të të obliguarve në Ahiret dhe kategorive të tyre ka thanë:

     "Kategoria e shtatmbëdhjetë:

     Kategoria e imituesve, të cilët janë të paditurit e kafirave, pasuesit e tyre dhe gomerët e tyre. Kjo kategori njerëzish bashkohen me kafirat dhe shkojnë pas tyre duke thënë: "Përkundrazi! Ata thonë: "Ne gjetëm baballarët tanë të ndjekin një farë rruge dhe një lloj feje dhe ne e udhëzojmë veten pas gjurmëve të tyre." [Ez-Zukhruf: 22] Megjithëkëtë ata nuk u kanë shpall luftë muslimanëve. Shembulli i tyre është si gratë, shërbëtorët dhe pasuesit e luftëtarëve, të cilët nuk janë angazhuar, siç angazhohen luftëtarët kundra Islamit për shuarjen e dritës së All-llahut, shembjen e fesë dhe fjalëve të Tij. Këta njerëz janë në rangun e kafshëve.

    I gjithë ymeti është pajtuar që kjo kategori njerëzish janë kafira, megjithëse janë të paditur dhe imitojnë krerët e prijësit e tyre. Përveç mendimit që transmetohet nga disa bidatçij, të cilët nuk gjykojnë, për këtë kategori se janë prej banorëve të zjarrit. Sipas tyre ata janë në rangun e atyre që nuk u ka arritur davja (thirrja Islame).

    Ky është një mendim, të cilin nuk e ka thënë askush prej dijetarëve të muslimanëve, as sahabet, as tabiinët dhe as ata që erdhën pas tyre. Ai nuk njihet  veç  si mendim i disa skolastikëve (teologëve, Ehlul –kelam ) të cilët kanë shpikur në fenë islame atë që nuk është prej saj.

    Në një hadith të saktë është trasmetuar se Profeti alejhi-selam ka thanë: "çdo fëmij lind në El-fitrah  (natyrshmëri të pastër, të rregullt, në Islam). Por prindërit e tij e bëjnë çifut, kristjan ose zjarrputist.". Trasmeton Buhariu dhe Muslimi.
    Pra Profeti ka lajmëruar që prindërit e tij e kalojnë nga 'Elfitra' (natyra e pastër Islame) për në hebreizëm, kristjanizëm dhe zjarrputizëm.

    Siç vërehet qartë Profeti alejhi-selam e ka gjykuar diçka të konsiderushme faktin që janë edukuar dhe zhvilluar në rrugën dhe fenë e prindërve. Gjithashtu në një tjetër hadithë të saktë është trasmetuar se Profeti alejhi-selam ka thanë: "Vërtet në xhenet nuk hyn përveçse qënia (nefsi) muslimane.'' (Buhariu dhe Muslimi).

    Ky imitues nuk është musliman sepse ai është i mençur dhe i obliguar (i ngarkuar me detyra e obligimi nga All-llahu).
    çdo i mençur dhe i obliguar, patjetër është ose musliman ose kafir. Ndërsa atyre që nuk u ka arritur thirrja islame, ata nuk janë të obliguar, përderisa janë në një djendje të tillë. Ata janë në rangun e fëmijëve dhe të çmendurve, për të cilët kemi diskutuar më parë. (7)

    Shenime

    (1)
     çështja e arritjes së dijes fetare te njerëzit është relative dhe jo absolute. Ndoshta në një vend është përcjell argumenti fetarë (Elhuxh-xhetu), për shkak të përhapjes së dijes dhe dijetarëve, ndërsa në një vend tjetër nuk është përcjellë për shkak të dobësis dhe pakicës së atyre që ftojnë dhe përhapin dijen Islame. Ndoshta një personi i është përcjell argumenti për shkak të dijes dhe aftësisë së tij për perceptim. Ndërsa një tjetri nuk i është përcjellë argumenti fetarë, për shkak të pamundësisë së tij për të marrë dije fetare, sepse është i ri në përqafimin e Islamit, ose sepse është rritur dhe ka jetuar në një zonë të largët nga dija si p.sh. zonë malore, shkretëtirë etj.

    (2) Muteuatire, janë çështjet që argumentet e transmetimit të tyre arrijnë nivelin teuatir, prej të cilit përfitohet bindje e sigurtë.

      (3) Një dijetarë dhe transmetues hadithesh.

     (4)  Transmeton Ibnu Maxhah dhe hadithi është i saktë.

     (5) E vërteta është që të vdekurit nuk dëgjojnë në varr, përveç rasteve që përjashtohen, siç është dëgjimi i kafirave që u hodhën në pusin e Bedrit. Për më gjerë rreth kësaj teme të shihet libri "El ajatul bej-jinat fi ademi semail emuat".

    (6)) Kjo thënie e Ibnu Tejmijes nuk do të thotë që, ai nuk justifikon për shkak të paditurisë në parimet e fesë, siç e interpretojnë disa ose në çështjet e shirkut siç thonë disa të tjerë. Sepse nga konteksti dhe përmbajtja e tekstit kuptohet që ai bën fjalë për teologët (skolastikët, Ehlul kelam). Siç dihet skolastikët nuk janë të rinj në Islam, nuk janë rritur në shkretëtirë të largët. Pra ata nuk përfshihen në katagorinë e njerëzve që i justifikon padituria në çështjet që janë evidente dhe të qarta. Kjo që e kemi kuptuar nga thënia e tij është në pajtim me thënijet e Ibnu Tejmijes që do t'i përmendim në vazhdim, inshaAllahu, në lidhje me justifikimin me anë të paditurisë, qoftë edhe në çështje evidente dhe të qarta të fesë.



    (7) )Rreth këtyre njerëzve ka diskutuar në kategorin e katermbëdhjetë ku ka thanë: Kategori e 14 janë njerëzit që nuk kanë as bindje (ibadete) dhe as gjynahe (mëkate,kundërshtime, shkelje), as kufër dhe as besim. Në këtë kategori përfshihen disa lloje:
    a) Ata që nuk u ka arritur fare thirrja Islame dhe nuk kanë dëgjuar as një lajm rreth saj.*
     b) I çmenduri që nuk llogjikon asgjë dhe nuk dallon.
     c) Shurdhi që kurrë nuk dëgjon asgjë.
     e) Fëmijët e mushrikëve (idhujtarëve), të cilët kanë vdekur para se të kishin aftësi logjike (mendore) për të dalluar gjërat.
    Dijetarët e ymetit kanë patur shumë mosmarrveshje në lidhje me gjykimin ndaj kësaj kategorie. çështja që kanë diskutuar më gjerë rreth saj është çështja e fëmijëve të mushrikëve.
    Ndërsa përsa u përket fëmijëve të muslimanëve Imam Ahmedi ka thanë: "Askush nuk ka kundërshtuar në lidhje me përfundimin e tyre; d. m. th. që ata jënë në xhenet."

    Pas përmendjes së mendimeve të dijetarëve në lidhje me fëmijët e idhujtarëve, Ibnul Kajim ka zgjedhur mendimin që ata, do të sprovohen në "Arasat" në ditën e gjykimit. Atë ditë, atyre dhe të gjithë ata që nuk u ka arritur thirrja, do tu dërgohet i dërguari. Ai që i bindet të dërguarit, hynë në xhenet, ndërsa ai që e kundërshton të dërguarin hynë në zjarr. Sipas këtij mendimi disa hyjnë në xhenet dhe disa hyjnë në zjarr. Kështu bëhet pajtimi ndërmjet të gjitha argumenteve dhe haditheve që kanë të bëjnë me këtë temë. Ajo që All-llahu e ka ditur në lidhje me përfundimin e tyre, të cilën Profeti ia ka referuar duke thënë: "All-llahu është i ditur rreth asaj që ata do të punonin", do të shfaqet në ditën e gjykimit.

    Pastaj Ibnul Kajim e ka bazuar mendimin që zgjodhi në hadithin që e trasmeton El-esued Ibni Serië se i Dërguari i All-llahut ka thanë: "Katër kategori njerëzish japin arsyet e tyre para All-llahut në ditën e gjykimit: Burri shurdh, i cili nuk dëgjon, Burri i matufosur, që i ka ikur mendja për shkak të pleqëris së thyer, Burri i çmendur, budalla dhe Burri që ka vdekur në "Elfetre" (periudhën e ndërprerjes së mesazhit hyjnorë). Shurdhi thotë: Zoti im vërtetë erdhi Islami, dhe unë nuk dëgjoja asgjë. Budallai, i çmendur thotë: Zoti im Islami erdhi në një kohë, kur mua fëmijët më gjuanin me bajga (nga që isha i çmendur). Plaku i matufosur, të cilit i ka shkuar mendja thotë: Zoti im islami erdhi dhe unë nuk kuptoja asgjë. Ndërsa ai që ka vdekur në periudhën e ndërprerjes së mesazhit hyjnorë thotë: Zoti im mua nuk më ka ardhur i Dërguari për të ndjekur fenë tënde. Atëherë All-llahu i Lartësuar u merr besën dhe premtimet se do t'i binden dhe u dërgon një të Dërguar, i cili u thotë hyni në zjarr. Profeti alejhi-selam tha:  "Betohem në Atë, i Cili në dorë të Tij është shpirti im, sikur të futeshin në të, do të ishte i ftohtë dhe shpëtim e siguri për ta.'' Në një shtojcë të këtij hadithi, që e trasmeton Ebu Hurejra Profeti alejhi-selam ka thanë: "Kush hyn në të, bëhet i ftoht, shpëtim e siguri për të dhe kush nuk hyn në të, tërhiqet për tu futur në të" Hadithin edhe shtojcën e trasmeton Ahmedi. Që të dyja janë të sakta siç ka thanë Albani në serinë e haditheve të sakta. Kjo që ka zgjedhur Ibnul Kajjim, është mendimi i shumicës së të parëve tanë. Prej dijetarëve që e kanë mbështetur këtë mendim janë edhe Muhamed ibni Nasër Elmeruzi, Elbejhaki, Ibnu Tejmije, Ibnu Kethiri etj.

    Shpjegim

    a) Ata që nuk u ka arritur fare thirrja Islame dhe nuk kanë dëgjuar as një lajm rreth saj.*

      ___________________ _____________
     *Këtu përfshihen ata të cilët dijetarët i cilësojnë "Ehlul fetreh" Sipas sqarimit të dijetarëve "Ehlul fetreh" janë popujt që kanë jetuar në kohën ndërmjet të dërguarve, tek të cilët nuk është dërguar i dërguar i parë dhe nuk e kanë arritur të dytin. Ibnu Kethiri ka thënë: " 'Elfetretu' është periudha e ndërprerjes (së mesazhit qiellor) ndërmjet dy Profetëve.
    Si p. sh. ndërprerja e mesazhit (revelatës) ndërmjet Isës dhe Muhamedit alejhi-selam.
       Shumë dijetarë e përdorin këtë termë për të gjithë ata që nuk u ka arritur thirrja Islame, përfshin këtu edhe femijët e qafirave.
    Në lidhje me Ehlul fetreh ose ata që nuk u ka arritur thirrja islame duhet të kemi parasysh disa gjëra:

    1) Diskutimi rreth "Ehlul fetreh"ose atyre që nuk u ka arritur thirrja, nuk ka të bëjë me çështjen e justifikimit me anë të paditurisë, sepse në çështjen e justifikimit bëhet fjalë për atë që është evidentuar Islami i tij dhe pastaj bën diçka që është nga të kundërtat e Islamit, duke qënë i paditur.      
       
    2) Mosmarrëveshja e konstatuar mes dijetarëve në lidhje me ata që nuk u ka arritur thirrja, është vetëm përsa i përket përfundimit të tyre në Ahiret, ndërsa përsa i përket gjykimit të tyre në dynja nuk ekziston asnjë lloj mosmarrrëveshje. Asnjëri nga dijetarët nuk ka thënë që këto janë muslimanë, ose në të drejtën e tyre, zbatohen rregullat që kanë të bëjnë me muslimanët. Ibnu Kajim në një fragment gjatë sqarimit rreth kategoris së -17-, që po përmendet lartë, ka thanë: "Robi e ka detyrë të besojë që çdo njeri, që pranon e përqafon fe tjetër përveç fesë Islame është kafir dhe se All-llahu nuk ndëshkon askënd veçse pasi t'i përcillet argumenti nëpërmjet të  Dërguarve.
    Kështu gjykohet në përgjithësi për ta. Ndërsa gjykimi ndaj personave të përveçëm (të caktuar), përsa i përket shpërblimit dhe ndëshkimit, lihet për dijen e All-llahut dhe vendimin e Tij. Kjo përsa i përket përfundimit të tyre në Ahiret, kurse rregullat e dynjasë zbatohen sipas asaj që shfaqet prej tyre. Kështu që fëmijët e kafirave dhe të çmendurvet të tyre janë kafira në rregullat dhe situatat e dynjasë. Pra zbatohetmë të drejtën e tyre që zbatohet ndaj kujdestarëve të tyre.

    3) Përsa i përket përfundimit të tyre në Ahiret me gjithë se dijetarët kanë mosmarrveshtje,  mendimi në i saktë është se ata do të sprovohen në Ahiret me anë të dërgimit të dërguarit. Ai që i bindet shkon në xhenet ai që nuk i bindet shkon në zjarr, siç do ta përmendim inshaAll-llahu.

    4)Mendimi më i saktë i dijetarëve është se idhujtarët e Mekes që kanë vdekur para se të dërgohej Muhamedi nuk konsiderohen prej atyre që nuk u ka arritur thirrja e teuhidit sepse midis tyre kishte njerëz që e ndiqnin rrugën e Ibrahimit në adhurimin e All-llahut një të vetëm, pa i bërë shok.
    Kështu që hadithet e Profetit ku përmendet për disa idhujtarë të Mekës para se të dërgohej Muhamedi, që janë prej banorëve të zjarrit, nuk bien në kundërshtim me argumentet që tregojnë se ata që nuk u ka arritur thirrja do të sprovohen në Ahiret.

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #16 ne: 27-08-2005, 15:52:53
    Islami është: Njësimi i All-llahut dhe adhurimi i Tij, një të vetëm pa i bërë shok, besimi në All-llahun dhe në të Dërguarin alejhi-selam e Tij dhe ndjekja e të Dërguarit alejhi-selam në atë që ka ardhur me të. Nëqoftë se robi nuk i ka dhe nuk i pranon këto gjëra, nuk është musliman(1). Ai edhe sikur të mos jetë kafir kryeneç e i pabindur, është kafir i paditur. Më e pakta që mund të thuhet, në lidhje me këtë kategori është se, ata janë kafira të paditur dhe nuk janë kryeneçë. Mosqënia e tyre kryeneçë e kokëfortë, nuk do të thotë që nuk janë kafira. Se kafir është ai që e mohon njësimin e All-llahut dhe e përgënjeshtron të Dërguarin nga kryeneçsia, ose nga padituria dhe imitimi i njerëzve kryeneçë, të pabindur.

    Ky njeri edhe nëse nuk është kryeneç, ai është pasues i njerëzve kryeneçë. Në shumë vende në Kur'anë All-llahu i  Lartësuar na ka lajmëruar për dënimin e imituesve, të cilët imitojnë të parët e tyre prej kafirave. Ai na ka lajmëruar që pasuesit do të jenë me të pasuarit, se ata do të grinden në zjarr dhe se pasuesit thonë: "…Zoti ynë: 'Këta na humbën ne. Jepu atyre sa dy herë dënimin tonë në zjarr.' (All-llahu) do t'u thotë: Për secilin prej jush ka dyfish (dënim), por ju nuk e dini." [El arafë: 38]

    "Kur të jenë duke u grindur në zjarr, të dobtit do tu thonë atyre që ishin kryelartë: 'Vërtet që ne ju ndoqëm ju. A mundeni tani të merrni prej nesh ndopak nga zjarri? * Ata që ishin kryelartë do të thonë: "Ne jemi të gjithë në këtë (zjarr)! Vërtet që All-llahu ka gjykuar mes robëve (të Tij)!" [Gafir: 47-48]


    " Ata që mohojnë thonë:" Ne nuk besojmë në këtë Kur'anë, as në çfar ishte para tij", por veç të mund t'i shihje kur Dhalimunët (politeistët, keqbërësit) të detyrohen të qëdrojnë para Zotit të tyre, se si do t'ia hedhin fajin njeri-tjetrit! Ata që ishin të dobët do t'u thonë atyre që ishin kryelartë:

    "Po të mos kishit qenë ju, ne sigurisht do të kishim qenë besimtarë!" * E ata që ishin kryelartë do tu thonë atyre që ishin të dobët: 'A ne u ndaluam ju nga udhëzimi që të drejtoheshi) pasi ai erdhi te ju? Përkundrazi, ju ishit Muxhrimunë (politeistë, mëkatarë, kriminelë, të pabindur ndaj All-llahut).' * Ndërsa ata që ishin të dobët do t'u thonë atyre që ishin kryelartë.

    "Jo, ishte përbetimi juaj që thurnit natën e ditën, kur ju na urdhëronit ne të mos besojmë All-llahun dhe t'i bashkojmë Atij shokë!" Secila (palë) prej tyre do të fshehë keqardhjen e vet (për mosnënshtrimin ndaj All-llahut në jëtën e kësaj bote), kur të shohin ndëshkimin. Ne do të vëmë jaka hekuri në qafat e atyre që mohuan. A janë shpërblyer për (tjetër), veç për çfarë patën vepruar? [Sebe: 31- 33]


     Në këto ajete All-llahu lajmëron dhe paralajmëron se të pasuarit dhe pasuesit, dënimin do ta kenë të përbashkët. Pasuesve nuk u bën dobi asgjë, fakti që kanë qënë imitues.

    Më e qartë se kjo që përmendëm është fjala e All-llahut: "Kur ata të cilët u ndoqën (në adhurimin nga njerëzit) do t'i  mohojnë (e ta shpallin veten të pafajshëm nga) ata të cilët i adhuruan dhe ata të shohin dënimin, atëherë të gjitha lidhjet e tyre do t'u shkëputen. * Ndërsa ata që i ndoqën do të thonë: "Eh, sikur të kishim një rast të ktheheshim (në dynja), se do ti mohonim ata si të adhuruarit tanë, siç na mohuan ata ne dhe e shpallën veten të pafajshëm prej nesh." Kështu All-llahu do t'ua tregojë atyre veprat e tyre si keqardhje për ta. Dhe ata nuk do të dalin kurrë prej zjarrit." [El-Bekare: 166-167].

    Në hadith të saktë është trasmetuar se Muhamedi ka thënë: Kushdo që fton në humbje, do të marrë gjynahe njëlloj si gjynahet e atyre që e ndjekin, duke mos iu mangësuar gjynahet atyre që e ndoqën aspak." Trasmeton Muslimi.
    Kjo tregon se kufri i pasuesve ndodh thjeshtë për shkak të ndjekjes së verbër dhe imitimit (të të parëve). Mirepo në lidhje me këtë temë, patjetër duhet të bëjmë një shkoqitje, e cila e zhduk paradoksin që mund t'i lindë dikujt. Shkoqitja që do të bëjmë është, ndryshimi ndërmjet imituesit që ka patur mundësi për të marrë dije dhe për të njohur të vërtetën, por u largua dhe u shmang prej saj dhe ndërmjet imituesit që nuk ka patur asnjë farë mundësie të tillë. Të dy llojet e imituesve, janë realitet ekzistues në gjithësi. Ata që kanë mundësi për të njohur të vërtetën dhe largohen prej saj, kan neglizhuar dhe nuk e kan bërë detyrën, kështu që nuk ka arsye, e cila i justifikon tek All-llahu

    . Ndërsa ata që nuk kanë patur asnjë farë mundësie e aftësie për të pyetur dhe për të marrë dije, ndahen në dy pjesë gjithashtu:

    Pjesa e parë: Janë ata që e duan udhëzimin dhe e preferojnë atë, por nuk kanë mundësi ta gjejnë, për shkak se nuk ka kush i orienton. Këta i përfshin gjykimi, i atyre që jetojnë në periudhat e ndërprerjes së shpalljes hyjnore dhe atyre që nuk u ka arritur thirrja.

    Pjesa e dytë: Janë të shmangurit (indiferentët) që nuk kanë dëshirë për të njohur të vërtetën dhe nuk mendojnë në vetvete përveçse për bindjet që kanë.

    Njerëzit e pjesës së parë thonë: O Zot sikur të dinim se ka fe tjetër më të mirë se bindjet që kemi do ta pasonim, por nuk njohin veçse këtë që kemi dhe nuk kemi mundësi për të njohur diçka tjetër. Ky është kulmi i mundësisë sime dhe fundi i njohurive të mia. Ndërsa njerëzit e pjesës së dytë janë të kënaqur me bindjet që kanë, nuk preferojnë mbi to gjë tjetër dhe nuk kërkojnë veçse ato. Qëndrimi i këtyre do të jetë i njëjtë, pa asnjëfar ndryshimi, si në rastin kur janë të aftë dhe të mundshëm për të njohur të vërtetën, po ashtu edhe kur nuk janë të tillë. Megjithëse njerëzit e të dyja pjesëve, nuk kanë mundësi e aftësi për të njohur besimin e drejtë, pjesa e dytë nuk duhet të trajtohet si e para, sepse mes tyre ka ndryshim. Pjesa e parë e njerëzve është si puna e atyre që kërkojnë fenë e drejtë në periudhën e ndërprerjes së shpalljes hyjnore dhe nuk e gjejnë. Kështu që vdesin në bindje të tjera, nga paaftësia dhe padituria, pasi kanë dhënë të gjithë mundin për kërkimin e të vërtetës. Ndërsa pjesa e dytë e tyre është si puna e atij që nuk e kërkon fenë e drejtë dhe nuk mundohet për ta gjetur, por vdes në shirk dhe në bindjet e tij, megjithëse sikur ta kërkonte nuk do të kishte mundësi ta gjente. Kështu që ka ndryshim ndërmjet pamundësisë së atij që e kërkon fenë e vërtetë dhe pamundësis së mospërfillësit, të shmangurit, indiferentit.

    Mendo thellë mbi këtë shkoqitje! All-llahu do të gjykojë ndërmjet robërve të Tij në ditën e gjykimit me vendimin dhe drejtësin e Tij. Ai nuk do të ndëshkojë veçse atë që i ka arritur argumenti të cilin e kanë përcjellë të dërguarit e All-llahut. Kjo gjë, përsa i përket krijesave në përgjithsi, është e prerë dhe e padiskutushme. Ndërsa përsa i përket individëve të veçantë si p.sh: Amrit dhe  Zejdit në veçanti, ne nuk mund të ndërhyjmë ndërmjet All-llahut dhe robërve të Tij, për të gjykuar se a u ka arritur argumenti apo jo. Detyra e robit është të besojë se çdo njeri që pranon e përqafon fe tjetër përveç fesë Islame është kafir dhe se All-llahu nuk ndëshkon askend veçse pasi ti përcillet argumenti nëpërmjet të dërguarit. Kështu gjykohet në përgjithsi për ta. Kurse gjykimi ndaj personave të përveçëm (të caktuar), përsa i përket shpërblimit dhe ndëshkimit, lihet për dijen e All-llahut dhe vendimin e Tij.

    Kjo përsa i përket përfundimit të tyre në Ahiret, kurse rregullat e dynjasë zbatohen sipas asaj që shfaqet prej tyre. Kështu që fëmijët e kafirave dhe të çmendurit e tyre janë kafira në rregullat dhe ritualet e dynjasë. Pra zbatohet në të drejtën e tyre ajo që zbatohet ndaj kujdestarëve të tyre. Kjo shkoqitje e zhduk paradoksin në këtë çështje.

    Sqarimi që kemi bërë është i bazuar në katër parime:

    Parimi i parë: All-llahu i Lartësuar nuk ndëshkon asnjë, veçse pasi t'i arrijë argumenti, siç ka thanë All-llahu i lartësuar: "Kushdo që ecën drejt, ai ecën drejt për të mirën e vetes së vet dhe kushdo që ecën shtrembër, ai ecën shtrembër me humbje të vetes së vet. Asnjë i rënduar me barrë, nuk mund të mbajë barrën e një tjetri (secili mban barrën e vet) dhe Ne nuk ndëshkojmë përderisa të çojmë të Dërguar (për të udhëzuar e këshilluar)." [El-Isra: 15]

    " Të Dërguar si përgëzues dhe si paralajmërues në mënyrë që njerëzimi të mos ketë më arsye për t'u shfajësuar ndaj All-llahut pas të Dërguarve. All-llahu është kurdoherë i Gjithëfuqishëm, më i Urti Gjithëgjykues."[ En-Nisa:165].

    "Ai pothuaj shpërthen me vrull. çdo herë që hidhet në të një grup (që është caktuar për të hyrë në të), ruajtësi i tij do të pyesë: "A nuk erdhi tek ju këshillues?" Ata do të thonë: " Po, sigurisht! Vërtet që një këshillues na erdhi neve, por ne e përgënjeshtruam atë dhe thamë: Allahu as që ka zbritur gjë (shpallje të Tij), veçse ju jeni në gabim të madh." * Dhe do të thonë: "Veç sikur të kishim dëgjuar ose të kishim menduar, ne nuk do të kishim qenë mes banorëve të zjarrit flakërues!" * Pastaj ata do të dëshmojnë mëkatin e tyre. Kështu pra, larg prej banorëve të zjarrit flakërues!" [El-Mulk: 8-11]  


     "O ju bashkësi e xhindëve dhe e njerëzve! " A nuk erdhën te ju të Dërguar nga mesi juaj duke ju shpallur Vargjet e Mia dhe duke ju paralajmëruar për takimin në këtë Ditë tuajën?" Ata do të thonë: " Ne dëshmojmë përkundër vetvetes sonë." Ishte pikërisht jeta e kësaj bote që i gënjeu ata dhe vetë ata do të dëshmojnë kundër vetvetes, se me të vërtetë kanë qenë mosbesimtarë." [En-Aam: 130]


    Argumente të tilla ka shumë në Kur'anë. Nëpërmjet tyre All-llahu i Lartësuar lajmëron, se ndëshkon vetëm atë që i ka ardhur i Dërguari dhe i ka arritur argumenti. Pra ky që do ndëshkohet është gjynahqari, që e pohon gjynahin e tij.

    All-llahu i Lartësuar ka thanë: "Ne nuk u bëmë padrejtësi atyre, por ata ishin të padrejtë." [Ez-zuhruf: 76]. I padrejtë është ai që e ka njohur shpalljen që ka ardhur me të i Dërguari, ose që ka patur mundësi për ta njohur, por e ka kundërshtuar dhe është shmangur prej saj. Ndërsa ai që nuk ka patur asnjëfarë lajmi nga i Dërguari, dhe asnjëfarë mundësie për ta njohur, si mund të thuhet për të: i padrejtë?

    Parimi i dytë: Njeriu e meriton ndëshkimin për dy shkaqe: I pari: Mospërfillja e argumentit, shmangia prej tij, mosdëshirimi i tij dhe mospunimi me të, si dhe me atë që rrjedh prej tij. I dyti: Refuzimi dhe përgënjeshtrimi i argumentit me kryeneçsi, pasi i ka arritur, dhe mospasja dëshirë për të pranuar dhe për të praktikuar atë që tregon për të argumenti.

    I pari është kufër shmangie (mospërfillje të së vërtetës dhe indiference ndaj saj) dhe i dyti është kufër kryeneçësie. Ndërsa ai që e bën kufrin përshkak të paditurisë (xhehlit), pasi nuk i ka arritur argumenti dhe nuk ka patur mundësi për ta njohur atë, All-llahu nuk e ndëshkon derisa t'i arrijë argumenti.

    Parimi i tretë: Informimi i njerëzve rreth argumentit fetar, ndryshon sipas kohërave, vendeve dhe personave: Ndoshta mund tu arrijë kafirave argumenti All-llahut në një kohë dhe jo në një tjetër, mund tu arrijë në një vend dhe jo në një vend tjetër, sikur që mund t'i arrijë një personi dhe jo një tjetri, ose për shkak të mospatjes së mendjes dhe aftësisë për të dalluar gjërat, siç është puna e të vegjëlve dhe të çmendurve, ose për shkak të mos kuptimit, si puna e atij që nuk e kupton bisedën dhe nuk ka përkthyes për të përkthyer. Ky është në rangun e shurdhit, i cili nuk dëgjon asgjë dhe nuk ka mundësi për të kuptuar. Në ditën e gjykimit ai do të jetë njëri prej katër kategorive të njerëzve që do të japin arsyen e tyre para All-llahut, siç përmendet në hadithin e El Esved, Ebi Hurejres e të tjerë

    Parim i katërt: All-llahu vepron sipas urtësis së Tij, gjë të cilën ai nuk e thyen (cënon). Nëpërmjet veprave të Tij, Ai ka për qëllim, synimet e tyre të lavdëruara dhe përfundimet e tyre të lavdishme. Ky parim është themeli mbi të cilën bazohet diskutimi rreth këtyre kategorive dhe krahas me të, është edhe marrja e gjykimeve dhe vendimeve rreth tyre nga tekstet e Kur-anit dhe sunetit. E jo nga mendimet e burrave dhe mendjet e tyre(2).




    Shenime

     (1)
    Ky sqarim që ka bërë Ibnul Kajimi tregon se: Ai që nuk pranon e nuk njeh parimin e adhurimit të All-llahut një të vetëm pa i bërë shok dhe parimin e ndjekjes dhe rrespektimit të Muhamedit alejhi-selam në mënyrë të përgjithshëme, nuk konsiderohet musliman. Pohimi në mënyrë të përgjithshëme i Islamit, njësimit të All-llahut dhe dëlirja e shfaqësimi në mënyrë të përgjithshme nga shirku (idhujtaria) dhe idhujtarët është e domosdoshme për një njeri që të konsiderohet dhe të radhitet prej "Ehlul kible", rreth të cilëve vërtiten rregullat e tekfirit që po i sqarojmë.

    Në qoftë se njëriu bie në gjëra të cilat përbëjnë përgënjeshtrim dhe rrënim të përgjithshëm të parimeve të fesë si p.sh. të mohojë Profetësinë e Muhamedit alejhi-selam, ose të mos besojë në ditën e gjykimit, ose të pretendojë që All-llahu ka bashkëshorte, ose fëmijë, ose të besojë dhe të bëj idhuj njërëzit si puna e disa batinive, një person i tillë nuk ka hyrë dhe nuk e ka përqafuar fenë Islame edhe sikur ta deklarojë veten musliman. Por duhet të kemi parasyshë që persona të tillë, që nuk pranojnë parimin e adhurimit të All-llahut një të vetëm pa i bërë shok dhe që bien në gjëra të cilat përbëjnë përgënjeshtrim të përgjithshëm të parimeve të fesë, nëse  u ka arritur argumenti i mesazhit hyjnorë, dhe nuk e kanë pranuar, janë kafira në rregullat dhe vendimet e dynjasë dhe të Ahiretit.

    Ndërsa nëse nuk u ka arritur thirrja Islame, ose u ka arritur në një mënyrë të shtrembëruar, të shfytyruar, gjë e cila i largon njërëzit nga Islami, në rast të tillë ata konsiderohen kafira në rregullat dhe vendimet e dynjasë, kurse në ahiret Zoti e di përfundimin e tyre. Ndryshe është puna e atyre që është evidentuar Islami i tyre, të cilët në përgjithësi besojnë në parimet e Islamit si në Profetësinë e Muhamedit, në ditën e gjykimit, e pranojnë parimin e Adhurimit të All-llahut një të vetëm, pa i bërë shok dhe parimin e rrespektimit dhe pranimit të sheriatit në përgjithësi.

    Këta njerëz edhe sikur të bien në gjëra që janë shirk i madh apo i vogël, gjëra që kanë të bëjnë me detajet e teuhidit, ose të bien në devijime që kanë të bëjnë me detaja të tjera të besimit, si mohimi i disa gjërave të detajuara në lidhje me botën e përtejme, ose mohimi i ndonjë cilësie të All-llahut, ose disa detaja të ligjit të sheriatit, pra këta nuk bëhen kafira vetëm në qoftë se u ka arritur argumenti fetar rreth gjërave të detajuara. Në gjëra të tilla muslimani justifikohet me anë të paditurisë, përderisa nuk është i mirëinformuar rreth argumentit fetar. E shikoj të arsyeshme, ta theksoj edhe një herë se: Ai që e pranon parimin e teuhidit dhe nga padituria përzihet e vepron gjëra që janë shirk, sipas besimit unanim të Ehlisunetit nuk bëhet kafir vetëm nëse i përcillet argumenti fetar.

    (2) Marrë nga: "Tarikul hixhretejni" me pak shkurtime.

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #17 ne: 26-11-2005, 13:18:11
    ç'do të thotë "ehli suneh uel xhemaah" dhe kush janë ata.

    Fillimisht do të shpjegojmë domethënien e çdonjërës prej dy pjesëve që përbëjnë termin "ehli suneh uel xhemaah".

    1- Es-Sunne në gjuhën arabe do të thotë rrugë. Me këtë kuptim është përdorur në fjalën e Profetit: "Do të ndiqni rrugën (senene) e atyre që kanë qenë para jush, pëllëmbë më pëllëmbë e krah për krah, derisa sikur të futeshin në vrimën e hardhuckës, do t'i ndiqnit." I thamë: "O i Dërguari i Allahut, çifutët dhe kristianët do të ndjekim!?" U tha: "Kush mund të jetë tjetër veç këtyre?" Gjithashtu është përdorur në fjalën e Profetit: "Kush punon në Islam një rrugë (sunnet) të mirë (d.m.th. bëhet shembull për një punë ose një traditë të mirë e cila është e bazuar në argument), ai e ka shpërblimin e saj dhe do të marrë njëlloj si shpërblimi i atyre që e punojnë këtë vepër të mirë sipas shembullit të tij, duke mos u pakësuar shpërblimi i vepruesve aspak." Trans. Muslimi.

    Sipas dijetarëve të hadithit, Suneti është çdo gjë e transmetuar nga i Dërguari i Allahut, thëniet, veprat, pohimet (konfirmimet), cilësitë fizike e morale dhe jetëshkrimi i tij, qoftë para dërgimit apo pas tij.
    Kurse qëllimi i dijetarëve të akides kur përdorin termin "sunne" është: Besimi, veprat dhe thëniet në të cilat ka qenë i Dërguari i Allahut dhe shokët e tij. Prandaj të parët tanë e përdornin fjalën "Sunet" si term që përfshin krejtësish fenë. Për këtë ka folur Profeti në hadithin e transmetuar nga Irbad ibni Sarije: "Na këshilloi i Dërguari i Allahut me një këshillë prej së cilës u frikësuan e u zbutën zemrat dhe lotuan sytë. Atëherë ne i thamë: 'O i dërguari i Allahut! Kjo duket sikur është një këshillë lamtumire apo ndarjeje prej nesh, prandaj na porosit (me diçka që t'i përmbahemi pas teje).'Profeti na tha: 'U këshilloj t'i frikësoheni Allahut, të dëgjoni dhe të respektoni, edhe sikur prijësi juaj të jetë një rob, sepse kush jeton prej jush do të vërejë shumë përçarje. Prandaj kapuni për Sunetin tim (rrugën time) dhe Sunetin e halifëve të drejtë e të udhëzuar! Shtrëngojeni atë me dhëmballët tuaj (d.m.th. kapuni fort për të)! Ruhuni nga shpikjet në çështjet e fesë sepse çdo bidat është humbje'." Transmeton ebu Daudi dhe Tirmidhiu, i cili thotë se hadithi është hasen, sahih. Pikërisht këtë domethënie përfshirëse ka kur thuhet "ehlus suneh": ata të cilët besojnë në akiden e saktë të bazuar në Kur'an dhe Sunet, dhe i refuzojnë të gjitha bidatet, devijimet dhe humbjet që i kanë shpikur njerëzit në çështjet e akides.

    2 – El xhemaah, nga ana gjuhësore është grupi i bashkuar e i papërçarë. Dijetarët me këtë fjalë kanë për qëllim: Profetin, shokët e tij, tabiinët dhe ndjekësit e tij më të mirë deri në Ditën e Gjykimit. Profeti e ka përmendur grupin e bashkuar në hadithin e Enes ibn Malik, i cili rrëfen se ai ka thënë: "Në të vërtetë çifutët u përçanë në 72 grupe dhe ky umet do të përçahet në 73 grupe. Të gjithë do të jenë në zjarr, veç njërit. Ai është 'el-xhema'h'." Transmeton ibn Maxhe dhe Ahmedi. E ka vlerësuar të saktë Albani.
    Nga kjo që sqaruam, dalim në përfundimin se "ehli suneh uel xhemaah" janë: të kapurit pas Kur'anit, Sunetit të Profetit, dhe pas atyre gjërave për të cilat janë pajtuar sahabet dhe pasuesit e tyre deri në ditët e sotme, dhe të cilët nuk kanë kundërshtuar asgjë prej parimeve të fesë. Në këtë përkufizim të "ehli sunetit" përfshihet edhe masa e muslimanëve që pasojnë dijetarët e "ehli sunetit". Nga ky emër, siç e përkufizuam, përjashtohen të gjithë shpikësit, përqafuesit dhe pasuesit e dëshirave dhe bidateve, sepse kanë kundërshtuar parimet që u përmendën më lart, dhe për të cilat është pajtuar "ehli suneti".

    Janë quajtur "ehli sunne" sepse janë  të kapur pas Sunetit dhe e ndjekin atë. Grupi i tyre është cilësuar "el xhema"ah" sepse janë të bashkuar në ndjekjen e së vërtetës, e respektojnë prijësin e muslimanëve dhe nuk rebelohen kundër tij.
    Profeti ka folu
    r rreth këtij grupi dhe rrugës e cilësisë së tij, në hadithin që e ka transmetuar Abdullah ibn Amr, i cili thotë se ai ka thënë: "Do të shfaqen në umetin tim ato veprime që u shfaqën tek çifutët. Ata do të ecin me veprimet e tyre paralel me  atë që e bënë 'beni israilët', aq sa nëse ka pasur mes 'beni israilëve'të tillë që u vinin nënave të tyre haptasi, do të ketë në umetin tim që do të veprojnë në këtë mënyrë. Vërtet 'beni israilët'  u përçanë në 72 grupe dhe ky umet do të përçahet në 73 grupe, të gjithë do të jenë në zjarr, përveç njërit." "Kush është ky grup o i Dërguari i Allahut (na e përshkruaj neve atë)?", - i thanë shokët e tij.  Profeti u tha: "Janë ata të që e zbatojnë Islamin kështu si unë dhe shokët e mi." Transmeton Tirmidhiu. Albani thotë se hadithi është hasen.

    Pejgamberi në fjalën e tij që e përcjell Enes ibn Malik, se grupi i shpëtuar është "el xhemaah", ka për qëllim grupin që është i kapur pas së vërtetës, qofshin edhe pak, prandaj Abdullah ibn Mes'ud ka thënë: "Xhemati është të qenët në përputhshmëri me të vërtetën, edhe sikur të jesh i vetëm."

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #18 ne: 26-11-2005, 13:20:28
    Selefët, selefizmi dhe selefijtë

    çdo të thotë selef? Në gjuhën arabe selef do të thotë dikush që është para të tjerëve në periudhën kohore. Kështu që nga pikëpamja gjuhësore, selef janë të parët që na paraprinjë si stërgjyshërit, gjyshërit dhe baballarët, pra paraardhësit.

    Sipas dijetarëve të Islamit, selefët janë tri gjeneratat e para të këtij umeti, për të cilat Profeti ka dëshmuar se janë gjeneratat më të mira të të gjitha kohërave. Ai ka thënë në hadithin që e përcjell Imran ibn Husejni: "Më të mirët e njerëzve janë ata që jetojnë në shekullin tim, pastaj ata që vijnë pas tyre, pastaj ata që vijnë pas tyre." Imrani ka thënë se nuk e di a përmendi Profeti dy shekuj pas gjeneratës së tij, apo tre shekuj. Pastaj i Dërguari i Allahut ka vijuar me fjalën e tij: "Pas këtyre gjeneratave vijnë njerëz të cilët tradhëtojnë dhe për këtë arsye njerëzit nuk ua besojnë amanetet; dëshmojnë, ndërkohë që nuk u është kërkuar të dëshmojnë; zotohen për kryerjen e disa adhurimeve dhe nuk i përmbushin zotimet e tyre (premtimet), dhe tek ata shfaqet dhjamosja (mbipesha)." Transmetojnë Buhariu dhe Muslimi.

    Ky hadith tregon se njerëzit më të mirë të ymetit janë sahabet, tabiinët (pasuesit e sahabeve) dhe tabiut-tabiinët (pasuesit e tabiinëve). Për gjeneratën e parë Allahu i Lartësuar ka thënë në Kur'an: "Me ata të cilët të parët përqafuan Islamin nga Muhaxhirët (besmtarët që u shpërngulën nga Meka për në Medinë) dhe Ensarët (besimtarët e Medines që i strehuan dhe i ndihmuan ata) si dhe ata që i ndoqën besnikërisht ata, me këta Allahu është i kënaqur dhe ata janë të kënaqur me të. Ai ka përgatitur për ta kopshte të begatë nën të cilët rrjedhin lumenj, për të banuar atje ngaherë. Ky është ngadhënjimi madhështor." Teube: 100.

    Gjithashtu në suren Ahzabë ka thënë: "Ka prej besimtarëve burra të cilët e mbajtën besën, premtimin që i dhanë Allahut të Lartësuar. Prej tyre ka që vdiqën (ranë dëshmorë duke mbajtur premtimin e Allahut të Lartësuar) dhe prej tyre ka që vazhdojnë të punojnë e të luftojnë dhe aspak ata nuk kanë ndryshuar."

    Dijetarët e ymetit tonw, si në të kaluarën po ashtu edhe në këtë kohë, e përdorin shpesh shprehjen "selefus-salih", për të parët e mirë të ymetit. Buhariu p.sh. e ka përdorur këtë emërtim në disa vende në sahihun e tij.

    çështë selefizmi? Ai është rruga e të parëve të këtij ymeti në besim, ibadete, rregulla, kontrata e marrëdhënie ndërmjet njerëzve, edukim dhe pastrim të shpirtit.

    ç'do të thotë të jesh selefi? Të jesh selefi do të thotë të ndjekësh rrugën e selefëve. Atëherë, selefi është ai që ndjek të parët e ymetit në besim, përceptimin e çështjeve të fikhut, ibadete, sjellje, edukim dhe pastrim të shpirtit. Me këtë kuptojmë se selefi i vërtetë është ai që ndjek rrugën e të parëve të ymetit në këto që përmendëm.

    Ibnu Haxheri, gjatë shpjegimit të fjalës "selef" në "Fethul bari" ka thënë: "Ata janë sahabet dhe ata që kanë ardhur pas tyre. Ndërsa selefi është ai që i atribuohet selefëve (të parëve) për të ndjekur rrugën e tyre."
    Me këtë që sqaruam mësojmë se pasimi i rrugës së selefëve në besim, dije dhe praktikë, është detyrë për çdo musliman.
    Ndërsa përsa i përket atribuimit me emrin "selefi" ndaj pasimit të tyre, kjo është një gjë e ligjshme, madje është e preferuar, për t'u dalluar nga bidatçijtë. Të parët e kanë dalluar veten nga bidatçijtë me emrin "ehlus suneh", ose "ehlul hadith" etj. Asnjë problem nuk përbën emri, përderisa tregon për kuptim të mirë. Mirëpo në lidhje me emërtimin "selefi" duhet të kemi parasysh tri gjëra:

    - E para, nuk lejohet që përdorimi i këtij emri të kthehet në pengesë për daven dhe përhapjen e saj, sepse qëllimi parësor është përmbajtja e vetë daves selefije dhe jo emri "selefi". Kështu që mund të fillosh me plotësimin e qëllimit, qoftë edhe pa përmendjen e emrit. P.sh., kur davetçiu gjendet në një ambient ku e ka të vështirë përmendjen e këtij emri, atëherë i lejohet ta vonojë dhe nuk e dëmton mospërmendja e tij, sepse mund të fillojë menjëherë daven në Teuhid e Sunet pa përmendur ndonjë emër, mund të bëjë dave nën emrin "ehlus suneh vel xhemaah", ose nën emrin "pasimi i metodës së tre shekujve më të mirw" e të tjerë emra që tregojnë për të njejtën gjë. I Dërguari i Allahut e ka fshirë fjalën "resulull-llah" (i Dërguari i Allahut) në marrëveshjen që bëri me mushrikët në Hudejbije. Nuk ka dyshim se fjala "resulull-llah" është më e madhërishme se fjala "es-selefije".

    - E dyta, nuk lejohet që mosmarrëveshja në lidhje me emërtimin ose mosemërtimin "selefi" të kthehet në grindje e përçarje, përderisa është rënë në dakort në lidhje me rrugën e ndjekur.

    - E treta, pretendimi se emri "selefi" është bidat, është i pasaktë, sepse kuptimi është përmbajtja, dhe kuptimi, përderisa është i saktë, nuk ka se si të jetë bidat.
    Bazuar në këtë që thamë, ai që e mohon këtë emërtim, nuk është jashtë selefizmit, përderisa e pohon përmbajtjen e tij. Po ashtu edhe ai që e pohon nuk është bidatçi.

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #19 ne: 26-11-2005, 13:21:38
    Grupi i shpëtuar (el-firkatun naxhije)
    Ky emër është marrë nga kuptimi i hadithit të përçarjes së ymetit në 73 grupe, të cilët do të përfundojnë të gjithë në zjarr, përveç një grupi që do të shpëtojë. Për këtë arsye, grupi që Profeti ka lajmëruar se do të shpëtojë, ka marrë emrin "grupi i shpëtuar". Ibnu Tejmija ka thënë: "Përderisa 'grupi i shpëtuar'është cilësuar se janë pasuesit e sahabeve që shoqëruan Profetin, dhe kjo gjë është simboli dhe rruga e 'ehli sunetit', atëherë ata janë grupi i shpëtuar.

    Pala e ndihmuar (et taifetul mensure)

    I dërguari i Allahut në hadithin e Muauijes ka thënë: "Do të vazhdojë të qëndrojë një grup prej umetit tim i kapur pas së vërtetës. Atyre nuk u bën dëm askush që i braktis (nuk i ndihmon) apo i kundërshton. Kështu ata do të vazhdojnë të jenë ngadhnjimtarë, triumfues e të shfaqur mes njerëzve derisa të vijë Dita e Gjykimit." Transmeton Muslimi.

    Gjithashtu në një hadith tjetër, të cilin e transmeton Theubani, i Dërguari i Allahut ka thënë: "Do të vazhdojë një grup prej umetit tim të jetë i shfaqur e ngadhnjimtar me të vërtetën, të cilin nuk e dëmton ai që e braktis dhe nuk e ndihmon. Ai do të vazhdojë të qëndrojë i pandryshueshëm derisa të vijë Dita e Gjykimit." Transmeton Muslimi. Këtë hadith e kanë transmetuar edhe mjaft të tjerë nga shokët e Profetit, gjë e cila tregon se hadithi është i njohur, ose "mutevatir".

    Dijetarët kanë thënë se "pala e ndihmuar" janë të diturit rreth hadithit të Muhamedit a.s. Prej dijetarëve që e kanë thënë këtë, përmendim këtu Abdullah ibnul Mubarek, Ali ibnul Medini, Jezid ibn Harun, Ahmed ibn Hanbel, Ahmed ibn Sinan, Muhamed ibn Ismail el Buhari e të tjerë. Të diturit rreth hadithit të Profetit janë "pala e ndihmuar", sepse ata e njohin Sunetin dhe çdo gjë që ka të bëjë me hadithin. Ata janë njerëzit më të ditur rreth Sunetit të Profetit, udhëzimit të tij, sjelljes e moralit të tij, luftrave të tij dhe të çdo gjëje që lidhet me të. Gjithashtu, sepse ata e praktikojnë dhe e zbatojnë Sunetin dhe i japin përparësi atij para mendimeve, thënieve dhe shijeve të njerëzve. Kjo për faktin sepse atë njohin dhe pas tij do të jenë të kapur. Ndërkohë që të tjerët të cilët nuk e njohin Sunetin dhe nuk merren me studimin e tij, janë fanatikë për mendimet dhe thëniet e tyre apo të mësuesve e të dijetarëve të tyre, të cilat bien ndesh me të.

    Në palën e ndihmuar dhe grupin e shpëtuar përfshihet edhe masa e muslimanëve që pasojnë dijetarët e hadithit në besim, ibadet, rregulla e sjellje, por që nuk janë të ditur. Sepse edhe në kohën e Profetit, njerëzit nuk kanë qenë të gjithë dijetarë, por ka pasur të ditur dhe të paditur. Imam Neveviu në "Sherh sahihul Muslim" rrëfen se Kadi I'jad, në lidhje me thënien e Imam Ahmedit ka thënë: "Ahmedi përmes fjalës së tij ka pasur për qëllim "ehlus suneh vel xhemaah", të cilët janë të gjithë ata që kanë besimin e "ehlil hadithit" (të diturit rreth hadithit dhe pasuesit e tij).

    Ehlul hadithi uel ether (të diturit rreth hadithit dhe pasuesit e tij)
    Meqenëse "ehli suneh uel xhemaah" e njohin hadithin e saktë të Pejgamberit, punojnë me të dhe i japin përparësi atij përpara logjikës dhe thënieve të njerëzve të humbur, si dhe i largohen bidateve, janë quajtur "ehlul hadith".

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #20 ne: 26-11-2005, 13:31:15
    Metoda e "ehli suneh uel xhemaah" në referim dhe argumentim

    "Ehli suneh uel xhemaah", për të argumentuar rreth çështjeve të fesë bazohen në librin e Allahut, Sunetin e të Dërguarit të Allahut dhe ixhmain (pajtimin) e selefëve (të parëve) të mirë. Kurse, përsa i përket "kijasit" (analogjisë), dijetarët nuk janë pajtuar në lidhje  me konsiderimin e tij argument, megjithëse shumica e tyre e konsideron burim prej burimeve të argumentimit, nëse i përmbush kushtet.

    Allahu i Lartësuar ka thënë:

    "O ju që besuat, bindjuni Allahut, respektoni të Dërguarin dhe përgjegjësit nga ju. Nëse nuk pajtoheni për një c'ështje, parashtrojeni atë tek Allahu dhe i Dërguari i Tij, po qe se i besoni Allahut dhe ditës së fundit. Kjo është më e dobishmja dhe përfundimi më i mirë. En Nisa: 59.

    "Në çdo gjë për të cilën jeni në mosmarrëveshje, gjykimi është tek Allahu." Esh Shura: 10.

    "çdo gjë që t'jua japë i Dërguari merreni, dhe çdo gjë që ai jua ndalon juve hiqni dorë prej saj." El Hasher: 7.

    "Atë që i kundërvihet të Dërguarit, pasi i është bërë e qartë e vërteta, dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve, Ne e lemë në atë që ka zgjedhur (në dynja) dhe e fusim në xhehenem. Përfundim i keq është ai." En Nisa: 115
    .

    Të bazuarit në tri burimet e pagabueshme të cilat janë Kur'ani, Suneti dhe ixhmai, është themeli i fesë islame. Metoda e "ehli sunetit" në përfitimin e përfundimeve nga Kur'ani dhe Suneti bazohet në tri parime.

    1- Madhërimi i teksteve fetare dhe nënshtrimi ndaj tyre.
    2- Mbështetja në hadithet e sakta.
    3- Perceptimi i drejtë i teksteve.


    Qëllimi jonë me burimet e Akides janë rrugët prej të cilave përftohen realitetet e Akides islame. Ato janë rrugët që përdorën selefët e këtij umeti për pohimin e çështjes së Akides. Përsa i përket qenies së librit të Allahut dhe Sunetit të saktë të të Dërguarit të Allahut , burimet (argumentet) e Akides islame janë të shumta nga libri i Allahut. Do të përmendim vetëm disa prej tyre.

    Do të flas në mënyrë të përmbledhur për këto tri parime sepse ato e sqarojnë metodën e "ehli sunetit" në referim dhe argumentim.
    Parimi i parë. Madhërimi i argumenteve fetare dhe nënshtrimi ndaj tyre
    Themeli i fesë islame të cilin Allahu e ka zgjedhur dhe e ka pëlqyer për robërit e tij besimtarë është dorëzimi dhe nështrimi ndaj Allahut.

    Allahu i Lartësuar ka thënë: "Kthehuni tek Zoti juaj dhe dorëzojuni Atij." Ez Zumer: 54.

    Realiteti i dorëzimit është madhërimi i urdhërit të Allahut të Lartësuar dhe ndalimit të Tij, nënshtrimi ndaj tyre dhe qëndrimi në kufijtë e asaj që Allahu e ka zbritur mbi Muhamedin.

    Allahu i Lartësuar ka thënë: "Pra kështu: kush madhëron atë që Allahu e bëri të shenjtë, ajo është më e dobishme për të tek Zoti i vet. Juve u janë lejuar kafshët, përvec atyre që u lexohen (në Kur'an), pra largohuni nga ndytësitë e idhujve dhe fjalës shpifëse." El Haxh: 30.

    "Kjo është kështu! E kush madhëron dispozitat e Allahut, ajo është shenjë devotshmërie." El haxh: 32.

    Detyra jonë ndaj fjalës së Allahut dhe të Dërguarit të Tij është  t'i madhërojmë, t'i pranojmë plotësisht, t'u nënshtrohemi atyre dhe t'i respektojmë, sepse vetëm kjo është rruga e shpëtimit dhe e ngadhënjimit, siç ka thënë Allahu: ". Kur thirrën besimtarët për gjykim ndërmjet tyre te All-llahu dhe te i dërguari i Tij, e vetmja fjalë e tyre është të thonë: "Dëgjuam dhe respektuam!" Të tillët janë ata të shpëtuarit. . Kush respekton All-llahun dhe të dërguarin e Tij, ia ka frikën All-llahut dhe i përmbahet udhëzimit të Tij, të tillët janë ata që do të arrijnë atë që dëshirojnë.  Nur 51-52.

    Allahu e ka ndaluar t'i japim përparësi dikujt apo diçkaje tjetër, para Allahut, të Dërguarit të Tij dhe fjalës së tyre.

    Ai ka thënë: "O besimtarë, mos bëni asgjë para (se të orientoheni në udhëzimet e) Zotit dhe të dërguarit të Tij, keni kujdes All-llahun, se me të vërtetë All-llahu i dëgjon të gjitha dhe i di të gjitha El Huxhurat: 1.

    Kur na vjen një urdhër prej urdhërave të Allahut dhe të Dërguarit të tij, atëherë nuk ka më hapësirë pë të zgjedhur apo për të hezituar. Allahu ka thënë: "Kur All-llahu ka vendosur për një çështje, ose i dërguari i Tij, nuk i takon (nuk i lejohet) asnjë besimtari dhe asnjë besimtareje që në atë çështje të tyre personale të bëjnë ndonjë zgjidhje tjetërfare. E kush e kundërshton All-llahun dhe të dërguarin e Tij, ai është larguar shumë larg së vërtetës. Ahzab: 36.

    Allahu ia ka mohuar besimin krejtësisht atij që shmanget nga gjykimi i të Dërguarit të Allahut, apo ndjen në zemrën e tij pakënaqësi ndaj tij. Allahu ka thënë: " Për Zotin tënd jo, ata nuk janë besimtarë (të asaj që të zbriti ty as të asaj para teje) derisa të mos zgjedhin ty për të gjykuar në atë konflikt mes tyre, e pastaj (pas gjykimit tënd) të mos ndiejnë pakënaqësi nga gjykimi yt dhe (derisa) të mos binden sinqerisht.En Nisa: 65.

    Allahu i ka paralajmëruar për sprovim dhe ndëshkim ata që i kundërshtojnë urdhërat e të Dërguatit të Tij. Ai ka thënë: " Kush i kundërvihet të dërguarit, pasi që i është bërë e qartë e vërteta dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve, Ne e lëmë në atë që ka zgjedhur (në dynja) e fusim në Xhehennem. Përfundim i keq është ai.(En Nisa 115.)


    Gjithashtu ka thënë: "Thirrjen e të dërguarit mos e konsideroni si thirrjen tuaj ndaj njëri-tjetrit. All-llahu i di ata që tërhiqen prej jush tinëzisht, prandaj, le të ruhen ata që kundërshtojnë rrugën e tij (të të dërguarit) se ata do t'i zë ndonjë telashe, ose do t'i godasë dënimi i idhët. En Nur: 63.

    Shkaku i shmangies nga respektimi i të Dërguarit të Allahut është ndjekja e epshit dhe dëshirave të nefsit.
     Për këtë dëshmon fjala e Allahut në Kur'an: "E nëse ata nuk të përgjigjen ty, atëherë dije se ata ndjekin vetëm dëshirat e veta, e kush është më humbur se ai që duke pasur fakt prej All-llahut, ndjek epshin e vet? S'ka dyshim se All-llahu nuk udhëzon popullin zullumqar. El Kasas: 50.

    Allahu i Lartësuar i ka dënuar e qotuar ata që nuk e madhërojnë dhe nuk i zbatojnë urdhërat e Tij, dhe të cilët nuk u përmbahen ndalesave: " ç'është me ju që All-llahut nuk i shprehni madhërinë që e meriton?  Nuh: 13.

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #21 ne: 26-11-2005, 13:33:59
    Metoda e të parëve të mirë, në madhërimin e teksteve të sheriatit

    Të parët e ymetit tonë kanë dhënë shembujt më të shkëlqyer në zbatimin dhe madhërimin e urdhërit të Muhamedit dhe në mostejkalimin e caqeve të caktuar prej tij, pa e tepruar dhe pa i mangësuar ato.
    Dëshmitë që tregojnë për këtë shfaqen në disa gjëra, prej të cilave veçojmë këto që vijojnë:

    E para: Madhërimi i fjalës së Profetit.

    Rrëfen ebi Katade i cili thotë: Ishim te Imran ibn Husejn, ndërkohë që mes nesh ishte i pranishëm edhe Bushejr ibni Ka'b. Atë ditë Imrani na tregoi se i Dërguari i Allahut ka thënë: 'Turpi është i gjithi i mirë', ose ka thënë: 'turpi i gjithw është i mirë'. "Ne gjejmë të shënuar në disa libra urtësie, se ka një lloj turpi që është i lavdëruar, qetësi, dhe i tillë që përmban madhërim ndaj Allahut të Madhëruar, por ka edhe një lloj turpi që është dobësi" -, i tha Bushejri. Atëherë Imrani u nevrikos aq sa iu skuqën sytë dhe i tha: "Mos të ndodhë më që të të flas për atë që e ka thënë Profeti, dhe ti ta kundërshtosh". Transmetuesi rrëfen se Imrani e përsëriti hadithin, por Bushejri tha përsëri të njejtën gjë. Atëherë Imrani u nevrikos më shumë, aq sa ne menduam se po dyshonte për të, prandaj vazhduam t'i thonim: "Ky është prej nesh o ebu Nuxhejd, është njeri që nuk ka asgjë të keqe (d.m.th. nuk është munafik)". Transmeton Muslimi.

    Muslimi transmeton se Abdullah ibn Umer ka dëgjuar Profetin duke thënë: "Mos i pengoni gratë tuaja që të shkojnë në xhami, në qoftë se ato ju kërkojnë leje." Kur e dëgjoi këtë fjalë, Bilal ibn Abdil-lahi tha: "Uallahi do t'i ndalojmë!" Atëherë Abdullah ibn Umer u kthye drejt tij, e qortoi dhe e shau aq keq, sa nuk e kam dëgjuar të shante ndonjëherë ashtu. Pastaj i tha: "Të lajmëroj nga i dërguari i Allahut dhe thua uallahi do t'i ndalojmë!?"
    Një herë Abdullah ibn Abbasi tha: "Profeti e ka bërë haxhin 'temetuë'= (metode kryerje haxhi). Atëherë Urvetu ibn Zubejr tha: "Ebu Bekri dhe Umeri e kanë ndaluar të kryhet haxhi në këtë mënyrë." "çfarë tha Urve?", - i pyeti të pranishmit ibn Abasi. "Thotë se ebu Bekri dhe Umeri e kanë ndaluar të kryhet haxhi në mënyrën 'temetuë'.", - iu përgjigjën. Ibn Abasi tha: "Siç vërej po shkatërrohen. Unë them se ka thënë i Dërguari i Allahut, kurse ai më thotë se ebu Bekri dhe Umeri e kanë ndaluar." Transmeton imam Ahmedi në Musnedin e tij dhe Ahmed Shakir e ka vlerësuar të saktë.

    Transmetohet se Abdullah ibni Mugaffel pa njërin prej shokëve të tij duke gjuajtur gurë me gishtërinj dhe i tha: "Mos gjuaj, sepse i dërguari i Allahut e ndalonte të hedhësh gurë, ngaqë kështu as nuk gjuhet gjahu dhe as nuk plagoset e vritet armiku, por kjo lloj gjuajtjeje thyen dhëmbin dhe nxjerr syrin." Pas një farë kohe e pa përsëri duke gjuajtur dhe i tha: "Të kam lajmëruar që i Dërguari i Allahut e ka ndaluar të gjuash me gurë, dhe përsëri të vërej të gjuash. Nuk të flas për kaq edhe aq kohë!" Transmeton Muslimi.
    Në prani të Harun Rreshidit, ebu Muavijetu ed Darir ka përcjellë hadithin e ebi Hurejres rreth dialogut mes Ademit dhe Musës. Njëri prej të pranishmëve tha: "Si mund të ndodhte kjo gjë, ndërkohë që ndërmjet Ademit dhe Musës ka pasur një periudhë të gjatë kohore?" Atëherë Haruni hofi i nevrikosur duke thënë: "Të flet për atë që e ka dëgjuar nga i Dërguari i Allahut, kurse ti e kundërshton duke thë si!?" Vazhdoi t'ia thoshte këto fjalë derisa kundërshtari heshti.

    Një Burrë i tha imam Zuhriut: "O eba Bekër, çfarë thua për fjalën e Profetit 'nuk është prej nesh ai që godet faqet', 'nuk është prej nesh ai që nuk respekton të madhin tonë', e të tjera hadithe si këto?" Imam Zuhriu e uli kokën për një farë kohe, pastaj e ngriti dhe tha: "Prej Allahut na ka ardhur dija, detyra e të Dërguarit ka qenë përcjellja e saj, kurse detyra jonë është t'i dorëzohemi." Këtë thënie e ka përmendur Buhariu në sahihun e tij, pa pyetjen në fillimin e saj, ndërsa së bashku me pyetjen e ka transmetuar el Halalu në "Es Suneh".

    Ebu Saib thotë: "Ndërkohë që ishim te Veki ibnil Xherrah, ai i tha një burri të pranishëm, prej atyre që merren me analogjitë dhe mendimet e njerëzve (err'j): 'I Dërguari i Allahut i ka bërë shenjë kurbanit në njërën prej dy anëve të gungës, duke ia prerë ose çarë lëkurën me gërshërë në mënyrë që të dilte gjak dhe të njihej që ishte për kurban, kurse ebu Hanifja thotë se ai është gjymtim (d.m.th. shenja që i bëhet kurbanit për t'u njohur). Atëherë burri i tha: 'Është transmetuar nga Ibrahin en Nahai se shenjimi i kurbanit është gjymtim .'(1) Transmetuesi thotë se Vekiu u nevrikos shumë nga fjalët e tij dhe tha: 'Të them se ka thënë i Dërguari i Allahut dhe më thua ka thënë Ibrahimi!? Sa e meriton ti që të burgosesh dhe pastaj të mos dalësh nga burgu derisa të tërhiqesh nga ky mendim'." Është përcjellë në "El fekih vel mutefekih".


    Shenime

    (1)
    ) Profeti e ka ndaluar gjymtimin, por nga ana tjetër i ka bërë shenjë kurbanit që e çonte për në Mekë. Kjo tregon se gjymtimi ndryshon nga bërja e shenjës në trupin e kafshës, dhe si rrjedhojë edhe gjykimi është i ndryshëm

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #22 ne: 26-11-2005, 13:42:41
    E dyta: Të sigurohesh përpara se ta veprosh një sunet, derisa të merret vesh mirë që është i tillë.

    Selefët e këtij umeti siguroheshin mirë në veprimin e Sunetit dhe ruheshin nga bidatet. Ata nuk bënin asgjë veçse me dije, dhe nuk mbështeteshin në mendimet e tyre, apo të vlerësonin si të ligjshëm me logjikë një ibadet ose një forme ibadeti që nuk e ka praktikuar i Dërguari i Allahut.
    Prej ngjarjeve ose rasteve të çuditshme që tregojnë qëndrimin e tyre te Suneti i të Dërguarit janë këto që vijojnë.
    Një burrë që ishte pranë Abdullah ibn Umerit teshtiu dhe pas teshtimës tha "elhamdulil-lah ues selamu ala resulil-lah". Ibn Umer i tha: "Edhe unë them 'elhamdulil-lah ues selamu ala resulil-lah', por Profeti nuk na ka mësuar të themi kështu pas teshtimës. Ai na ka mësuar të themi 'elhamdulil-lah ala kuli hal'(falenderimi i takon Allahut për çdo gjendje)." Transmeton Tirmidhiu, i cili thotë se hadithi është hasen.

    Ibnu Xhurejxhi rrëfen se Tavusi e ka lajmëruar se ka pyetur Abdullah ibni Abasin për dy rekatet pas ikindisë, dhe ai e ka ndaluar t'i falte (1). Tavusi rrëfen se i tha: "Nuk do t'i le pa falur!" Atëherë ibnu Abasi i përmendi fjalën e Allahut të Lartësuar:  El Ahzab: 36.
    E ngjashme me atë që kaloi, është ajo që ka ndodhur me Said ibnil Musejjib, i cili pa një person që fali pas agimit të sabahut, më shumë se dy rekate, në të cilët shpesh bënte ruku dhe sexhde, dhe ai e ndaloi. Atëherë personi i tha: "A do të më ndëshkojë mua Allahu sepse fal namaz, o ebu Muhamed!?" "Jo, - i tha ai, - por të ndëshkon për kundërshtimin e Sunetit". Transmeton Abdurrezzaku me isnad të mirë.

    Një burrë e pyeti imam Malikun: "O ebu Abdil-lah, që nga të bëj 'ihram'(të bëj nijetin për haxh ose për umre dhe të vesh rrobat e ihramit)?" "Që nga dhil hulejfe, - iu përgjigj Maliku, -  atje ku ka bërë ihram i Dërguari i Allahut." "Unë dua të bëj ihram që nga xhamia te varri", - i tha ai. 'Mos e bëj këtë, - ia ktheu Maliku, - se kam frikë mos të prek fitneja (sprova, ndëshkimi)." "çfarë fitneje ka në këtë gjë?, - ia priti ai, - unë nuk po bëj gjë tjetër veçse po shtoj disa milje (disa kilometra)!" Maliku i tha: "cila sprovë është më e madhe se sa të mendosh që ke paraprirë në një të mirë bërjen e së cilës e ka neglizhuar i Dërguari i Allahut?! Allahu i Lartësuar ka thënë: ' En Nur: 63. Transmetohet në "El fekih" dhe "El mutefekih".

    Në të gjithë këta shembuj vërejmë se kundërshtarët e Sunetit niseshin nga pikëpamja e rezervimit, apo dëshirës për të shtuar në ibadet. Por megjithëkëtë, dijetarët e selefëve e theksuan madhërimin e teksteve dhe qëndrimin në caqet e tyre. Qëndrimet e tyre mbështeteshin në një bazë madhështore për pasimin e Sunetit, të cilën e ka përmendur Said ibni Xhubejr në fjalën e tij: "Vërtet shumë mirë ka vepruar ai që përfundon tek ajo që e ka dëgjuar."

    Sufjan eth Theuri ka thënë: "Nëse mundesh të mos e kruash kokën veçse duke patur një gjurmë të cilin e pason, kështu vepro ."(2)Buhariu ka thënë: "Prijësit pas Pejgamberit, kunsultoheshin me dijetarët e besueshëm për gjërat e lejueshme, në mënyrë që të merrnin atë që është më e lehtë. Por kur u qartësohej kufiri ose rregulli i Kura'nit dhe Sunetit, nuk e tejkalonin. Kështu ata merrnin për shembull atë që e bënte Profeti."
    Ibnu Tejmije ka përmendur se Ahmed ibni Hanbeli e preferonte haxhin "temetuë" (d.m.th. fillimisht të përfundohej umreja, pas së cilës njeriut i lejohet të përjetojë të gjitha kënaqësitë e ndaluara për shkak të ihramit gjatë umres. dhe në ditën e tetë të dhilhixhxhes të fillojë haxhin), aq sa ai dhe të tjerë prej dijetarëve të hadithit preferonin që ta kthente nijetin për umre edhe ai që e kishte filluar haxhin "mufrid" ose "kaerín"(3) , dhe kështu të përjetonte kënaqësitë e ndaluara për shkak të ihramit, nga përfundimi i umres deri kur të fillonte haxhin në ditën e  tetë. Kjo për arsye se kanë ardhur disa hadithe të sakta që e mbështesin këtë mendim. Për këtë arsye Selemetu ibni Shebib i tha Imam Ahmedit: "I ke forcuar zemrat e rrafidijve o ebu Abdil-lah, ngaqë u ke dhënë fetva banorëve të Hurasanit për t'u kënaqur në periudhën pas umres dhe para fillimit të haxhit!" Imam Ahmedi i tha: "O Selemeh, mua më vinin lajme që ti je i marrë, por nuk i besoja dhe të mbroja, por tani e vërtetova që ti je me të vërtetë i tillë. Kam njëmbëdhjetë hadithe të sakta nga i Dërguari i Allahut në lidhje me këtë çështje, e si mund t'i lë për mendimin tend!?" Marrë nga "Minhaxhus Suneh".

    Prandaj ibnul Kajjim ka thënë: "Selefët e ndienin shumë të rëndë të kundërshtoheshin argumentet e Kur'anit e të Sunetit me mendimet e njerëzve, dhe nuk e pranonin një gjë të tillë."

    Prej shembujve që vlejnë të përmenden në këtë temë është ai që e përcjell Abdullah ibnu Zubejr el Humejdi i cili rrëfen: "Një ditë Imam Shafiiu transmetoi një hadith, kështu që unë i thashë: 'A i referohesh këtij hadithi për argumentim?'"Mos vallë po më shikon duke dalë nga ndonjë kishë, apo po shikon të kem shtrënguar brez priftërinjsh në mes, - më tha ai, - aq sa kur të dëgjoj një hadith nga i Dërguari i Allahut të mos punoj me të?!"
    E njëjtë gjë ka ndodhur edhe me ibnu Huzejmen, i cili pasi ka transmetuar një hadith i është thënë: "A bazohesh në këtë hadith?" Ibnu Huzejme ia ktheu: "Mos vallë po shikon të kemë shtrënguar brez priftërinjshë në mes!? Mos thuaj për hadithin e Profetit 'a punon me të?'por thuaj 'a është i saktë ai?', sepse kur hadithi vjen i saktë nga i Dërguari i Allahut, unë e pranoj atë, dua apo nuk dua."

    Nga kjo që sqaruam mësojmë se Kur'ani dhe Suneti janë kriteri me të cilin vlerësohen mendimet dhe ixhtihadet. Askush nuk mund të ketë besim të vërtetë, veçse duke i madhëruar argumentet e Kura'nit dhe Sunetit, duke besuar atë që ka ardhur në to, dhe duke zbatuar thëniet e veprat që tregojnë për to. Imam Tavaviu e ka përmbledhur metodën e "ehli sunetit" me fjalën e tij: "Nuk mund të bëhet njeriu musliman, veçse përmes nënshtrimit dhe dorëzimit (ndaj asaj që e ka thënë Allahu dhe i Dërguari i Tij). Cilindo që synon të arrijë atë dije që i është ndaluar ta hulumtojë, dhe nuk është i bindur të dorëzohet, ky qëllim do ta pengojë nga teuhidi i pastër, njohuria e kulluar dhe besimi i saktë."

    El Berbehari në "Sherhus Suneh" ka thënë: "Nëse e dëgjon personin të flasë kundër haditheve të Profetit dhe thënieve e gjurmëve të transmetuara nga selefët, t'i refuzojë ose t'i referohet diçkaje tjetër, atëherë akuzoje në Islamin e tij, sepse ai është pasues i epshit dhe bidatçi."
    Shejhul Islam ibn Tejmije ka thënë: "Prej mirësive më të mëdha që Allahu ia ka bërë "ehli sunetit" është bazimi në Kur'an dhe në Sunet. Prandaj prej parimeve në të cilat janë pajtuar sahabet dhe pasuesit e tyre më të mirë, është që të mos pranohet prej asnjërit të kundërshtojë Kur'anin me mendimin e tij, as me shijen e midenë e tij, as me logjikën e tij, as me kijasin (analogjinë) e tij, dhe as me ndjenjat e preferencat e tij. Kjo sepse argumentet e prera dhe faktet e qarta tregojnë që Profeti erdhi me udhëzimin dhe fenë e drejtë, dhe se Kur'ani udhëzon për atë që është më e mirë dhe më e përsosur."

    Gjithashtu ai ka thënë: "Ai që i mbështet sqarimet dhe diskutimet lidhur me çështjet e besimit dhe çështjet praktike, në Kur'an, Sunet dhe gjurmët e transmetuara nga të parët, e ka qëlluar rrugën e drejtë të Profetit. Po ashtu edhe ai që i bazon punët e zemrës, të cilat janë themelet dhe burimet e punëve të jashtme, dhe punët e gjymtyrëve në besimin, Sunetin dhe udhëzimin me të cilin erdhi Muhamedi dhe shokët e tij, ai është në rrugën e profecisë."



    Shenime

    (1)
    Ibnu Abasi e ka ndaluar bazuar në fjalën e Profetit "Nuk ka namaz pas ikindisë derisa të perëndojë dielli", por në një hadith tjetër ka ardhur se Profeti nuk i linte pa i falur dy rekate pas ikindisë. Për këtë arsye, në lidhje me këto dy rekate janë dhënë dy mendime, i pari të fallen, dhe i dyti të mos falen. Mendimi më i saktë në lidhje me këtë çështje është ligjshmëria e faljes së dy rekateve pas ikindisë me kusht që të mos ketë anuar dielli për të perënduar (d.m.th. të mos falen në kohën e ndaluar para perëndimit të diellit). Kjo për arsye se hadithi i parë e ndalon namazin pas ikindisë në përgjithësi, kurse hadithi i dytë përjashton faljen e dy rekateve. Raste të tilla përjashtimesh në sheriat ka shumë. Në këtë mënyrë bëhet pajtimi mes dy argementeve dhe jepet mundësia që të praktikohen që të dy. Ajo që vlen të theksohet këtu, është fakti se Abdullah ibnu Abasi ishte shumë i prerë në qëndrimin tek ajo që e ka ligjëruar Allahu dhe i Dërguari i Tij, sipas asaj që e dinte nga Suneti i të Dërguarit të Allahut.

    (2)Qëllimi i kwtij shembulli është përforcimi i faktit që çdo gjë e cila ka të bëjë me fenë, duhet të jetë e argumentuar në Kura'n dhe Sunet.

    (3)"Mufrid" ose "kaerín" janë dy mënyrat e tjera të kryerjes se haxhit.

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #23 ne: 26-11-2005, 13:56:36
          E treta: Mbështetja në hadithet e sakta


    Allahu i Lartësuar na ka urdhëruar t'i bindemi të Dërguarit të Tij, Muhamedit, në shumë ajete:
    "çdo gjë që t'jua japë i Dërguari merreni atë dhe çdo gjë që ai jua ndalon juve hiqni dorë prej saj." El Hasher: 7.

    "Kushdo që i bindet të Dërguarit ai i është bindur Allahut" En Nisa: 80.
    … O ju që besuat, bindjuni All-llahut, respektoni të Dërguarin dhe përgjegjësit nga ju. Nëse nuk pajtoheni për ndonjë çështje, atëherë parashtrone atë te All-llahu (te libri i Tij) dhe te i Dërguari, po qe se i besoni All-llahut dhe ditës së fundit. Kjo është më e dobishmja dhe përfundimi më i mirë.En Nisa: 59.

    E kur ju thuhet atyre: "Ejani te ajo që e zbriti All-llahu dhe te (çka thotë) i dërguari, ata thonë: "Na mjafton ajo që i gjetëm prindërit tanë", (a mjafton) edhe nëse prindërit e tyre ishin që nuk dinin asgjë dhe nuk ishin në rrugë të drejtë.El Maide: 104.

    Profeti ka thënë në hadithin e saktë që ka transmetuar ebu Daudi në sunenin e tij: "Mua më është dhënë Kur'ani dhe së bashku me të edhe një gjë tjetër si ai."
    çdo gjë që na ka ardhur nga i Dërguari i Allahut është e drejtë dhe e vërtetë pa dyshim. Allahu i Lartësuar ka thënë:Dhe ai nuk flet nga dëshira e tuj.
    . Ai (Kur'ani) nuk është tjetër pos shpalljes që i shpallet. En Nexhm: 3-4.

    Gjithashtu i Dërguari i Allahut ka thënë: "Kam lënë tek ju dy gjëra, pas të cilave, nëse do të kapeni nuk do të humbni kurrë, librin e Allahut dhe Sunetin tim." Transmeton Maliku. Albani në "Sahihul xhami" e ka vlerësuar hadithin të saktë.
    Suneti i Profetit është ai që sqaron Kura'nin, siç ka thënë Allahu i Lartësuar:"(I patëm dërguar) Me argumente e me libra të shenjtë. Ty ta zbritëm Kur'anin që t'u shpjegosh njerëzve atë që u është shpallur atyre, me shpresë se do ta studiojnë (Kur'anin)..En Nahl: 44.

    "All-llahu u ka përgatitur dënim të rëndë, atyre pra, kinie frikë All-llahun o ju të zotët e mendjes. E ju që keni besuar, All-llahu u zbriti juve shpalljen (Kur'anin).
     Të dërguarin që ua lexon ajetet e qarta të All-llahut për t'i nxjerrë ata që besuan dhe bënë vepra të mira prej errësirave në dritë. Kush i beson All-llahut dhe bën vepra të mira, Ai e shpie atë në Xhennete nëpër të cilët rrjedhin lumenj; aty do të jenë gjthmonë e kurrë pakëputur. All-llahu i ka dhënë atij furnizim të mirë... Et Talak: 10-11.

    Allahu u ka dhuruar mirësi të madhe besimtarëve me dërgimin e të Dërguarit të tij Muhamedit. Ai ka thënë: "Është e vërtetë se All-llahu u dha dhuratë të madhe besimtarëve, kur ndër ta nga mesi i tyre dërgoi të dërguar që atyre t'u lexojë shpalljen e Tij, t'i pastrojë ata, t'ua mësojë Kur'anin dhe sheriatin, edhe pse, më parë ata ishin krejtësisht të humbur.Ali Imran: 164.

    "Ai është që arabëve të pashkolluar u dërgoi Pejgamberin nga mesi i tyre që t'ju lexojë ajetet e Tij, t'i pastrojë ata, t'ua mësojë librin dhe sheriatin, edhe pse më parë ata ishin në një humbje të dukshme.El Xhumatu: 2.

    Profeti e ka dënuar veprimin e atyre të cilët lenë atë që ka ardhur në Sunetin e tij: "Është afruar koha kur një burri të ulur mbi kolltukun e tij, i arrin hadithi im dhe ai thotë: 'Mes nesh dhe mes jush është libri i Allahut, atë gjë që e gjejmë në të hallall, e konsiderojmë hallall, dhe atë që e gjejmë në të haram, e konsiderojmë haram.'Nuk ka dyshim se ajo që e bën të ndaluar i Dërguari i Allahut është si ajo që e ka ndaluar Allahu i Lartësuar."

    Prej qëndrimeve të vyera (të shkëlqyeshme) të sahabeve në lidhje me Sunetin e Muhamedit janë këto që vijojnë:
    - Ndërkohë që Imran ibn Husejni ishte i ulur me shokët e tij, njëri prej tyre tha: "Mos na fol veçse me Librin e Allahut." "Afrohu", - i tha Imrani, dhe ai u afrua. "çka mendon ti sikur të liheshit ti dhe shokët e tu, për të marrë çdo sqarim nga Kur'ani? A do të gjeje në të se farzi i drekës është katër rekate, i ikindisë është katër rekate dhe i akshamit tre rekate, ku në dy të parat lexohet me zë? çka mendon sikur të liheshit ti dhe shokët e tu, për të marrë çdo sqarim në Librin e Allahut? A do të gjenit në të se tauafi rreth Kabes është shtatë herë, dhe a do të gjeje në të sa'jin (angazhimin, ecjen) ndërmjet Safasë dhe Mervas?" Pastaj vazhdoi e u tha: "O njërëz, merrni prej nesh, sepse betohem në Allahun, në qoftë se nuk do të merrni prej nesh do të humbni."

    - Abdullah ibn Mes'udi ka thënë: "Allahu i mallkoftë ato gra që bëjnë tatuazhe dhe ato që kërkojnë t'u bëhet tatuazhi, ato që i shkulin qimet e fytyrës (vetullat) dhe ato që i mprehin dhëmbët (që i ndajnë dhëmbët) për bukuri, të cilat ndryshojnë natyrën e krijesave që i ka krijuar Allahu." Këto fjalë i mbërritën një gruaje nga fisi benu Esed, pseudonimi i së cilës ishte umu Ja'kub. Kështu që erdhi te Abdullai dhe i tha atij: "Jam lajmëruar se ti ke mallkuar kështu e kështu." "E pse të mos i mallkoj ato që i ka mallkuar i Dërguri i Allahut dhe që gjendet edhe në Librin e Tij?", - i tha ibnu Mes'udi. "E kam lexuar të gjithë Kur'anin dhe nuk e kam gjetur një gjë të tillë në të", - tha ajo. "Nëse e ke lexuar, patjetër që e ke gjetur, - ia ktheu ai, - a nuk e ke lexuar fjalën e Allahut: 'çdo gjë që t'jua japë i Dërguari merreni dhe çdo gjë që ai jua ndalon hiqni dorë prej saj'(El Hasher: 7)?" "Po, kjo gjendet në Kur'an", - i tha ajo. "Përderisa kjo është në Ku'an, atëherë Profeti i ka ndaluar këto gjëra", - i tha ibnu Mes'udi. "Por bashkëshortja jote e bën këtë", - tha ajo. "Shko dhe shikoje", - i tha ai. Kështu ajo shkoi, e pa dhe nuk vuri re asgjë. Atëherë ibn Mes'udi tha: "Sikur ajo ta bënte këtë, unë nuk do të kryeja marrëdhënie intime me të." Transmetojnë Buhariu dhe Muslimi.
    Prandaj ibnu Tejmije ka thënë: "Sqarimi i plotë, i përkryer është ai që e ka bërë i Dërguari i Allahut, sepse ai është më i dituri i krijesave rreth të vërtetës, këshilluesi më i sinqertë ndaj tyre, gojëtari dhe elokuenti më i aftë për sqarimin e së vërtetës. Kështu që sqarimi që i ka bërë emrave të Allahut, cilësive të Tij, lartësisë së Tij dhe shikimit tek Ai (nga besimtarët), ka arritur kulminacionin e mundshëm përsa i përket kësaj teme." Marrë nga "Minhaxhus Sunneh".

    Gjithashtu ka thënë: "Shpërblimi arrihet duke vepruar atë që e ka sjellë i Dërguari i Allahut. Ndihma dhe fitorja do të jenë për atë që e ndihmon atë. Lumturia do të jetë për atë që e ndjek atë. Salavatet e Allahut dhe të melaikeve do të jenë mbi ata që besojnë në të dhe u mësojnë njerëzve fenë e tij.(1)  E vërteta sillet rreth tij ngado që ai të rrotullohet. Më i dituri i krijesave rreth së vërtetës dhe pasuesi më i përkushtuar i saj, është ai që e di më shumë Sunetin e tij dhe që e ndjek më shumë atë. çdo thënie (mendim) që kundërshton thënien e tij, është ose çështje fetare e abroguar, ose diçka e ndryshuar në fe, e cila asnjëherë nuk ka qenë e ligjshme." Marrë nga "Minhaxhus Sunneh".

    Meqenëse Suneti i Profetit ka këtë gradë të madhërishme, "ehli suneti" është interesuar shumë për mësimin dhe praktikimin e tij. Ata u interesuan për mbrojtjen, mësimin e tij përmendësh dhe transmetimin e tij, për studimin, shqyrtimin e hollësishëm dhe korrektimin e tij, si dhe për dallimin e  Sunetit të vërtetë nga i pavërteti, sidomos pas shfaqjes së trazirave, daljes së bidatçijve dhe përhapjes së gënjeshtrës. Atëherë vëmendja e selefëve për Sunetin u shtua më shumë. Prandaj Abdullah ibn Abasi ka thënë: "Një herë e një kohë, kur ne e dëgjonim një burrë duke thënë 'Ka thënë i Dërguari i Allahut', me shpejtësi i përqëndronim shikimet tek ai dhe e dëgjonim me vëmendje të madhe, por pasi njerëzit filluan të bënin çdo lloj gjëje e të thonin të saktën e të pasaktën, dhe të ndërmerrnin çfardolloj mënyre e rruge (si shpifje, gënjeshtra, bidate e tjerë) për t'i realizuar, atëherë nuk merrnim prej askujt, veçse atë që e njihnim." Trasmeton Muslimi në parathënien e sahihut të tij.

    Dijetari i madh Muhamed ibn Sirini ka thënë: "Njerëzit e interesuar për të mësuar e transmetuar hadithet, fillimisht nuk pyesnin për isnadin (zinxhirin, vargun e transmetuesve), por kur ndodhën trazirat thanë: 'Na i thoni burrat (transmetuesit) tuaj, në mënyrë që të merret vesh kush është i 'ehli sunetit'dhe të merret hadithi i tij, dhe kush është bidaçi që të mos merret hadithi i tij'." Transmeton Muslimi në parathënien e sahihut të tij.
    Imam Malik ibn Enes ka thënë: "Kjo dije, është gjaku yt dhe mishi yt, për të do të pyetesh Ditën e Gjykimit, prandaj shiko nga cili po e merr."
    Ibnu Tejmija e sqaron arsyen e shqyrtimit të hollësishëm, studimit dhe korrektimit të Sunetit të Profetit duke thënë: "Ndërmjet nesh dhe Profetit janë qindra vite. Domosdoshmërisht dihet që në ato që i përcjellin njerëzit prej tij ka të vërteta dhe gënjeshtra. Është transmetuar nga Profeti se ai ka thënë: 'Do të gënjehet rreth meje.'Nëse ky hadith është i vërtetë, patjetër do të gënjehet rreth tij, dhe nëse është gënjeshtër, ai është fakt që është gënjyer. Meqenëse është kështu, atëherë nuk i lejohet asnjërit të bazohet në një hadith derisa të sqarojë atë që e bën të pranueshëm, e të vlefshëm për t'u mbështetur në të (d.m.th. të provojë vlefshmërinë e hadithit për argumentim, sipas rregullave dhe parimeve të vendosura nga dijetarët e kësaj fushe)."

    Dijetarët e hadithit kanë projektuar një metodë shkencore të qartë për rregullimin e parimeve të transmetimit dhe vendosjen e bazave të tij. Kështu e kanë mbrojtur Sunetin nga kotësitë dhe fallsifikimi. Pradaj ne u referohemi atyre për të njohur hadithin e saktë dhe hadithin e dobët. Ibnu tejmija ka thënë: "Në ato që janë transmetuar ka shumë gjëra të vërteta dhe ka shumë gënjeshtra. Për të dalluar të vërtetën nga gënjeshtra u referohemi dijetarëve të hadithit, sikur që u referohemi gjuhëtarëve, për të dalluar gramatikën arabe nga ajo joarabe, për të dalluar atë që është prej gjuhës nga ajo që nuk është prej saj. Po kështu edhe dijetarët e poezisë, mjekësisë etj. çdo dije ka njerëzit e saj të njohur. Ndër të gjithë këta, dijetarët e hadithit janë më të nderuarit, më të vërtetët, më të lartët në pozitë dhe më të devotshmit. Ata janë ndër njerëzit më të vërtetë, më të besueshëm, më të ditur dhe më me përvojë, për sa i përket asaj që e përmendin në lidhje me 'xherhin'dhe 'ta'dilin'(2), si Maliku, Shu'ëbe, Sufjani… ."  Marrë nga "Minhaxhus Sunneh".

    Nga e gjithë kjo që sqaruam, mësojmë se argumentimi i saktë shkencor, mbështetet në hadithet e sakta dhe të mira, ndërsa me hadithet e trilluara dhe të dobëta nuk lejohet argumentimi dhe është detyrë të paralajmërojmë për t'u ruatur prej tyre. Prandaj Abdullah ibnul Mubarek ka thënë: "Bazimi në hadithet e sakta të preokupon për të mos u marrë me hadithet e dobëta (d.m.th. mbështetja në hadithet e sakta e bën të panevojshme dhe të palejueshme të bazohesh në hadithet e dobëta)."

    Jahja ibn Said el-Kattan ka thënë: "Mos shikoni tek hadithi, por shikoni tek 'isnadi'. Nëse ai është i vërtetë pranojeni hadithin, ndryshe mos u mashtroni me hadithin përderisa nuk është i saktë 'isnadi'i tij."
    Ibnu Kudame ka thënë: "Përsa i përket haditheve të trilluara të cilat i kanë shpifur zindikët, për t'ua errësuar e përzierë fenë muslimanëve, ose haditheve të dobëta, për shkat të dobësisë së transmetuesve, për shkak të qenies së tyre të panjohur, ose për difekte të tjera, nuk lejohet të bazohesh në to dhe as të besosh atë që e përmbajnë, madje ekzistenca e tyre është njësoj si mosekzistenca."

    Shejhul Islam ibn Tejmije ka thënë: "Është detyrë të bëhet dallimi mes hadithit të vërtetë dhe hadithit të rremë, sepse Suneti i Profetit është e vërteta dhe jo e pavërteta. E vërteta janë hadithet e sakta dhe jo të trilluarat. Ky është një parim i madh te muslimanët në përgjithësi, dhe tek ata që pretendojnë ndjekjen e Sunetit në veçanti."

    Gjithashtu ai ka thënë: "Me pajtim të të gjithë dijetarëve, nuk lejohet bazimi në gjëra që nuk njihet saktësia e tyre, sepse kjo do të thotë të flasësh pa dije, gjë e cila është e ndaluar, bazuar në Kur'an, Sunet dhe ixhmain e dijetarëve."



    Shenime

    (1)
    Salavatet e Allahut për krijesat, janë lavdërimi i tyre te melaiket, falja e gjynaheve të tyre dhe mëshirimi i tyre. Kurse salavatet e melaikeve mbi besimtarët janë kërkimi i faljes dhe mëshirës për ta.

    (2)Xherhi është përmendja e transmetuesit me një cilësi që obligon mospranimin e transmetimit të tij. Kurse 'ta'dili'është përmendja e transmetuesit me një cilësi që obligon pranimin e transmetimit të tij.

    • Postime: 532
    • Karma: +1/-0
  • i identifikuar

    #24 ne: 26-11-2005, 14:00:14
    Argumentimi me hadithe të dobëta

    Dijetarët janë pajtuar se nuk lejohet bazimi në hadithet e dobëta për evidentimin dhe pohimin (konfirmimin) e rregullave, gjykimeve dhe vendimeve të sheriatit, për gjërat që janë vaxhib, të pëlqyeshme (mustehab), të papëlqyeshme (mekruh), haram, kontrata të vlefshme, të pavlefshme etj. Për të argumentuar gjëra të tilla nuk vlejnë veçse hadithet e vërteta ose të mira. Ibnu Tejmija ka thënë: "Për pohimin e çështjeve të sheriatit, nuk lejohet të bazohesh në hadithe të dobëta, të cilat nuk janë as të sakta dhe as të mira, por Ahmed ibni Hanbel e të tjerë dijetarë, e lejuan të transmetohen, lidhur me mirësitë dhe epërsitë e punëve të mira, hadithe që nuk dihet se janë të sakta, përderisa nuk është faktuar që janë të rremë. Kjo, sepse kur mësohet që puna është e ligjshme me argument fetar të vlefshëm, dhe në lidhje me mirësinë (shpërblimin) e tij transmetohet një hadith që nuk është faktuar se është i rremë, atëherë shpërblimi i përmendur në të mund të jetë i vërtetë. Asnjëri prej dijetarëve nuk ka thënë që të bëhet diçka e detyrueshme ose e pëlqyeshme, bazuar në një hadith të dobët. Ai që e thotë këtë ka kundërshtuar ixhmain (pajtimin e të gjithë dijetarëve)." Pastaj ka shtuar e ka thënë: "Ahmed ibn Hanbel e të tjerë dijetarë si puna e tij, nuk bazoheshin në hadithe të tilla për t'u dhënë gjykim çështjeve fetare. Ai që ka përcjellë se Ahmedi bazohej në hadith të dobët që nuk është as i saktë dhe as i mirë, ka gabuar… ."

    Ndërsa përsa i përket përfitimit prej haditheve të dobëta, të cilët përmendin  mirësi e shpërblime që ngjallin interesin për veprimin e punëve të mira, dijetarët nuk janë pajtuar. Por, mendimi më i saktë është që të mos përfitohet asgjë prej haditheve të dobëta, qoftë edhe për mirësitë e shpërblimet, të cilat ngjallin interesin për veprimin e punëve të mira, apo për frikësimin e punuesit të punëve të këqija. Ky është mendimi i shumë dijetarëve si ibn Mu'ini, Buhariu, Muslimi e të tjerë.

    Dijetarët që e kanë lejuar përfitimin prej haditheve të dobëta në mirësitë dhe shpërblimin e punëve të mira kanë vendosur tre kushte:

    1- Të mos jetë dobësia e hadithit shumë e madhe. Me këtë kusht përjashtohen hadithet që përcillen nga gënjeshtarët, nga ata që akuzohen për gënjeshtër dhe ata që bëjnë gabime fatale e të rënda në transmetimet e tyre.

    2- Puna për të cilën tregon hadithi të përfshihet nën një bazë të përgjithshme. Kështu përjashtohen gjërat për të cilat nuk dëshmon asnjë bazë.

    3- Të mos besohet se është i saktë, kur punon apo përfiton prej tij. Pra, duhet të besohet se është hadith i dobët . Kjo në mënyrë që të mos i mvishet Profetit ajo që nuk e ka thënë.


    Në lidhje me këtë mendim të këtyre dijetarëve dhe kushtet që kanë vendosur duhet të bëjmë tre sqarime:

    a) Kushti i parë tregon se çdonjëri e ka detyrë ta njohë gradën e hadithit me të cilin do të punojë, në mënyrë që t'i shmanget bazimit në të, në rastin kur është shumë i dobët. Njohja e gradës së çdo hadithi dhe njohja e çdo hadithi të dobët me të cilin duan të punojnë, është e vështirë për shumicën dërrmuese të njerëzve, sepse dijetarët e hadithit, të cilët nuk u flasin njerëzve veçse me hadithe të sakta dhe i paralajmërojnë njerëzit nga hadithet e dobëta, janë të paktë, sidomos në këtë kohë. Prandaj ata që janë të dhënë pas punimit me hadithe të dobëta, e kundërshtojnë këtë kusht haptazi. Pothuajse sa herë që ndonjëri prej tyre, qoftë edhe dijetar në fusha të tjera veç hadithit, mëson një hadith të dobët, shpejton të punojë me të pa e ditur, dhe kur i tërheq vëmendjen ndonjëri rreth dobësisë së hadithit, menjëherë përmend si mbështetje rregullin e tij të pretenduar "punohet me një hadith të dobët në mirësitë dhe shpërblimin e punëve të mira". Por nëse do t'i përmendet ky kusht hesht dhe nuk thotë asgjë. Për këtë po përmendim vetëm një shembull, i cili dëshmon për metodën e tyre në mosrespektimin e këtij kushti. Ebul Hasenat el Eknevi përcjell në librin e tij "El exhvibeh" nga dijetari i nderuar Elkari se ai ka thënë për hadithin "Dita më e mirë është dita e arafatit, nëse përkon me diten e xhuma. Ajo është më e mirë se 70 haxhe": "Këtë hadith e transmeton Rruzejni. Ajo që e kanë përmendur disa dijetarë të hadithit lidhur me senedin e tij, pra që është i dobët, edhe sikur të merrej si e saktë, nuk e dëmton synimin e hadithit, sepse hadithi i dobët është i konsiderueshëm në mirësitë dhe shpërblimet e punëve të mira". El Eknevi pasi e ka përmendur thënien e tij, e ka konfirmuar. Lidhur me konkluzionin që kanë nxjerrë këta dy dijetarë shejh Albani thotë: "Lexues i nderuar! Vëre se si nuk e kanë respektuar këta dy dijetarë të nderuar rregullin e lartpërmendur. Medoemos që ata nuk e kanë lexuar senedin e këtij hadithi dhe nuk kanë mësuar gjë për të, se ndryshe do ta sqaronin gradën e tij, dhe nuk do t'i kundërpërgjigjeshin pretendimit se është i dobët duke polemizuar me fjalët e tyre: 'edhe sikur të merrrej si e saktë thënia që hadithi është i dobët'! E si mund të jetë i saktë përfundimi i tyre, ndërkohë që dijetari i madh e i njohur për thëniet e tij të vërteta ibnul Kajjim el Xheuzije në "Zadul mead", për këtë hadith ka thënë: 'I pavlefshëm e i pavërtetë. Nuk është përcjellë me sened as nga i Dërguari i Allahut, as nga sahabet dhe as nga tabiinët'."

    Pas kësaj shejh Albani ka dalë në përfundimin se respektimi i këtij kushti në praktikë, do të çojë në lënien e haditheve që nuk evidentohen si të sakta apo të mira, për arsye se njohja e dobësisë së theksuar të një hadithi është e vështirë për shumicën e njerëzve. Pra, rezultati i respektimit të këtij kushti, bën që ky mendim të përputhet (praktikisht) me mendimin që kemi zgjedhur (d.m.th. mospranimin në mënyrë absolute të hadithit të dobët).


    b) Kushti i dytë tregon se faktikisht, praktikimi i punës së mirë nuk është bazuar në hadith të dobët, por në bazën e përgjithshme (d.m.th. në ajet kuranor dhe hadith të vërtetë e të mirë), kështu që praktikimi i kësaj pune është i argumentuar, ekziston hadithi i dobet apo nuk ekziston. Ndërsa puna që është transmetuar vetëm në hadith të dobët, nuk mund të jetë e argumentuar dhe nuk lejohet të praktikohet nëse nuk është e mbështetur në bazë të përgjithshme. Me këtë kusht, punimi me hadith të dobët mbetet një gjë formale dhe jo reale. Këtu duhet bërë e qartë se si kushtin e pare, po ashtu edhe këtë kusht, nuk e kanë respektuar sepse kanë vlerësuar shumë punë si të pëlqyeshme e të mira, megjithëse janë transmetuar vetëm në hadithe të dobëta dhe nuk ka bazë që dëshmon për to. Madje ndonjëherë mendimi i tyre me preteksin e bazimit në këtë rregull bie ndesh me të dy kushtet e sapopërmendura, ngaqë hadithi që mbështeten është shumë i dobët ose i trilluar dhe nuk ka argument të saktë që dëshmon për punën që përmban, si p.sh. hadithi që nxit për 'namazin ragaib'.

    c) Kushti i tretë pajtohet me kushtin e parë për domosdoshmërinë e njohjes së dobësisë së hadithit, në mënyrë që të mos besohet se është i saktë. Nga ajo që sqaruam mëson se shumica dërrmuese e atyre që punojnë në mirësitë e punëve të mira me hadithe dobëta, nuk e dinë që janë të dobëta.

    Si përfundim i këshillojmë të gjithë vëllezërit muslimanë të mos punojnë me hadithe të dobëta absulutisht dhe t'i përkushtohen praktikimit të asaj që ka ardhur në hadithe të sakta nga i Dërguari i Allahut, sepse në to ka punë që janë të mjaftueshme dhe e bëjnë të panevojshme të merren me hadithe të dobëta. Nëse do të bazohemi vetëm në hadithe të sakta e të mira kjo do të na mbroja nga gënjeshtra ndaj të dërguarit të Allahut, sepse nga përvoja ne kemi mësuar se atë që na kundërshtojnë në kë të çështje kanë rënë në gënjeshtër (qoftë edhe padashje), ngaqë punojnë me çfardolloj hadithi. I Dërguari i Allahut ka folur për këtë në thënien e tij: "I mjafton njeriut prej gënjeshtrës që të flasë çdo gjë që e dëgjon".Trasmeton muslimi në parathënien e sahihut të tij.  

    Temat e fundit