×

Epoka e narcisistëve

· 3 · 301

Epoka e narcisistëve

· 3 · 301

  • Postime: 6650
  • Gjinia: Femer
erlehta
ne: 18-10-2012, 09:21:12
Epoka e narcisistëve

Thuhet se narcisismi është e keqja e kohës sonë. Ashtu si në legjendën klasike (Narcisi është një djalosh që dashurohet pas pamjes së tij të reflektuar në liqen, deri sa vdes) sot, shumë burra duken të obsesionuar nga pamja e tyre, të paaftë për të krijuar lidhje të qëndrueshme, për arsye se janë të përqendruar tek suksesi i tyre personal. Një fenomen i ushqyer edhe më shumë nga tregjet dhe pjesërisht i paralajmëruar nga joshës të mëdhenj të së shkuarës, si Don Zhuani apo Kazanova, figura më të interesuar për të koleksionuar pretë e tyre se sa në kërkim të dashurisë autentike. Një bisedë me filozofin Umberto Curi.

- Figura e mashkullit joshës, i ashtuquajturi "feminist", të kujton legjendën e Narcisit: Një burrë që nuk lidhet me asnjë grua, sepse është i përqendruar tek vetvetja. Jeni dakord?
Jo plotësisht. Koncepti ynë për narcisismin buron prej interpretimit të babait të psikanalizës, Sigmund Freud. Në të vërtetë, miti i Narcisit, në versionin e Ovidit kishte një domethënie më të pasur: Narcisi pasqyrohet dhe vdes jo prej dashurisë për vetveten, por sepse ka parë veten, pra e ka njohur në thellësi. Është emblemë e brishtësisë së gjendjes njerëzore.

- Por një don zhuan a nuk është edhe i tillë? Kërkimi i vazhdueshëm për gra nuk pasqyron në fund të fundit frikën e tij për të parë brenda vetvetes dhe që të tjerët të shohin brenda tij? Jo më kot Don Zhuani pasqyrohet gjithmonë me një maskë...
Pikërisht kjo na bën të kuptojmë që Don Zhuani nuk është thjesht një joshës. Joshësi i vërtetë është ai që u jep vlerë cilësive të tij, me qëllimin që të tërheqë dhe fitojë objektin e dëshirave të tij. Ia del më mirë nëse nuk përdor maska, duke vepruar në mënyrë të drejtpërdrejtë. Ndërsa Don Zhuani fshihet vazhdimisht pas maskave dhe sa herë që e bën përfundon që zbulohet.

- E megjithatë sot, shprehja "don zhuan" konsiderohet ekuivalenti i feministit, i pushtuesit të femrave...
Në versionin origjinal të Tirso de Molina, Don Zhuani thotë: "Unë jam mashtruesi i Seviljes dhe kënaqësia ime më e madhe është të mashtroj gratë". T'i mashtrosh nuk do të thotë t'i bësh për vete. Autori spanjoll që na ka sjellë këtë personazh ka qenë një frat dhe komedia e tij kërkonte t'i përgjigjej një pyetjeje teologjike që në vitet gjashtëqind, në kulmin e polemikës mes katolikëve dhe protestantëve, ishte bërë madhore: konvertimi in extremis mund të shpëtojë shpirtin? Faji i vërtetë i personazhit nuk ishte pra mospërfillja e gruas, por mospërfillja e Zotit: Don Zhuani ishte një lloj antiKrishti. Kur komediografi Molier e mori personazhin e tij, më shumë se 30 vjet më vonë, i shtoi një tjetër element: në një skenë, Don Zhuani është i gatshëm t'i japë lëmoshë një lypësi, nëse ky është i gatshëm të mallkojë. Këtu figura e tij ka evoluar: është bërë një njeri i shthurur...
  • M'pelqe x 1
    Kot fare
    Super

  • Postime: 566
  • Gjinia: Mashkull
ciarli
#1 ne: 27-12-2013, 17:28:55
narcizizmit, histerise lindore qe kerkon kuptim mashkullor, po i vjen fundi, dmth fundi i heronjve, individualizmit dhe lindja e shoqerise se normaleve socialite, egalite
  • M'pelqe
    Kot fare
    Super

  • Postime: 22184
  • Gjinia: Mashkull
M A X
#2 ne: 18-06-2019, 09:44:07
Narcisi: Ja pse vaniteti mund të jetë një e keqe e madhe
 

Që në një moshë shumë të re, Narcisi ishte i pakrahasueshëm në dy gjëra: bukurinë mahnitëse natyrore dhe … cila është fjala? A po: narcizizmin.

Ose dashurinë për veten, ose vanitetin, apo quajeni si të doni. Eshtë kjo e metë fatale, me të cilën mbahet mend Narcisi sot e kësaj dite.

Megjithatë, personaliteti i tij ishte shumë më kompleks se sa mendojmë. Ai nuk ishte thjesht një kokorroç mburravec dhe i krekosur, por një kriesë më e errët dhe e pistë.

Ashtu si Don Zhuani, Dorian Grei dhe Xhej Getsbi, ai ngjan oreksmadh, mizor dhe kapriçoz, dhe ndëshkohet me të drejtë për dëmin që shkaktojnë veprimet e tij.

Echo, një nimfë llafazane e mallkuar nga Hera që të përsërisë gjithë jetën vetëm fjalët që thonë të tjerët, u dashurua çmendurisht me Narcisin. Teksa e ndiqte pas në pyll dhe përpiqej të krijonte një situatë romantike, Narcisi i tha: “Unë do të vdes, përpara se t’i të flesh me mua”. Gjë të cilës, nimfa e gjorë, duke u mbytur iu përgjigj vetëm: “Flesh me mua”.

Narcisi e la që të kalbej në luginëz, duke u dekompozuar gradualisht deri kur gjithë sa kish mbetur prej saj, ishte një zë.

Kështu e jetoi ai jetën e tij. Kushdo që donte ta dashuronte, shtyhej mënjanë pa u menduar dy herë.

Në një tjetër rast, Narcisi i dërgoi një shpatë Ameinias, i cili po i vardisej shumë. Ameiniasi erdhi menjëherë pranë shtëpisë dhe vrau veten tek porta e saj, duke u bërë thirrje perëndive për hakmarrje teksa e bënte vetëvrasjen.

Lutjet e tij gjetën përgjigjen e Artemidës, e cila e bëri Narcisin të bjerë thellë në dashuri, të cilën ishte i mallkuar të mos e konsumonte dot kurrë.

Në Donakon në Thespia, Narcisi u ndal që të pinte në një pellg me ujë kristal të pastër. Aq i patrazuar ishte uji, saqë ai pa në të imazhin e vetvetes.

Në pëprjekje për të puthur dhe përkëdhelur këtë djalosh të bukur, Narcisi kuptoi shpejt gabimin që kish bërë. Megjithatë, dëmi ishte bërë tashmë, ai kish rënë në dashuri.

Ai rrinte duke parë ujin me orë të tëra. Sipas Ovidit, kështu vdiq Narcisi, i mbërthyer në sytë e njeriut që dashuronte, të cilin as nuk do të mund ta kishte ndonjëherë, dhe as nuk do të mund ta linte ndonjëherë. Në këtë mënyrë, ai u reduktua në një hiçgjë, po ashtu si Echo.

Megjithatë një rrëfim i mëhershëm nga Partheniusi e tregon Narcisin të konsumuar prej ankthit dhe mundimit. Mania jologjike e të braktisurit nga dashuria e pushtoi të tërin, e zbutur vetëm prej vetëdijes se do të donte gjithmonë vetveten.

Në dëshpërimin e tij, Narcisi mori shpatën dhe e nguli në gjoks.

Echo, që po shihte, belbëzoi një elegji të shkurtër, thelbi i të cilës ishte kotësia e ndjekjes së dashurisë për dikë kaq të mallkuar, prej bukurisë së tij.

Që nga toka e mbytur në gjak çeli dhe lulëzoi narcisi i bardhë. Prej kësaj luleje, u tha se mund të bëhej një pomadë me cilësi për të shëruar dhe dëmtuar, për të shkaktuar kënaqësi dhe dhimbje.

Gjithë sa mbeti nga Narcisi ishte një lule e bukur dhe një bimë e rrezikshme narkotike, e tmerrshme dhe joshëse njëkohësisht. / bota.al
  • M'pelqe x 1
    Kot fare
    Super