Profile of Monique

Permbledhja

Monique
Zërist
Send PM
Offline Offline
Posts:   253 (0.044 per day)
Data e regjistrimit:   09-02-2007, 23:27:55
Last Active:   19-11-2021, 22:45:58

Messages - Monique

1
Ku perfundoi ajo?
e ka ngrene kucedra :P

me ftillo cik kush je ti?

2
Café Zerion ツ / Meme....
« ne: 04-10-2021, 00:21:25 »
.

Alamet meme lool
Kam i 10 min pastroj ekranin se me dukej pika si pis lool

3
Shoh Serien,, Squad Game.
Kush e ka pare e ka levdu 😛

Misheli e sheh , une jo lol

4
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 14:00:08 »
Me ke mbushur PLOT!

Cdo fjale e kam zbritur ne toke per te gjetur rrugen tek ti!
 Qiellit pa meshire I kam shkulur cdo yll , drejt e ne doren tende ,ti shuash, groposesh per aq deshira sa shpirti yt permban.
 Kur me pyesin cila eshte fjala me e bukur qe buzet e tua shqiptuan ndonjehere , pohoj vetem nje togfjalesh….
 Zot faleminderit! E nese do e perserisja?! 
 PO , per ty ne cdo moment!
 
 Endrrat kane shperthyer dhe jashte sirtareve te shpirtit ,jane bere gjak , zemer e shpirt, jam kaq e pasur!
 Te lumtur mua me ben fjala , koha e bukur, nje kafe me ty, zemren plot ma ke mbushur , e kurre sdo zbrazej nese nga vetja te jap e ty, sepse une ne thelb jam perberje e dashurise …dhe ate e kam te shtrenjte, sic kam edhe ty!
 Ne ajer eshte Lumturia!
 Si nje femije ndjek nje flutur e kam gjurmuar e une shpesh , e plot here e kam kerkuar e imja te ish me doemos, ne formen me te bukur ne bote sic eshte buzeqeshja. E nese buzeqeshja behet pikenisja ,atehere cdo gje rreth teje do ndjek ritmin qe ti do.
 Nder duar mbaj nje grusht fjalesh te embla per ty, nje dite do te te duhen, kur te jesh larg meje dhe koken lehte do kthesh aty ku cdo gje pati nisjen….sepse fundi nuk eshte I yni.
 Ne toke do zbres te gjitha cfare librat shkruan , per te te thene se une e ti jemi te prekshem , jemi si ta …ne jemi ata!
 Te njohesh ecjen time te gjate e te lodhshme, te njohesh edhe skutat me te errta ku as une si kam pare brenda vetes, te ecim te dy…
 Qielli shpesh pikon , jam e prekshme …dhe vetem syte e ty me japin ate relaks qe me kish munguar, shoh veten ne ata sy, shoh pertej deri ne shpirtin tend…..Jam une aty.
 E nese me pyet cila eshte fjala me e bukur qe buzet e mia pershperisin ….te pohoj
 Zot faleminderit! …
 E per ty ne cdo moment do e riperserisja!

 
 



5
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:59:18 »
Kepucet e kuqe veshur kam sot!………


Sot kam veshur serisht kepucet e kuqe….

Dje kerkoja ne kutite mbi raft nje pale kepuce per te veshur dhe asgje qe me mbushte syrin. 
 Te gjitha kutite leviza dhe syte qendronin tek kutia ne maje, e dija cfare kisha aty…
 I mora dhe kepucet e kuqe qendronin aty qe nga ajo dite kur I vesha per here te fundit. 
 E di? Une I adhuroj ato kepuce …sepse e kuqja me sjell kaq prane vetes, me kujton cdo ndjesi te brendshme qe pak kush e njeh, sepse e kuqja jam une! 
 Po I shihja dhe mu kujtua qe edhe diten kur u takuam kisha veshur ato kepuce….edhe diten kur vendosem mos ishim me kisha veshur po ato kepuce, por kush e kish mendjen te ky detaje ate dite.
 Po pse me lidhesh ti me cdo fragment timin si nje rrjet merimange kapur ka nje insekt e se leshon , pavaresisht cdo perpjekje te deshtuar..
 Kam vendosur te kujtoj vetem ngjarjet e bukura nga e shkuara ime , kam vendosur qe te kthej nje faqe te re ne librin e jetes, kam vendosur qe ne faqet e reja mos te kete asnje copez nga ti dhe askush qe me dashje a jo me lendoi.
 Dua te shkruaj ne keto faqe cdo hap, gjurme te pacenuar nga askush, te kuruar deri ne detaj do ti mbush fragmentet e jetes. Do skalis buzeqeshjen qe askush smund te ma fshij , sado u perpoqen. Do skalis pozitivitetin sado negativitet perqark me shkaktuan, do skalis shpirtin sado shpirt nuk paten ditet e shkuara. 
 Nuk do I fsheh me kepucet e kuqe , hapat e mi jane te vendosur per tu hedhur perpara dhe ti…ti do jesh thjesht nje kujtim I se shkuares , kur kepucet e kuqe dhimbnin nga kallot e kohes.
 Ti nuk do jesh me askund sepse une sot kam veshur kepucet e kuqe dhe cdo kujtim me to kam shkelur!



6
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:58:48 »
 Kjo pranvere mban emrin tend!

Edhe pse pa fjale dhe thyer copeza te imta mbi pikepyetjet e mia jam neteve te gjata, heshtjen veshur kam , e veten urryer plot here , serisht te them se ende di te dua!
 Edhe pse kur mendoja se lumturine shpirtit ia kisha mveshur si nje pelerine princeshash , jeta shijen e hidhur te harrimit me ktheu si kusur pendesash ne prag pranvere.
 
 Ne tryezen e jetes mijra shije per te provuar , ku une e ti ulemi ne gostite qe me duart tona shtruam. Midis te embles e te kripures , te ngopurit e te pangopurit , serisht gjej veten perballe teje ne kete mengjes te vonet pranvere.
 
 Ne pasqyre shoh veten dhe kerkoj ngultazi te shoh ate shpirt qe di te dashuroj, veten ne sy te shoh dhe te ndjej zemren si rreh serisht. Buzeqeshjen e saj ku me te forte ka peshen e ngritjes se renies , syte plot shkelqim ku shpresojne edhe per nje dite prane teje, e ku me gjithe shpirt do te te thosh serisht PO…me ty perhere! E pranoj , jam ajo qe ne thelb I beson ende perrallat, ku ne pjese romanesh qan e qesh me personazhin , ku pa kuptuar njehesohet me protagonistet e perjeton cdo histori si te ish e saja. Edhe pse jeta shpesh e perplasi ne dallge e stuhi…une ende di te dua!
 
 Njehere ne jete ndodh cdo gje…por per ne ka patur edhe te dyte , e mund te kete edhe te trete!
 E rrugetimeve te diktuara ne subkoshience ju binda serisht. Gjithcka pas krahesh hodha dhe qenien time e shkunda fort duke i hequr petkun e dhimbjes se djeshme. Duke besuar se nje dite tjeter do jete ndryshe , se gjithcka ka nje arsye, se nje dite do jete me mire ….serisht me gjen tek ti!
 
 Degjome si nje muzike e pa kenduar me pare, si nje varg i pa shkruar, si nje pikture e pa hedhur ne telajo, do jem ende ajo qe te dua. E pas zgjimit tim rigjej serisht fytyren tende te shkrire ne nje veshtrim , ne nje prekje a perqafim. E ndoshta nje dite do harroj heshtjen , lotet, dhimbjen , dhe ne rrugen tende do jem serisht… sepse Pranvera mban emrin tend!




7
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:57:11 »
 Sa te thyeshem….!

Te duhemi si t’ja bejme? Harroje te shkuaren, si te duhemi, sot? Thuame ku ta zgjidh sekretin e gjithe kesaj dileme qe shpirtin me mundon? Ne fund te gjithe nje gje kerkojme…Lumturine! 
 Dhe oh sa te thyeshem jemi ne fund!
 Delikate jemi, si qelq e kemi zemren, fytyre e lekure, e prej ajri te perbere, te dobet, e deri ne cmenduri na dhemb loti, kur derdhet si pike shiu ne xham dhe kujton pendimet e te shkuares. E di, ka pjeseza qe kurre nuk behen bashke, por jo njerez ….
 Ekzistojne njerez si une e si ti, diku ne kohe copat e grisura u munduan te arrnoheshin me jete te tjera, por nuk perputheshin as format e ngjyrat dhe as peu bashke si beri! Si nje xhakete vjeshte ka menge te qepura bukur, po ka edhe xhepa te sajuar qe mbajne brenda tyre celesa zemre, ahh po ka edhe njerez si ne te dy! Por mos harro, qe thyhemi e na duhen jastike te bute ku shpirti prehjen e munguar te gjej, premtime dhe fjale te mbajtshme, nje krahe, nje perqafim, nje shtrengim… 
 Duam ashtu bute e fort, e pse jo deri ne dhimbje, ne ate dhimbjen ku prej frikes se mund te gabojme serisht heshtim. E me pas te duhemi, te duhemi aq sa harrojme te duam veten me shume! 
 Me thuaj, sot si t’ja bejme? Le te jete nje perplasje shpirtrash humbur ne nje perqafim, aq sa kraharori te therrmohet dhe grimca zemre te therrmuara.
 Dhe mos harro, xhamat thyhen ashtu si ne…e kurre me nuk ngjiten!




8
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:56:24 »
Më gërvisht lëkurën me thonj kur neper endrra me vjen......
 Kam botën në pjatën e dorës time por preferoj të kthej kokën nga ti....ndjej se më ushqen prania jote!
 A mjafton kaq? Sa fjalë duhen për të të ngopur shpirtin ty? Kur ti fal, sa zemra shuhen? Sa forcë duhet dreqin për të të qënë prane?...
 
 E di qe me thyen kur m’i lë pyetjet pa përgjigje!
 Vertet nuk peshojmë njësoj në atë cfarë i japim njëri-tjetrit po tek ti mjaftohem që jap, sepse e di që në formën e dhënies time, unë marr nga ty. 
 Ti më zhvesh prej dëshirave, ma vjedh vëmëndjen keqaz, më bën të të kem në mëndje edhe kur s'te kam prane.
 Të doja në atë kornizë që të kisha vendosur, të njoha më tepër, të zbrita prej murit ku të shihja cdo ditë, dhe aty kuptova se me të gjithë të metat e gabimet e tua, ishe perfekt!
 Të kisha urryer për indiferencën e hera heres te jepja në pjatë të ftohtë gjithë mendimin që më lëshonte mënyra jote tek une, kuptova se akulli i pjatës time, shkrihej me ty përballë!................... ................



9
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:56:04 »
Asgje nuk mbeti!

Njesoj si dje edhe sot nuk endesh neper mendjen time dhe po aq aroma jote me s’ka jete tek une.
 
 Mungesa jote me vret , edhe pse para pak oresh nuk isha kaq e vrare sa tani…
 
 E nese tani do zgjasje koken te me shihje do pandehje se jam thjesht nje manikin veshur me plastiken ,pa mimike e pa force per te derdhur qofte edhe nje lot!
 
 
 Nuk kerkoj te me mbushesh boshllekun tim..jo me , por dije se jam ende peng I nje lamtumire.
 
 Fjala do ishte melhemi I kesaj heshtje qe gervisht pa meshire koren e thare.
 
 Ishin fjalet ato qe na sollen deri ketu, dhe do doja ti germonim thelle ne brendine tone edhe njehere ato tinguj ,ato zanore per t’ia veshur serisht cdo endrre te lene ne gjysem.
 
 
 Ike ashtu pa thene asgje, sdi perse, sdi se ku…
 
 Ike pa me pare edhe njehere ne sy, doren lehte te zgjasje si dikur ne kerkim te nje shtrengimi dhe te degjoja serisht ate pyetje “ Perse je kaq e mire”?
 
 Ishte kaq pak ndoshta , por zinte kaq shume vend tek une.
 
 Mengjeset e embla dhe mbremjet ku vinim afer me embelsine e nje telefonate ,ishte e verteta qe vetem ne ia dinim njeri -tjetrit. Ato sekrete te vogla, si thesare I ruanim me aq fanatizem , te shenjta sot di te me thuash kush fund deti I ka perfshire?!
 
 Humburazi nje dite mbase do ndeshemi ne nje rruge te zbrasur, e ndoshta do kesh gjetur nje tjeter zemer per t’a lene e ate me shpirtin pezull.
 
 Pezull deri te djegesh edhe karten e fundit te lojes tende te marre , me ato letra qe ti pandeh se I njeh aq mire…
 Kur te dergjesh ne grahmat e fundit per nje cast me shume , per nje kujtim jete…Ne ate moment do ndeshemi!
 
 Shpresoj te te dhembi sadopak , po aq sa une e ne ate moment te nxjerresh ate qe me more peng qe nga dje , ate fjale qe prej aty ku ndodhet , me dhemb!
 
 Asgje nuk mbeti , e ne ndjeshjen tone s’do kete urrejtje , asgje nuk mbeti nga ajo c’ka ishim, por as nga ajo qe mund te kishim qene…..
 
 Asgje me nuk mbeti!



10
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:54:28 »
Vetes me shume dashuri --- Nje dite e dashur do kthesh koken e pas e do rremosh ne te shkuaren tende , cdo detaj jete te jetuar.
 Diku do qeshesh , diku do ndjesh mall, diku do vrenjtesh, diku dhimbjen do kujtosh , diku dashurine do ndjesh si kujtimin me te bukur te diteve te tua.
 Thone se kjo eshte jeta , ku grimcat e lumturise jane kaq te vogla , por kane peshen e nje jete te tere....
 
 Diku do shohesh veten pjese e nje drame njerezore, diku do e shohesh pjese e nje perralle nga ato qe vetem neper libra diten ti shkruajne...
 Por mos harro .....jeta me shume eshte nje Fabul ,sesa nje Perralle. Ndryshimi midis te dyjave?
 Nje perralle ka nje fund te embel....nje Fabul jane deshtimet e tua nga ku mesove kaq shume .....Dhe mos harro, deshtimet jane njerezore dhe ti je njerezore.
 Sepse e tere jeta eshte nje fabul mizore....ku une e ti u perballem keqazi!



___________________ _____________000000 000000000000 000000000__________ ___________________ ____________ ___________________ _


Vetes!
 
 Ti asnjehere sdo dish cfare ndodh ne kete jete, sepse gjithcka duket here si maje e here si humnere.
 Mund te zgjedhesh ku te shkosh , por mos harro je vetem nje grimez rere ne kete hapsire.
 Edhe kur e sheh veten si nje person i rendesishem, apo dukesh si e forte
 Ti nuk mund ti mbash dot lotet, kur toka shembet nen kembet e tua.
 Jeta? - nje hapsire surprizash edhe kur ti beson se ska mbetur me asnje sekret i pazbuluar tashme.
 Gjithcka ti sheh perpara teje eshte vetem nje genjeshter e madhe.
 Mos lejo friken e dhimbjes se pamohueshme te te mbys!!!




___________________ _____________000000 000000000000 000000000__________ ___________________ ____________ ___________________ _



Te kam dashur ne cdo kohe e cdo stine.
 Te kam dashur pavaresisht formave te tua te pakuptimta
 Te kam dashur edhe atehere kur nuk ishim me ne
 Te dua ende sot ku zgjimi im je ti e ku embel mbi qerpik me uron "naten e mire".
 Cdo gje merr kuptim tjeter kur jam prane teje



_______________________________000000000000000000 000000000__________ ___________________ ____________ ___________________ _

 
 
 
Ty te kam humbur aq shume here saqe rrezikoj te humb edhe veten, e di? Prandaj mendoj se nuk jemi shume serioz, ne te dy, sepse lamtumirat duhet te jene pergjithmone, por siç i themi ne, ne fakt nuk i thote askush, sepse themi qe nuk do i flasim me kurre njeri tjetrit, por sa kthejme shpatullat, ndjekim hapat e njeri
 tjetrit. Kaloj dite duke te kerkuar, kalon dite duke me kerkuar, pastaj fillojme te flasim, çdo here si hera e pare, dhe çdo here dashurohemi dhe me pas zhdukemi.
 Zhdukemi vetem qe te ritakohemi, dhe per tu rihumbur perseri, te humbas, me humbet, dhe nuk e di me se ke humbas dhe kerkoj, ty apo veten, sepse une te kerkoj, tani qe nuk te kerkoj me fare...........




11
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:53:38 »
Dialog me veten!

Zilja e alarmit fillon te bjere ne ate melodine e saj cjerrse dhe acaruese. Zgjas doren dhe e fik, edhe pak, edhe 5 minuta. Ai 5 minuti eshte me I embli moment, me I dashuri teksa perhumbesh ne endrra te bukura, e me mendje aspak koshiente lundron ne boshllek, por 5 minuta kalojne kaq shpejt dhe befas ridegjon serisht zilen acaruese…
Pas nje ore veshur dhe para pasqyres mundohesh ti vjedhesh fytyres se lodhur tashme nga e djeshme, nje buzeqeshje. Cdo dite ka buzeqeshjen e saj magjike!
Shtrengon gjithe muskujt e fytyres dhe ajo qe sheh eshte vetem nje zgerdhirje, buzeqeshja keto kohe ka fluturuar larg. Nje ehh del nga buzet gjysem te hapura dhe sheh keqardhjen ne syte qe as make up nuk e fsheh dot trishtimin.
Del dhe ulesh tek kafja perballe shtepise, kamarieri as te pyet cfare do porositesh pasi per cdo dite ti porosit te njejten gje, ulesh ne te njejtin vend (komoditet I mengjesit te zgjedhesh), dhe teksa pret kafene degjon brenda vetes ate zerin qe kaq shume e ke shtypur se fundmi. Te acaron sepse e verteta keto kohe te vret…jetove kaq gjate ne genjeshter sa tashme e ke te pamundur te pranosh perballjen me te! Se fundmi ke bere kaq shume dialogje sa ndihesh e ezauruar, ndoshta sepse vetem ajo te ka mbetur? Jo jo ti e di qe jo, por ndoshta eshte e vetmja qe di cdo te vertete, edhe ato qe ti si pranon….Vetdija jote!
Vetdija -Mbreme konsumove serisht pak alkol, a thua se shpetimi varet nga dehja, apo harresa.
Une- Oh te lutem mos rifillo, moralin ma kurse.
Vetdija – Ka ca kohe s’te njoh me dhe nuk mendoja asesi qe dikush do arrinte ndonjehere te te erresonte arsyen dhe llogjiken.
Une- Pse duhet te ndodhte e gjitha kjo? Perse duhet te perfshihesha ne nje histori te tille? Pa koke e pa krye, e sigurisht pa fund! Duhet ta dinte qe gjithe kjo do ishte e pakendeshme per mua
Vetdija – Si the??? E qe kur meshkujt kane nisur te dine se cfare I zhyt femrat ne trishtim?
Une- Ti kete nuk arrin ta kuptosh. Ajo cka po me ndodh me te, eshte dicka mistike. Ne zhvillimin tend ti je ndaluar te racionalizmi. Dhe racionalizmi di per mistiken vetem qe ajo eshte joracionale, shih, kontrollo diku aty, brenda vetes: mos bej gabim? A eshte e vertet qe “raport” do te thote “pjese e se teres”? Une jam thuajse e sigurt qe kam te drejte,.Tanime e kam kaluar anash kete thenie te hershme. Racionalizmi (e ke provuar kete?) eshte I manget, jo I plote, eshte I ftohte dhe aspak komod. Si kasolle akulli e braktisur eskimezesh. Ai qe e kalon te gjithe jeten ne te, nuk mund ta kuptoj sesi ne nentor, kur jashte dritares bie shi, njeriu e ndien veten aq mire ulur ne nje qilim te bute prane vatres. E prane TIJ ndodh shpesh te ndihesh si prane vatres se nentorit. Ne nje cast te caktuar te duket vetja aq mire, sa harron qe harrohesh. Vec kesaj, ndihem aq ngrohte nga ky zjarr, sa me kenaqesi do ta urdheroja trupin te zhvishej. Nga kjo ka shume mundesi te biesh ne varesi te plote. E kam vrare mendjen kaq here, pse keshtu. Dhe ……… e di, cfare? Prane tij gjithcka ndricon, shkelqen. Ndjenje te tille prej kohesh nuk kam provuar me njeri tjeter.
Vetdija - S’ka gje me te keqe se vatra ne shtepine e boshatisur, te nesermen. Aty mbetet hiri, I cili do hedhur. Dhe shume shpesh ndodh te mos ndodhet njeri, qe ta beje kete per ty. Po ti, e ke menduar ndonjehere kete? Ne kasollen e eskimezeve eshte gjithmone njesoj. Merzi? Ftohte? Ndoshta…Ama nuk ka hi. Sepse hiri do te thote ….zjarr!
Une- S’kam menduar. Sepse une nuk mendoj. Une ndjej. Je ti qe mendon, vetem mendon, a s’u lodhe valle?
Vetdija - te mos te genjeje mendja. Kujton se, po te me quash misherim te racionalizmit, kjo te thote se ti je vete maja, stadi me I larte I zhvillimit, kurse une vetem nje vrime e humbur provincial? Gabohesh, zemer, gabohesh. Ne te dy jemi vende ku ndodhin reaksione kimike. Po, Zemer, po , keshtu eshte. Ne te dy jemi vetem Kimi. Vetem se reaksioni yt ndryshon pak nga imi. Une jam neuoren, brendi nen suke, truri I mesem, truri I vogel. Ti je kryesisht neurotransmetues, dopamine, adrenaline. Por emertimet nuk kane rendesi. Nje dite mund te na rregjistrojne ne ndonje banke te te dhenave te reaksioneve kimike. Ja, ke per te pare! Reaksioni yt perfundon shume me shpejt se imi. Reaksioni im zgjat deri ne fund. Reaksioni yt harxhon shume me teper nxehtesi. Ti kerkon me tepri dhe merr me tepri. E dicka te tille s’e sheh as furra e shkrirjes. Ti digjesh. Vec kesaj, ti hedh qymyr vetem ne nje furre. Une di c’te duhet ty. Ti ke nevoje per dashuri. Vetem mos harro: nga gjithcka e perjetshme afatin me te shkurter e ka dashuria. Prandaj mos u mprih per perjetesi.
Une - Flet keshtu, sepse e urren dashurine, kete e di mire une , madje te kuptoj. Sepse, kur vjen ajo, ty te stakojne, te dy te stakojne. Te cojne ne bodrum, si skite, pasi mbaron dimri. Dhe do presesh atje deri ne dimrin tjeter. Tani per tani nuk ta kane nevojen. Ti I pengon. Kuptoje kete, ti je Truri, duhet ta kuptosh pa shume veshtiresi. C’u duhesh ti? Ata s’kane kohe te merren me ty. Ata mendojne vetem per njeri tjetrin. Jane te dhene pas njeri-tjetrit. Mandje edhe me mangesite. Truri per ta eshte frika nga mospranimi, pyetjet torturuese, pse pikerisht ai ose ajo. E ata s’i duan pyetje te tilla, prandaj te stakojne. Kurse ty te mbetet te pajtohesh me kete.
Vetdija -Nuk mundem. Ti e ndien zemer qe nuk mundem. Mundohem ti therres jo rralle, por ata nuk degjojne. Ata jane te shurdher per gjithcka tjeter. Pastaj nga I di ti te gjitha keto, zemer? Hemm, me preke me ate krahasimin e bodrumit.
Une- Do te me ndihmosh? Kjo ka shume rendesi per mua. Dije, se kurre nuk do te ta harroj. Do me ndihmosh? A mund te fikesh per njefare kohe Ndergjegjen? Ajo me mundon shume.
Vetdija - Degjo zemer, mos bej kurre here tjeter keshtu. Kurre mos u rrek te merresh vesh me mua. Tregohu e painters. Fakti qe po bisedojme ty te beri pak racionale e mua paksa te ndjeshem, por kjo ste jep te drejten te me besh propozime te dyshimta. Qendro sic je ….e ndershme. Vec kesaj, Ndergjegja nuk lejon ta stakojne. Une nuk e bej dot kete. Sepse kam provuar disa here ta stakoj, se ajo dhe mua me bezdis nganjehere. Dola huq. Ajo mund te, shurdhohet per njefare kohe, por gjithsesi eshte me mire te jetojme ne mirekuptim me te.Sepse me Ndergjegjen nuk mund te flitet. Edhe me e veshtire eshte te takohesh. Ajo qendron diku ne Nenvetedije. Dhe del qe andej me shpesh naten. Ne kete kohe une fle dhe rigjenerohem, kurse ti zemer, ne kete kohe ke ritem te shkelqyer reklasi.
Une- As qe kam ndermend te merrem vesh me ty per dicka te tille. Ti mund ta beje kete thjesht nga miresia e perzemert. Por ke te drejte, Tru. Te besh pazare me ndergjegjen, eshte pune e kote.
Vetdija - Degjo ketu, Zemer, meqe po flasim sy me sy, me thuaj hapur dhe ndershmerisht – cfare kerkon ti? Perse e nis gjithe kete? Une I shoh te gjitha. Sapo njohe ate ,menjehere nisi : here ia merr vrapit si kale I hazdisur, here stepesh, vuan si e marre, me mbulon me dopamine , te merren kembet, mbyllesh ne vetvete,. Here me zgjon ne mes te nates, here nuk le fare te fle. Ja si sot...Pse e ben kete? Per emocione dhe kujtime?
Ke frike se do te vije nje dite kur ta shohesh veten para tortes se ditelindjes, te mbushur tragjikisht me qirinj, te te vije keq qe koha jote kaloi dhe ti nuk arritur te perjetosh sa ke dashur? Asnje aritmi per te qene, asnje takikardi romatike afatgjate ose se paku, vezullime parazemres? Dhe mjaft qave zemer, sepse kur te shoh keshtu e humbas Arsyen.

Une- Me kupton? AI ndodhet larg dhe ka fare pak shanse te rivalizoje me ndonje qe ndodhet prane , qe mund te me bej te rrah fort, megjithate une vetem me te nis te rrah me shpesh. Ne fillim me shqetesonte kjo. Aq me teper qe Ndergjegja vazhdimisht me friksonte, me demek kjo eshte me shume rrezik, mund te behet shkak per infarkt dhe heret a vone do te dale ne EKG. Ne fillim isha ne nje mendje me te. Mendoja se kjo do te kalonte, se ti Tru, bashke me Arsyen, do te me ndihmonit tia dilja ne krye, se keto qene vetem shkelje e perkohshme qe behen si reagim ndaj ftohtesise, zbrazetires ose moskokecarjes se pergjithshme. Mirepo tani dua qe keto “shkelje” te vazhdojne …..Dua pafund
Por ti, nuk mund ta kuptosh kete!!!!

T’u ftoh kafeja – ai ze sikur me rizgjoi….ahhh mos serisht edhe nje mengjes I nisur si mos me keq!

12
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:53:14 »
Te ka ndodhur?!



Te ka ndodhur ndonjehere te harrosh se i perket vetes, ne vend qe te kerkosh nje tjeter zemer te te plotesoj?
Te ka ndodhur te harrosh se vetem vetes i perket , e te zhytesh thelle ne shpirtin tend e te harrosh ndjesine qe ke , kur je pa te?
Mos me lejo te humbas ne ty ,nese ti mbyllur ke shpirtin e kengen time te preferuar nuk di ta kercesh.
Mos i lejo vetes te peshperisesh fjale , te cilat neser do ngjajne nje kujtim , e nga ai kujtim edhe mund te qaj.

Te jesh prane meje sic shpirti t’a dikton, lejoja vetes, …ne mos shko , ende pa lene asnje kujtim.
Nuk mundem me te gezoj nga vuajtjet e mia, e as te vuaj per disa doza te vogla lumturie.
Nuk mundem as edhe nje minute me shume te lexoj, diktoj, perralla, …por as te imagjinoj veten si pjese e personazheve te idealizuara ne perfeksion nga fantazite e mia.

Eja , eja ashtu sic je , dhe ma kurse nje gabim tjeter ne vargun e gjate te gabueshmerise sime.
E dime si une e ti sesa frike nga vetja kemi , kur zemres dyert kerkojme t’ia hapim.

Ndoshta eshte e veshtire ne kete bote tonen , te njohim njeri tjetrin si vertete jemi, jashte asaj kornizes se ngurtesuar keqaz.
Ndoshta eshte e veshtire sot te njohesh dike, pasi askush veten s’e shfaq per ate qe eshte , e japin aq sa nuk mjafton per te perqafuar nje zemer brenda zemres!

Ndaj eja , eja ashtu sic je , edhe pse kujtimet force ti fshij s’kam, edhe pse ndonjehere largesine do kumboj …nje arsye per te te gjetur brenda nje kujtimi do e gjej. Do jesh ndoshta nje grimce ne brendine time, por do gjesh perhere doren qe zgjatet kur bota shpinen kthen, do gjesh perqafimin e dikurshem qe s’do te harroj ndoshta kurre, e ndoshta mes ndjenjash te perziera do shqiptosh ate pyetje qe do te mundoj….a mos duhet te kthehem serisht tek A-ja dhe te harroj se i perkas vetem vetes , e zemres vendin t’i leshosh e njehere te rrahe prane saj.

Aty do me kesh kur mos duash te flasesh , me heshtjen time do te bej shoqeri. Do jem edhe kur askush prezencen tende mos e ver re , heshtja do jete sipari mes nesh e pasi t’a ngre ….do shuaj gjithe dritat e askend mos te shohesh , asnje kureshtar , e kur te zgjohesh , perqafimi eshte ai qe do ndjesh perreth vetes….Dhe une do jem aty , sepse kujtimet frike kam ti fshij dhe nese ndonjehere largesine shpirti do doje te shuaj …rrugen permes nje kujtimi do gjej e do te risjell serisht e serisht.

Me ka ndodhur te harroj se vetes i perkas , sepse me shpirtin tend jam bere njesh , sa s’di si mund te jete gjithcka pa ty….

13
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:52:33 »
Cdo dite "Ajo" bente te njejtin ritual, merrte telefonin dhe rremonte tek kontaktet per emrin e tij. 
 Pasi e gjente hapte nje chat box ne whatsapp dhe shihte fotot qe hera heres ndryshonin. 
 Fytyra te qeshura, edhe pse thelle "ajo" e dinte se aparenca genjen, e besonte se ai ishte i lumtur atje tej ne boten e tij.
 Ne mendjen e saj vinin shume kujtime te copetuara , ato mirmengjesi plot puthje, bisedat e gjata , perkujdesjet e tija.....
 
 Ne kete perhumbje , rituali i saj vazhdonte me butonin e kthimit pas. Kish qene online perpara 28 minutash, edhe tani eshte online......
 Duhet te jete i lumtur me siguri..bindte veten "ajo"
 - Nuk po e shqetesoj , tashme jam e shkuara , e ai eshte ne te tashmen e tij te lumtur! 
 
 Mos duhet te ndryshoj numrin e telefonit? Apo te vendos nje status "qofsh mire kudo te jesh" Apo...
 E keshtu kish ngecur ne tornadon e mendimeve te saj.....
 Ai duhet ta kish takuar edhe njehere , per ta pare ne sy e per ti thene pa fjale e puthje se do ishte e shkuara tashme....
 
 Por zgjati edhe pak kjo perhumbje derisa mori vendimin e saj.
 Ne djall te vene rrjetet e komunikimit , ne djall te shkoj ai dhe lidhjet e tij me te tashmen, ne djall edhe mendimet e saj.
 
 Shkoi serisht tek lista e kontakteve dhe fshiu numrin e tij!
 "Ajo" nuk kishte memorie per numrat dhe kesisoj , shpetoi!



14
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:51:28 »
Mire se vjen !

………Kembet zbathur shkalleve, e duke numeruar nje nga nje e ne heshtje zbres.
Kati 5, kati 4….kati 1 aty ku cdo gje nis nga fillimi!
Kati 1 , aty ku gjithcka nis , hapat e pare drejt nje qellimi , ndonjehere edhe pa nje arsye te caktuar , por i hedh ato hapa per nje shtyse drejt te panjohures. Ndoshta e lodhur nga ky rrugetim i vazhdueshem , ti serisht vazhdon ngjitesh nga kati 1.
Ne token e zemres , mire se erdhe dhe te lutem pa zhurme zbathi kembet!
Falas kam endrrat , hapsirat i kam te ndryshueshme , marrin forma sipas asaj qe ne thelb dua , andaj zhvishi kepucet dhe prek gjithcka aty gjen. Ulu ne kolltukun e shpirtit e pse jo ,ndoshta e me deshiren per te qendruar aty gjate.
E ti se di emocionet qe te presin , ekuacionet qe do te duhet zgjidhje ti japesh, padituria sesi lumturia arrihet do jete ndoshta leksioni yt i pare. Me zhvish nga frikerat e mia!
E une si nje femije nga aty brenda ,do te ndjek cdo hap tendin , drejt asaj qe bashke do jemi, jemi!
Plot here kam zbritur shkalle te tilla , e nder zbritje kam pare dyer qe nuk hapeshin , e ku nga larg muzike e cjerre veshet gervishte, kam pare shkretetire atje ku oazi reklamohej , lot ku buzeqeshje shitej, piktura pa kornize , varg poezie pa autor…… gjithcka ku kuptimi humbiste.
Andaj nga kati i pare te drejtohem , rri e me bej te ndjej prekjen qe harruar kam , zhurmo per mua , me zgjo!
E une do te them:
Ne token e zemres , mire se erdhe dhe te lutem pa zhurme zbathi kembet!

15
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:50:37 »
Ftoje ne vallezim!



Ndalu nje cast , gjithcka ndjen friken,turpin, ndrojen , genjeshtrat e gjithcka qe kjo bote te imponon….zhvishi!
Dil perpara vetes ashtu sic je , pa ndjere detyrim ne miresjellje, pa kompromise , pa shtirje , e tera ti ..si pas nje dushi te ngrohte ku gjithe lodhjen e dites ta zhvesh , si qiell I paster ,si det pa dallge ….
Tregome cfare ndjen teksa veten sheh, e pafajshme? E paster ne ndergjegje? Ti e di se nese ka nje te vertete ne te gjithen kete , ajo qendron nen lekure….
Ato ditet teksa rri nen shi dhe ndjen peshen e cdo pike mbi fytyren tende , qe te shkund lehte nga cdo mendim deri ne zgjim , pa pikepyetje , pa ngarkese emocionale, pa medyshje deri ne permbylljen e fazes ku ti me veten perballesh.
Pajtohemi ne fund vetem ne nje pike , te gjitheve ju ndodh te mbyllin nje sy, nje vesh kundrejt kujtdo, ndonjehere edhe ndaj vetes. Te lodhur nga zgjedhjet e perkohshme per te patur nen kontroll veten, te shendetshme deri diku per egon tone, duke evituar kesisoj perballjen me ata qe na detyrojne te tjetersohemi.
Por , ndalo nje cast kush vlen me shume ? Nevojat e tua ne funksion te qetesise shpirterore, Uni, apo altruizmi yt kundrejt te tjereve?
Ndalo dhe reflekto, e nese dikush ne udhen tende shfaqet, dikush qe njeh melodine , ritmin e valsit qe te gezon….mos u largo!
Ftoje ne vallezim …sepse ne fund…..
Kjo jete eshte vetem JOTJA!

16
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:50:10 »
Te dhemb?!

E ke vene re e dashur mike ,se kur te posedojne mendjen, shpirtin, trupin, kur behen obsesioni me i embel, aq sa ti nuk arrin te njohesh me veten, atehere kur i kerkon te jene maja me e larte e piedestalit, atehere largohen? Largohen , zhduken, veniten, here pak nga pak e here ne nje vertik, e te lene te vrare e te perhumbur ne asgje. E ke ndjere dhimbjen qe lene pas, por asgje ,asnje drejtim s’te dergon me aty ku do doje te ishe, ishit…?! E ke ndjere frymen e dihatur e plot ngulcime shpirti, e te te duket se zemra do ndaloj procesin e saj jetik, e gjumi te behet i huaj dhe ti i urren te huajt ne jeten tende…sepse ata ikin gjithnje! I zgjat shpirtin nder duar , e marrin dhe me pas e braktisin diku rrugeve pa kthim, diku e flakin dhe nuk mendojne asnje cast te vetem, se ti ke vetem nje shpirt…. E di, te dhemb kur dikush mungon! Edhe pse u lodhe teper per mos e lejuar dicka te tille te ndodhte, por mos harro Mike ….ai nuk erdhi per te qendruar. Ne vrapin e tij drejt te panjohures, ti ishe ndalesa ku hapat ndali e pak prehje gjeti. Mban mend , teksa te thosh…Me ler te te dua , dhe e thosh kaq natyreshem, kaq bindshem , aq sa nuk i dridhej asnje muskul ne fytyre , duart nuk i dridheshin, dhe ti trembur i vishje fytyres nje puthje …Ashtu iku pa zhurme , si maja e nje xhami te thyer lekuren te gervish. Fjalet te jane mbledhur ne fyt ,si nje lemsh qe s’te lejojne as te qash, as per te thene se te mungon, por si nje gjakderdhje brenda shpirtit pikon. Valle ku shkojne ata qe zemren e shpirtin kane si ti? Te thyer e copetuar , a mos mblidhen te gjithe bashke e ne heshtje thyejne hekurat e rende rreth trupit e peshen e nje historie te mbaruar mbajne mbi vehte? Mos mendo me mike e dashur, harroji shkendijat qe u ndezen ne ty, harroji sesi reflektuan syte e tu, harro gjithcka dhe ec perpara….po po ec kryelarte dhe e pandjere , sepse te duhet te rimekembesh dyert e dritaret e thyera nga kjo furtune …Sepse dy zemra nuk rrahin kurre ne nje!



17
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:49:29 »
 Nje dite do jem serisht Ajo qe isha, “UNE”!

Jam rrezuar me zemren ne toke duke u zvarritur , e koka me eshte varur ne dysheme dhe te therres ty! Dhimbja cirret duke te kerkuar ty…Ku je?
 
Nuk po heq dore …
Edhe pse ti  me ke braktisur si nje anije e vjeter ne mes detit nga dallget , perpire edhe pse gjumi arratisur nga syte eshte, edhe pse fundin e shoh kaq qarte , nuk do heq dore. Do ngrihem ashtu si une di dhe do te kerkoj!
 
E shkuara godet furishem ne muret e vjetra e ma shkund zemren , furtune dhe kudo ka krisje e thyerje xhamash por ti…ti cuditerisht arrin te dalesh ne siperfaqe , sepse ti je plaga e shpirtit tim!
 
Nuk do rresht duke te kerkuar , rrugen do e rigjej e do te te kthej serisht ne catine e mendjes sime , do ngrihem dhe cale cale serisht do gjej menyren me shpirtin keputur te te sjelle ne shtepi.
Kurre s’te mora inat , te kam falur mijra here ne heshtje , ste urrej dot…e si mund te urrehet nje shpirt?!
 
E kur perpiqem te sheroj veten nga ti , ti vjen fuqishem duke hedhur cdo perpjekje ne ere, e si mund te kurohem une valle?!
Serisht mbreme erdhe ,duke gervishtur plagen pa meshire deri sa dhimbja dhimbte. Te lutem me ler , dua te jem e shendeshme per ty, dhe viroza jote me eshte shperndare ne gjithe gjithesine time e s’me lejon te ngrihem…nuk jam aq e forte sa me pandeh…andaj lerme te qete.
 
Zvarre zvarre do terhiqem neper pllaka, por dije se do te mbledh dhimbjen ne te dy grushtat e mi dhe do di te ngrihem e eci serisht. Do qaj , e prej shpirtit do heq cdo shije te hidhur, cdo ndjesi negative  e nga ti do clirohem . Do kuroj brendine time dhe besome , do te mbaj si nje kujtim, relike e kohes se shkuar , si nje imazh te asaj kohe kur nuk ekzistoje.
 
Ne toke me ke hedhur dhe nga perplasja ime ndoshta  ndjen dhimbje , por une jam e gjalle, ende frymoj dhe pse duart mbeshtetur ne dysheme , premtoj se dore nuk heq.
Kurre sdo heq dore se qenuri UNE!
 



18
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:48:18 »
Ne syte e botes veshtire e kam ta pranoj , edhe pse vetes nuk ia fsheh dot …Ti nuk je me!
Asnjehere nuk u rreka ne kerkim te pergjigjeve , edhe pse mendja per cdo justifikim , nen emrin tend me fliste.
I mban mend sa premtime mbeten te shkreta ,si ne nje liber me flete te verdha botuar kohe me pare…
Fjalet asokohe kishin kuptim ,e befas sot domethenia e tyre u tret , gelltitur nga heshtja qe mes nesh mbizoteron.
Asnje kujtim nuk mbeti neper rruget ku shkelem, e as ne vendet ku I kurorezuam si “streha jone”.
Mos me pyet nese do te te kujtoj diteve te lumtura , sepse s’di ne do kete te tilla ne kalendarin tim , por diteve te trishta , boshe do me gjesh mbeshtetur mbi to dhe me syte ngulur mbi akrepa te ores duke pritur edhe njehere te kthehesh. Do me gjesh duke kerkuar serisht syte qe shkelqenin nen mantelin e lumturise, aromen e diteve ku shpirtrat tane beheshin bashke! A thua valle edhe ditet e kaluara u velen nga lumturia e dashuria jone , sa befas na braktisen…..
U lodha me zhurmen e hapave te mi, ecejaket e vetes brenda heshtjes se imponuar dhe mora guximin te ndaloj….
Edhe pse ende je pjese e piktures sime , telajoja me e bukur e diteve te mira, melodia e dashur qe shpirtin ngre peshe….pluhurin qe pamja jone ka zene dot se largoj…
Dhe neteve te vetmuara ,ti do kthehesh serisht I paplurosur , plot jete e grinte…per te me dhuruar edhe njehere ato fjale qe s’pate mundesi ti thoje sepse koha…koha ishte e tera kundra nesh!
 
E tani me thuaj….po une si do vij tek ti?!
 



19
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:47:16 »
 Askush vendin tend se ze!
 
-Ulu tutje , vendi eshte I zene!
Ky ze me trembi teksa I drejtohej personit qe po tentonte te ulej prane meje. Per nje moment ktheva koken te kuptoja nga erdhi ai ze, por askush s’kish folur. Syte perreth me shihnin te cuditur dhe befas u ndjeva ne faj. Kisha qene une ajo qe veten dot se kisha permbajtur ….
Ai ishte thjesht nje I panjohur dhe nuk kisha pse I shfryja gjithe inatin e botes atij. Keto kohe urrejtja brenda vetes rritej si nje embrion I sapo ngjizur dhe urreja cdo kend qe nuk ishte TI. Se mbaj mend kur ishte hera e fundit qe njeri tjetrit I perplasem fjalet , harrome, mos me kerko me,…..por te kujtohet sa shpejt I harronim e rrugen e kthimit e rigjenim serisht!
….sepse zemra dhe mendja ime ende te perkisnin TY!
Ktheva koken nga xhami per te evituar cdo shikim theres mbi mua. Se kuptoja perse e torturoja veten ende per dicka qe me nuk ekzistonte.
-Dashuro! Kesisoj do harrosh dhe do te harrojne!
Por me thuaj ti si mund ta le veten te duhem nga dikush qe nuk eshte Ti?! Mundem???
Ti po perpiqeshe te thoje dicka por u venite shpejt ,sepse e shkuara ku beje pjese te mbyti zerin.
Me syte perhumbur ne askund , imagjinoja qiellin si nje hekurudhe mendimesh, e treni im qe zgjatej drejt rruges tende.
 
E di cfare?
Dua te bjere shi, po po … te me lagi lekuren e te me depertoj ne thellesi cdo pikez shiu , dhe te ndjej aromen e tokes se lagur….sepse ate ma percjell ti!
 
 
Kthej koken si e trembur dhe ah po , vendi prane meje eshte ende bosh…sepse eshte vendi yt!
Te panjohurit perreth me duket sikur me pyesin:
 
-Ende s’u lodhe ti?
 
I shoh drejt e ne syte e tyre kureshtar, dhe marr kohe e force  te flas :
 
-JO! –  Per te nuk do lodhesha edhe sikur te shkoja zbathur deri ne fundin e nje endrre. Vendi I tij eshte vetem I tij!
 
 
Edhe pak ka mbetur nga udhetimi im dhe vendi yt perkrah meje eshte ende bosh!....
 
 



20
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 13:42:47 »
Qendro , mos shko!

Jeta thone eshte si nje varke brenda shishes dhe sado te mundohesh ta vozitesh, pa ere s’mundesh. C’do dite me shume mundohesh , derisa behet edhe me e veshtire. Te bertasesh nuk zgjidh asgje ,sepse askush nuk do t’ia dije. E permes xhamit sheh te njejtat fytyra kureshtare , degjon te njejtat zera teksa shtiren ne keqardhjen e tyre. Ndaj mundohu te lundrosh vetem dhe pa u mbeshtetur askund.

Mos shko tani, qendro e pak …me mua!

E kur shpirtin te kesh cope dhe askush se ve re do te te nis trendafilat e mi te kuq. Shpirtin ato do ndezin , zemren do e shkrijne nga akulli , e erresira do zhduket ashtu lehte si siparet e nje skene gjigande .

Mos shko tani , qendro e pak …me mua!

Kam pritur kaq gjate qe ti te ankoroheshe ne shpirtin tim , dhe tani te nisesh nuk jam ende gati.
Une jam ende ne udhekryqin ku isha dhe pasqyrat qe shoh perreth , me bejne te shoh ty teksa shpirtin tim puth , gati per ti thene lamtumire!

Mos shko tani, qendro e pak….me mua prane!

21
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 12:43:15 »
Asgje me nuk ka mbetur , vec ketij qyteti qe na bashkonte!

Ja edhe Krishtlindjet erdhen perseri, aroma e ngrohte e festave, dritat shymengjyreshe kane pushtuar cdo cep te qytetit.
Befas, shoh nje cift teksa puthen e perqafohen duke bere premtimin e radhes, si ne dikur, tek e njejta rrugice qe shetisnim dhe qeshnim si te marre.
Buzeqeshja e saj rrezellitese ,porsi shkelqimet e vitrinave anes rruges ,teksa atij i betohet per kete jete e mos me tutje.
Sonte, dua edhe une ate perqafim, ato puthje, ato premtime, bashke me nje gote vere te ndjesh edhe ti ne kete nate sa bosh ndihem pa ty!
Kur ne tavolinat plot me miq, gjithkush ngre dollite, e kur perqafuar dike ka, ndje edhe ti dhimbjen qe ndjej une, kur ske dike te perqafosh, ndoshta kupton sa shume une te kam munguar!
Ne shperthimin e nje fishekzjarri, ne zhurme, hare a ndjesi mundohu pak te me kujtosh, sikunder une do bej per ty. Kujtome dhe trishtohu, se bashke nuk jemi as ti, as une!
Mes argetimit e dhuratave, mos kerko me kot asgje nga une sepse shiriti me emrin tim nuk vjen me sot, e sdo te te vij me kurre.
Dhe nese trishtimi do te te kaploj, do mundesh valle te me kuptosh, te kuptosh se dhe ne duheshim si te tjeret dhe se ne jetet tona mbetem serisht dy te huaj?! Te kuptosh se gjithe endrrat qe bashke i thurem si penelopa ne tehzgjah, e naten, ti i shthurje qe mos te vija me tek ti. Sepse ti doje tjeter jete, e ne ate jete nuk isha une...dhe sot te dy vuajme ndarjen sepse nuk jemi me as ti, as une. Ne kete nate te deshperuar, dua te dehem, te te mallkoj me shpirt e zemer, te ndjesh dhimbjen njesoj si une. E per veten mos ndjej me keq se e torturova duke te gjurmuar, duke zgjatur duart drejt asaj zemre, e sonte mbeta duke u endur me gjysem zemre ne kete qytet , ku gjithcka mbeti ishte vetem TI e UNE!

22
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 12:42:47 »
Me ke mbushur PLOT!


Cdo fjale e kam zbritur ne toke per te gjetur rrugen tek ti!
Qiellit pa meshire I kam shkulur cdo yll , drejt e ne doren tende ,ti shuash, groposesh per aq deshira sa shpirti yt permban.
Kur me pyesin cila eshte fjala me e bukur qe buzet e tua shqiptuan ndonjehere , pohoj vetem nje togfjalesh….
Zot faleminderit! E nese do e perserisja?!
PO , per ty ne cdo moment!

Endrrat kane shperthyer dhe jashte sirtareve te shpirtit ,jane bere gjak , zemer e shpirt, jam kaq e pasur!
Te lumtur mua me ben fjala , koha e bukur, nje kafe me ty, zemren plot ma ke mbushur , e kurre sdo zbrazej nese nga vetja te jap e ty, sepse une ne thelb jam perberje e dashurise …dhe ate e kam te shtrenjte, sic kam edhe ty!
Ne ajer eshte Lumturia!
Si nje femije ndjek nje flutur e kam gjurmuar e une shpesh , e plot here e kam kerkuar e imja te ish me doemos, ne formen me te bukur ne bote sic eshte buzeqeshja. E nese buzeqeshja behet pikenisja ,atehere cdo gje rreth teje do ndjek ritmin qe ti do.
Nder duar mbaj nje grusht fjalesh te embla per ty, nje dite do te te duhen, kur te jesh larg meje dhe koken lehte do kthesh aty ku cdo gje pati nisjen….sepse fundi nuk eshte I yni.
Ne toke do zbres te gjitha cfare librat shkruan , per te te thene se une e ti jemi te prekshem , jemi si ta …ne jemi ata!
Te njohesh ecjen time te gjate e te lodhshme, te njohesh edhe skutat me te errta ku as une si kam pare brenda vetes, te ecim te dy…
Qielli shpesh pikon , jam e prekshme …dhe vetem syte e ty me japin ate relaks qe me kish munguar, shoh veten ne ata sy, shoh pertej deri ne shpirtin tend…..Jam une aty.
E nese me pyet cila eshte fjala me e bukur qe buzet e mia pershperisin ….te pohoj
Zot faleminderit! …
E per ty ne cdo moment do e riperserisja!

23
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 12:42:25 »
Sepse ti me ben te jem ndryshe!

Te te them jo ty nuk do ishte e mundur per mua, pasi ti nxjerr ne pah me te miren time. Asnjehere nuk do mohoja se te njejten gje do beja serisht e serisht, sepse ti me ben te jem ndryshe, ti me ben te jem Vetja!
Cdo dite dua te te falenderoj qe ndan me mua cdo gje, filmin qe ke pare, librin qe ke lexuar, qe me ke dashur prane, ne oret qe kemi kaluar pa kuptuar duke folur, e qeshur, e nganjehere edhe duke u zene. Faleminderit per gjithcka ti ndez ne ajer per unitetin tone!
Ti e di se nuk te dua vetem kur s’kam askend ne krahe, e as ne ditet ku dua te qaj diku edhe pse ajo shprehja klishe “mik eshte ai qe qendron prane kur je ne trishtim” besohet se tregon indikatorin e matjes se miqesise… Jo jo ditet e trishta nuk dua te ti vesh ty , te dua ne horizont me te gjere , atehere kur shpirtin e mendjen I kam te qete , te dua atehere kur asgje nuk me mungon , te dua nen rrezet e paqta te diellit, dhe vetem ashtu do te te jepja nje perqafim shume te fort .
Ty kurre nuk te eshte dashur te me pyesesh si je , sepse te mjafton te lexosh germat e para ne mirmengjeset tona per te kuptuar qe kam nevoje te flas me ty, ndonjehere te ndjej pranine tende edhe pa folur , ne heshtje . Ti je hapsira me e mire qe gjindet brenda meje. Me njeh zymtesine e trishtimit, te qeshuren, kupton ate qe te tjereve me duhet tia them. Me njeh edhe pa folur. Me do ne ate menyre time e une ne formen tende, sepse shpirti yt eshte I mbushur plot ngjyra dhe ne nje perqafim do koloritej edhe imi. Pavaresisht sa te ndryshem jemi, ne jemi vetja!

Nuk me nevojitet ditelindja jote per te te thene se te dua fort, se te kam te domosdoshem ne ditet e mia, nuk me duhet nje feste per te te falenderuar qe je gjithnje aty per mua e me mua, nuk me duhet nje dite e trishte qe te te kem sepse me ty ndaj cdo dite sido ajo te jete. Sepse cdo gje timen te shtrenjte e ndaj me njerezit me te shtrenjte.
Besome kur te them se do zgjidhja te te kisha edhe ne jete te tjera, edhe ne te shkuarat , edhe ne ditet kur ti me krahet e tua nuk me lejon te bie, por me bertet fort dhe me thua – Ti je e forte, ti je ndryshe!
Ne cdo cast dua te jem aty ,duke duartrokitur suksesin tend , dua te jem pjese e diteve te tua me te mira dhe atyre me te rendomta , edhe ne ditet kur ty te te rrethoje dashuria e lumturia , une dua te jem aty duke u perlotur sepse vetem kete kerkoj e dua per ty…te jesh I lumtur! Ti e di sa i dua njerezit e lumtur!
Ndoshta ti nuk di se do shkruaja germa pafund per ty qe ti kesh si kujtim edhe kur te jesh larg, edhe kur te kesh mall, edhe kur te ndjesh vetmi, do doja te pikturoja cdo minute ne fjale per te ti dhene ti kesh cdo cast me vehte.
Me fal nese ndonjehere nuk jam mjaftueshem por te jesh mikja jote me e mire, eshte ndoshta gjeja me e thjeshte qe ekziston, sepse gjerat e veshtira nuk jane per nje miqesi si kjo e jona!
Sepse ti me ben te jem ndryshe... me ty jam vetja!

24
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 12:42:01 »
Per te fundit here.……?!

Heshtja po me mbyt! Deri kur kjo heshtje e pakuptimte do derdhet mbi ne ,si kafeja ne boshllikun e fjaleve te pakonsumuara?
Une mbaj brenda vetes nje thes plot me fjale por ne pranine tende me lidhen ne gryke dhe gjithe cka del nga fyti eshte vetem pasthirrma e shpirtit, eh!
Mendja, kjo bredharake e pandrequr vjen shpesh e te viziton dhe me zgjon edhe njehere ate qe ishim…kaq e brishte, kaq e friksuar, e dashuroja fort!
E di, qe brenda nesh ekzistojne qeliza qe nuk vdesin kurre e qe nuk zevendesohen kurre. Dhe qelizat e mia perpeliten keqaz teksa behen pjese e jotja serisht.
Cfare ndryshimi ka midis sot dhe dje, asnje! Jam ajo qe isha, cdohere e me e dobet ndaj ndjesive qe ti me percjell. Sot me deshiren me te madhe do te te flisja edhe njehere , dhe do te te kumtoja me te madhe se te kam dashur fort, edhe njehere do te te thoja se te dua ende sepse zemren e kam plot …plot per ty!
E mban mend si u njohem, si erdha e si erdhe tek une? Une po, I kujtoj sikur te ishin dje …cdo gje me ty ishte shperthim lumturie, por qe ti e more me vete kur vendose te ikje.
Te ka marre malli? Me mendon ndonjehere? Mua me ka marre pafund sepse ty nuk mjafton te te duash vetem njehere…..
Do doja shume ti riktheja gjithe c’kishim dhe te zhurmonim dhe njehere mendjet tona , te pranoja se te doja , te pranonim se gabuam , edhe pse stacione te reja na presin…edhe njehere te qendronim ne kohe.
Dikur te thoja – Mos ik! , por kete lutje te dy e thyem!
Rikthehem hera heres ne kujtimet tona, jane te shumta…rikthehem se jam e dobet te pranoj se te dua ende.
Rikthehem sepse vetem ti di te rrotullosh boten time, sepse ti je perqafimi I munguar!
Ti je I teri dashuri dhe njehere sme mjaftoi te te doja!

25
Zëri Letrar / Krijimet e Monique!
« ne: 08-04-2019, 12:41:40 »
Copez shpirti!

Veshtrimet tona ndeshen dhe cdo gje perreth thyhet ne njemije copash!
Mbetemi të dy, përballe!
Një mjegull e zymte, e heshtur, pluhur, mbuloi dhe e vetmja pamje e qarte, jane fytyrat tona që gjuhen e shikimit njeri tjetrit ia lexojne. Asnje melodi per te qene, asnje tingull nuk gjen më as veten ne nota pentagrami, mbetur pezull, të fikura, nderkohe ti qe njeh cdo qelize të heshtjes time...
Me heshtjen tende une ndertoj e thur qindra jete, te disa vdesim e biem e tek të tjera marrin formë të pathenat e një nate te gjatë Gushti...!


Me dhemb nen lekure ajo qe ishim, se jashte saj dua te jemi serisht e serisht…
Kur kujtoj se ti ke ikur ende me dhemb, edhe te kthehesh e pres me ankth, edhe te shfaqesh pas gjithckaje, shpirti im behet copeza thirrmijesh. Më mungojne fjalet, aq shume kishim per te thene sa cdo fund dite mbyllej me fjalen – neser…
E sot teksa e nesermja ka trokitur , ne kemi mbetur te vaket, mbetem thjesht nje prekje larg, nje pikture pa kornize, ishim kaq shume sa te qendruarit larg me ben te ndjej nje hapsire boshe ne frymimin tim kur ti nuk je me aty…

Diku ne endrrat e mia me te mira, ti vjen dhe mjegulla e perhimte ndryshon ngjyren e ngjyroset. Shikimet tona behen njesh me gjithesine. Ti me ndjek e une buzeqesh si lozonjare. E aty ne endrrat e mia te them se nje dite pa ty eshte ferr. Une ferrin se njoh, por shume kane shkruar per te dhe mungesa jote me njehesohet me te.
Sepse je ti cdo gje qe kam e dua te kem prane vetes, e nese nje dite kalon pa ta thene thelle ne shpirt … do me dhembi!
Ne rrugetimin e diteve tona kam njohur e veten, e kam filluar ashtu pa kuptuar t’ia dua edhe difektet, dhe besoj se pa to as ti nuk do me kishe dashur ndonjehere, sepse refreni im je ti …te dua vetem ty…
Por ti me zgjon nga endrrat dhe me zgjon deshirat qe une i shtyp.
Ti me ndal frymimin, por me jep pulsime te cakorduara zemre.
Ti je e keqja ime e domosdoshme, ushqim per shpirtin tim, menuja ime e preferuar, adrenaline e dopamine.
Ti je frika ime me e madhe, ankthi I te nesermes, dita e nata ime, sfida ime, je copeza e shpirtit tim!
E tani leri veshtrimet tona te behen nje, une e ti perballe , e le te thyhen 1000 gjera perreth nesh, vetem une e ti si dikur te perhumbur ne veshtrimin e syve tane!

Faqe: [1] 2 3 4 5 6 ... 22