Profile of h75

×

Permbledhja

h75
Zërist
Send PM
Offline Offline
Posts:   721 (0.142 per day)
Vendndodhja:   Ne qarkun e Prizrenit
Data e regjistrimit:   29-12-2008, 08:27:13
Last Active:   13-07-2013, 10:49:20

Messages - h75

1
Historia / Kush ishte Homeri?
« ne: 13-07-2013, 10:49:20 »
Jeta dhe puna e Homerit
Homeri ishte më i rëndësishmi dhe më i hershmi i shkrimtarëve grekë dhe romakë. Grekët dhe romakët nuk e konsideronin veten të arsimuar po të mos dinin poezitë e tij. Ndikimi i tij u ndje jo vetëm në letërsi por edhe në etikë dhe moralin nëpërmjet mësimeve nga kryeveprat e tij. Ai është burimi i parë për të kërkuar informacione mbi mitin grek dhe fenë.

Megjithatë, pavarësisht rëndësisë së tij, ne nuk kemi dëshmi të forta se ai ka jetuar ndonjëherë.

Citim për Homerin
" Homeri dhe Hezhi u kanë dhënë perëndive të gjitha gjërat që janë një turp dhe një turp midis të vdekshmit, duke vjedhur dhe shkelur kurorën dhe duke mashtruar njëri-tjetrin " .
Xenofanët (një filozof para-Sokratik )
profesion
shkrimtar

Jeta e Blindit Bard
Sepse Homeri ka kryer dhe ka kënduar, ai quhet bardhë. Ai mendohet të ketë qenë i verbër, dhe kështu njihet si bardhi i verbër, ashtu si Shekspiri, duke e quajtur të njëjtën traditë, njihet si bardhi i Avonit.

Emri "Homer", që është një gjë e pazakontë për kohën, mendohet të ketë kuptimin ose "të verbër" ose "rob". Nëse është "i verbër", mund të duhet të bëjë më shumë me portretizimin e bardhë të verdhë Odisea të quajtur Phemios sesa kompozitori i poemës.

vendlindjet
Kjo nuk është një typo. Ka shumë qytete në botën e lashtë greke që pretendojnë prestigjin e të qenit vendlindja e Homerit.

Smyrna është një nga më të njohurit, por Kios, Cyme, Ios, Argos dhe Athina janë të gjithë në drejtimin. Qytetet e Eolisë të Azisë së Vogël janë më popullore; outliers përfshijnë Ithaca dhe Salamis.

Plutarku ofron një zgjedhje të Salamis, Cyme, Ios, Chiophon, Thessaly, Smyrna, Thebes, Kios, Argos dhe Athinë, sipas një tabele që tregon autorët e lashtë që dhanë informacion biografik mbi Homerin, në "Jetën e Homerit" nga T.

W. Allen; Gazeta e Studimeve Helenike , Vol. 33, (1913), f. 19-26. Vdekja e Homerit është më pak e diskutueshme, duke qenë Ios që është favoriti më i madh.

Data e lindjes
Meqë nuk është e qartë se Homeri ka jetuar dhe pasi që nuk kemi një rregullim në lokacion, nuk duhet të vijë papritur që nuk e dimë kur ai ka lindur. Në përgjithësi, ai konsiderohet se ka ardhur përpara Hezekut. Disa menduan se ai ishte bashkëkohës i Midas (Certamen).

Homeri thuhet se ka pasur dy bija (në përgjithësi, ato simbolike të Iliadës dhe Odisej ) dhe asnjë djalë, sipas perëndimit [citim më poshtë], kështu Homeridai, të cilëve u referohemi si ndjekës të Homerit dhe vetë rapsodet, mund Nuk pretendon të jesh pasardhës, megjithëse ideja është argëtuar.

Mësoni më shumë rreth problemeve homerike duke lexuar rreth misterit të madh 3000-vjeçar:

Pyetjet homerike
Burimet kryesore:

'' Leximi 'Homerit nëpërmjet Traditës Orale', nga John Miles Foley; Letërsia e Kolegjit , vëll. 34, Nr. 2, Leximi i Homerit në shekullin 21 (Pranvera, 2007).
Shpikja e Homerit, nga ML West; Tremujori klasik , Seria e re, Vol. 49, Nr. 2 (1999), f. 364-382.
Tema kryesore - Lufta e Trojës
Emri i Homerit do të lidhet gjithnjë me Luftën e Trojës, sepse Homeri ka shkruar për konfliktin ndërmjet grekëve dhe trojanëve, të njohur si Lufta e Trojës dhe udhëtimet e kthyera të udhëheqësve grekë.

Ai merret me tregimin e gjithë historisë së Luftës së Trojës, por kjo është e rreme. Ka pasur shumë shkrimtarë të tjerë të asaj që quhet "cikli epik" i cili kontribuoi në detaje që nuk u gjetën në Homer.

Cili është cikli epik?
Trojan War Events
Homeri dhe epika
Homeri është shkrimtarja e parë dhe më e madhe e formës letrare greke e njohur si epike dhe kështu është në punën e tij që njerëzit kërkojnë informacion rreth formës poetike. Epika ishte më shumë se një histori monumentale, edhe pse kjo ishte ajo. Meqë bards këndonin tregime nga kujtesa, ata kishin nevojë dhe përdorën shumë teknika të dobishme, mekanike, ritmike dhe poetike që gjejmë në Homer. Poezia epike u kompozua duke përdorur një format rigoroz. Ai arriti qëllimet që Aristoteli përcakton në Poetikën e tij.

Poezi epike
Homer, Epic: Bibliografi
Prosodi: Studimi sistematik i matësit poetik
Aristoteli poetik
Epitet homerike
Termat Epike
Metra në poezi greke dhe latine
Kopja më e vjetër e
Punët e mëdha të Kredituara për Homerin - Disa në Gabim
Edhe nëse emri nuk është i tij, një figurë që mendojmë si Homeri konsiderohet nga shumë njerëz si shkrimtar i Iliadës dhe ndoshta Odiseja , megjithëse ka arsye stilistike, si mospërputhje, për të debatuar nëse një person ka shkruar të dyja. Një mospërputhje që rezonon për mua është se Odiseu përdor një shtizë në The Iliad , por është një shigjetar i jashtëzakonshëm në Odisea . Ai madje përshkruan aftësitë e tij të harkut të demonstruara në Trojë [burimi: "Shënime mbi Luftën e Trojës ", nga Thomas D. Seymour, TAPhA 1900, f. 88.].

Homeri ndonjëherë merret, edhe pse më pak kredibilisht, me Himnet Homerike . Aktualisht, studiuesit mendojnë se këto duhet të jenë shkruar së fundi se periudha e hershme arkaike (aka Rilindja greke), e cila është epoka në të cilën mendohet të ketë jetuar poeti më i madh grek epik.

Iliada
odisea
Himne homerike
Personazhet kryesore të Homerit
Në Iliadën e Homerit , karakteri kryesor është heroi i egër grek, Akili. Epika thotë se është historia e zemërimit të Akilit. Karaktere të tjerë të rëndësishëm të Iliadës janë udhëheqësit e anëve greke dhe trojane në Luftën e Trojës, dhe perëndi dhe perëndesha që duken shumë njerëz partizanë, të vdekur.

Në Odisea , karakteri kryesor është karakteri i titullit, Odiseja e zymtë. Karaktere të tjera të mëdha përfshijnë familjen e heroit dhe perëndeshës Athena.

Emrat dhe Vendet në Odisea
Trojan War People
Immortals në mitologjinë greke
Vdekje në Iliad
Gods dhe Goddesses në Iliad
Karaktere të mëdha në Iliad
Prespektive
Megjithëse Homeri mendohet të ketë jetuar në Epokën e hershme arkaike, lënda e epikave të tij është epoka më e hershme, Epoka e Bronzit , Mycenaean. Midis asaj kohe dhe kur Homeri mund të ketë jetuar atje ishte një "epokë e errët". Prandaj Homeri po shkruan për një periudhë rreth të cilës nuk ka një shënim të shkruar me shkrim. Epikat e tij na japin një shikim të shkurtër të kësaj jete të mëparshme dhe të hierarkisë sociale, megjithëse është e rëndësishme të kuptojmë se Homeri është një produkt i kohëve të tij, kur filloi polisi (qyteti-shtet), si dhe zëdhënësi për tregimet e dhëna gjeneratat, dhe kështu detajet mund të mos jenë të vërteta në epokën e Luftës së Trojës.

Kush ishin mikenasit?
Gjeografia homerike
Koha e errët
Bota e Odiseut
Epoka arkaike
Zëri i Botës
Në poezinë e tij, "Zëri i Botës", poeti grek i shekullit të dytë Antipater i Sidonit, i njohur më mirë për të shkruar rreth Shtatë mrekullitë (e botës së lashtë), lavdëron Homerin në qiell, siç mund të shihet në këtë publik domain translation nga antologjia greke:

" Zëri i fuqisë së heronjve dhe përkthyesit e të pavdekshmëve, një diell i dytë në jetën e Greqisë, Homeri, drita e Musave, goja e pafund e gjithë botës, gjendet e fshehur, O i huaj, nën det - larë rërë " .

2
Deshiroj qe ne blogun edritare.wordpress. com  te behemi rreth 20 vete, ku secili do te jete administrator i blogut, dhe do te postoj shkrimet e veta. Ne kete menyre secilit qe merret me shkrime do t'i disafishohet lexueshmeria.
Blogu mendoj te kete permbajtje publicistike dhe letrare. Gjithashtu deshiroj qe administratoret e blogut te jene nga e gjithe hapsira shqiptare.
Por mbi te gjitha mendoj qe blogu duhet te kete cilesi prandaj edhe do te kete nje perzgjedhje per administratoret(blogeret).
Lus te interesuarit t'i dergojne shkrimet e veta ne adresen  edritare@gmail.com , dhe varesisht nga cilesia e shkrimeve, nga origjinalitetiti etj do te perzgjidheni per te qene nje nga administratoret e blogut ose jo.
 Nje cv e shkurter gjithashtu do te ishte e deshirueshme.
Blogun qe eshte ende ne ndertim e siper mund ta shikoni ketu
http://edritare.wordpress.com
ju pershendes,

3
Tema Aktuale / Nën maskën e patriotizmit
« ne: 07-07-2013, 23:50:53 »
Në Kosovën e pasluftës patriotizmi ka qenë lëmi shumë fitimprurëse për një grup njerëzish, përkatësisht  një pjesë të çlirimtarëve të cilët meqë kontribuan në çlirimin e vendit, i dhanë të drejt vetes që atdheun e të gjithëve ta marrin nën përkujdesje, dhe për ironi ta ruajnë atë pikërisht nga njerëzit e vendit, që është ne kundërshtim të plotë me logjikën. Kjo i bëri ata të dukeshin më patriotë se të tjerët, madje të rrinë qartazi në mes të patriotizmit dhe njerëzve, njëjtë sikurse rrinë klerikët në mes të njerëzve dhe zotit dhe përfitojnë nga ky ndërmjetësim.
Ndërmjetësuesit e një ideologjie me interes të përgjithshëm gjithmonë përfitojnë pasuri dhe pushtet nga tregtimi i ideologjisë. Këta njerëz përqafojnë çdo ideologji duke llogaritur përfitimin personal. Këta mund të bëhen patriotë, fetarë të devotshëm apo çkado tjetër për të cilën ka intersim të përgjithshëm e rrjedhimisht edhe fitim. Këtu nuk ka asgjë të keqe përderisa këta njerëz nuk marrin në ruajtje vlerat e përgjithshme. Nëse kjo lejohet të ndodh, atëherë shoqëria është në rrezik. Kjo gjendje qon pashangshëm në diktaturë e cila përveqse pengon zhvillimin  e përgjithshëm është edhe një fyerje e vazhdueshme për popullin që e përjeton. Një popull që rron nën diktaturë është larg më i padenjë se një popull që rron nën pushtim, sepse përderisa për popullin e pushtuar mund të thuhet se është i pafuqishëm, për popullin që rron nën diktaturë mund të thuhet që është veqse i padijshëm. Diktatura është pushtim i brendshëm që mund të arrihet duke manipuluar me njerëzit, e ku vetëdija e popullit ka rol thelbësor.
Pas luftës edhe këtu tek ne pati një tendencë për instalimin e një diktature nga një pjesë e çlirimtarëve të cilët përvetësuan meritat e të gjithëve dhe morën atdheun në ruajtje, por kjo nuk qe e thënë të bëhej për shkak se prania ndërkombtare e mori pushtetin për vete, megjithatë nuk u zbeh pushteti paralel i kësaj pjese të çlirimtarëve dhe këmbngulja e tyre për shpagimin e mundit, i cili Kosovës i është llogaritur me fajde. Këta përvetësuan edhe dëshmorët me synim marrjen në pronësi të patriotizmit i cili në këtë rast përdoret si mjet për pasurim dhe për nënshtrimin e të tjerëve. Dëshmorët mund të konsiderohen si patriotët më të mëdhenjë meqë dhanë jetën për atdhe dhe pikërisht për këtë arsye, ata shpesh herë përdoren nga bashkëluftëtarët për të marrë nën përkujdesje atdheun, ku bashkëluftëtarët paraqiten si njerëz më kompetent për të quar në vend amanetin e dëshmorëve, dhe meqë nuk ka e as nuk mund të ketë kurrfarë amaneti sepse vendi nuk ishte as i dëshmorëve dhe ata nuk mund t'ia lënë amanet askujt, ky zotim solemn i të gjallëve është keqpërdorim me dëshmorët për interesa personale e grupore. Këtu tek ne çuditërisht edhe shkalla e patriotizmit u mat me njohjen apo pasjen shok të një dëshmori, ku ngritja e dëshmorit ngriste edhe shokët e tij të gjallë, të cilët përfitonin nga të gjithë dëshmorët e veçanërisht nga dëshmori që e njihnin dhe pikërisht këtë ishin të interesuar ta ngrisnin më lart.
Edhe lufta, nën ndikimin e kësaj pjese të çlirimtarëve u pa dhe ende shihet me syrin e tyre, që nëse e zbusim pak fjalën, do të thoshim se është subjektiv. Lufta pati shumë të meta në organizim megjithatë ato nuk u thanë asnjëherë. Lufta u shpall e shenjtë dhe u mor në mbrojtje nga ky grupim që është karakteristikë për çdo diktaturë, e cila megjithëse nuk mund të jetë me të gjitha vetitë, rron në kushtet tona dhe në sistemin demokratik. Si ndër vetitë kryesore të diktaturës është marrja në mbrojtje e disa gjërave të shenjta të cilat një grup njerëzish i ka shpallur si të tilla.
Pengimi që lufta të shihej në mënyrë shkencore i hapi rrugë shumë keqpërdorimeve, ku rol të rëndësishëm luajti dhe luan klasa intelektuale e vendit e cila me fjalë a me heshtje u vu në shërbim të këtij grupimi që tregoi sa e sa tregime heroike, të cilat po të mblidhen e t'i jepen dikujt që nuk di asgjë për ne do të mendonte se bëhet fjalë për ndonjë popull të cilit të afërmit e të largetit i bëjnë nderime me temena. Por realiteti ynë demanton shumëçka. Organizimi i luftës ka lënë shumë për të dëshiruar. Këtë e kam parë nga afër dhe për këtë mendoj që faji qëndron tek lufërat e mëparshme që ka bërë populli ynë, përkatësisht, mosparjen e luftërave a betejave me sy kritik, gjë që ka pamundësuar ndreqjen e gabimeve në luftën a betejën e ardhshme. Nga luftërat e mëparshme ne kemi trashiguar tregimet heroike që mund t'i hyjnë në punë një grupi të caktuar por neve assesi jo. Neve na duhet e vërteta, çfardo qoftë ajo. Tekefundit një kryengritje e organizuar keq, madje qoftë edhe e humbur nuk mund të jetë kurrë më turpëruese se durimi i pushtimit. Prandaj lufta nën organizimin e UÇK-së sido që të jetë meriton respekt, por edhe si çdo etapë tjetër meriton një studim objektiv. Ndërsa keqpërdorimet që bëhen në emër të kontributit të dhënë në luftë kurrësesi nuk duhet të tolerohen. Ky popull duhet të vetëdijsohet që këtu nuk mund të ketë pronar tjetër përveq tij, dhe shteti duhet t'i shërbej të gjithëve njësoj, përndryshe nëse shteti është në shërbim të vetëm një grupi aty kurrë nuk mund të ketë mirëqenje sepse grupimi që ka marrë peng shtetin është i interesuar që ta mbajë nën kontroll popullin, i cili më së miri kontrollohet me anë të varfërisë.
Në këtë keqmenagjim të vendit e të vetvetes, mendoj që pjesa më e madhe e fajit i takon një pjese të ish luftëtarëve të cilët në emër të luftës përvëtsuan pushtet e pasuri,bënë që shteti të mos funksionojë si duhet dhe që ne të mos jemi në shërbim të vetvetes. Dëmi u bë. Dhe sikur kjo të ishte e kaluar, atëherë thjeshtë do duhej lënë historisë, por kjo është edhe e tashme  e siq po shihet edhe e ardhme, prandaj vetëdijësimi i njerëzve është i domosdoshëm, jo për tu liruar nga këta njërëz por për tu liruar nga kjo mendësi e manipuluar. Njerëzit duhet ta dijnë se sado që të ketë qenë kontributi i këtyre njerëzve, Kosova i ka paguar tashmë shumëfish. Duhet ta dijnë që ky popull ka një histori të gjatë rezistence dhe nuk ka ardhur deri këtu falë zhurmaxhinjëve të patriotizmit, paudhësitë e të cilëve assesi nuk mund të mbulohen duke u thirrur në kontributin e dhënë apo të deklaruar.
Por nëse kjo gjendje zgjat, ku shteti është në shërbim të një grupimi, atëherë është krejt e pritshme që shërbëtorët e së keqes do shkojnë duke u shtuar, madje si gjithëmonë, shumica nga ta do t'i shërbejnë të keqes duke qenë të bindur se po bëjnë gjëra të mira.

Habib Morina

4
Tema Aktuale / Gradimet në policinë e Kosovës
« ne: 06-07-2013, 11:17:00 »
Në shtetin e Kosovës, gjithçka është kurdisur për t'i shkuar për shtati një grupi njerëzish, të cilët u bënë pronarë të gjithçkaje duke marrë forcërisht në pronësi patriotizmin, pastaj meritat për çlirimin e vendit, dëshmorët dhe rrugën e tyre që u dashka vazhduar. Por që vlerat e përgjithshme të konvertoheshin në pushtet dhe para për këtë grupim, ishte i nevojshëm krijimi i disa barazpeshave ku vendi u trajtua si shoqëri aksionare dhe ku grupet u dakorduan lidhur me hapsirat e veprimit apo edhe përqindjet në gëzimin e të mirave që ofron ky vend. Ky grupim me disa nëngrupe ku struktura të caktuara të partive, sidomos të atyre të dala nga lufta, por edhe të tjerave, megjithëse me ndikim më periferik, janë shteti vetë, ndërsa shteti ligjor është vegël në duar të tyre, ku ata rekrutojnë njerëz për qëllime personale a klanore, ku i rekrutuari nga një grup punon për të gjitha grupet, të cilët pavarësisht kundërshtive në mes vete, i bashkon përfitimi i paligj dhe borgji që ata i kanë kësaj shoqërie, dhe të rekrutuarit nga secili grup bëhen garda e tyre në vazhdimin e kësaj rruge dhe garanca e tyre që ky borgj nuk do të kërkohet asnjëherë .
Në këtë pikpamje, në këtë shtet të kontrolluar nga grupe të caktuara, punësimi e sidomos avancimi në detyrë bëhet me lidhje ose duke dhënë ryshfet. Në të dyja rastet bëhet duke shkelur ligjin, gjë që paraqet një nisje të pëlqyeshme nga këto grupe, të cilat nga kjo perfitojnë materialisht dhe moralisht. Zyrtarët e avancuar në këtë mënyrë janë garancë që nuk do të punohet në bazë të ligjit por në bazë të porosive, ose më saktë janë garancë që ligji nuk do të vlej për të gjithë njësoj. Për ta, është poashtu e rëndësishme që në administratën shtetrore të mos avancohen profesionistët e njëmendtë të cilët kontrollohen më vështirë, por njerëzit e padijshëm, me apo pa diplomë të cilët janë hallka lidhëse në mes të pushtetit dhe profesionistëve, të cilët megjithatë duhen. Avancohen militantët, sidomos ata që patriotizmin e kanë kuptuar si dashuri për partinë. Në këtë shtet këta janë më të vlefshmit, e me këta ne do të shkojmë aq përpara sa do të bëhemi argatë të të tjerëve edhe në vendin tonë .
Për secilin grupim është e pamundur të merret peng shteti pa kontrolluar gjykatat, të cilave këtu iu është dhënë detyra të mos funksionojnë, detyrë të cilën ata edhe e kryejnë. Pastaj prokuroria dhe policia janë organe të rëndësishme dhe nëse punojnë sipas ligjeve iu prishin shumë punë klaneve. Prokuroria të shumtën e herave furnizohet me material nga policia dhe atë material e paraqet në gjykatë. Pra policia është e para që ndeshet me veprat penale dhe mënyra se si ajo i trajton këto vepra dhe kryesit e tyre eshtë e një rëndësie të madhe, dhe klanet e forta janë shumë të interesuara për këtë. Dhe përderisa gjykatësit dhe prokurorët kryesisht shpërblehen për punën me porosi apo mospunën e tyre, ose lejohen të vetpasurohen dhe kësisoj mbahen nën kontroll, policët i mban nën kontroll joprofesionalizmi i tyre që është i ushqyer nga këto klane. Polici joprofesionist nuk mund ta faktoj si duhet veprën penale, dhe varësia e tij ndaj të tjerëve është më e madhe se që duhet kryesisht për shkak të njohurive të mangëta. Ky defekt që pamundëson punën e pavarur të policit është i mirëseardhur për klanet të cilat edhe e sponsorizojnë joprofesionalizmin për të shmangur konfrontimin dhe rreziqet. Ata poashtu e kontrollojnë policinë përmes gradimeve,ku gradimi i njerëzve të besueshëm, të përshtatshëm dhe joprofesionist është i vazhdueshëm dhe i pandalshëm.
Këtu njerëzit lejohen që të shtyhen për pozita, të gjejnë njerëz, sepse kështu hyjnë në borgj dhe bëhen shërbëtorë të dikujt, që pavarësisht cilit klan i përket, shërbëtorët janë të njëjt dhe qojnë ujë në të njëjtin mulli. Duhet thënë që ka edhe avancime me meritë, por përqindja e tyre është e vogël dhe ndikimi i tyre edhe më i vogël dhe se qenja e tyre në ato pozita është kryesisht për shkaqe dekorative.
Avancimet në policinë e Kosovës bëhen kryesisht me lidhje, ku në kohën e gradimeve policët vrapojnë sa andej këndej për të gjetur njerëz dhe nuk përqëndrohen në fitimin e njohurive dhe në përkushtim ndaj punës që është edhe kusht ligjor për avancim. Gradimi kësisoj e dëmton rëndë policinë dhe sigurinë e përgjithshmë të vendit. Kësisoj policia përveq se bëhet shërbëtore e klaneve që shtetin e kanë vegël, bëhet edhe e paaftë për të kryer detyrat e saj, e kjo është një ndihmesë e madhe për kriminalitetin. Polici i graduar në këtë mënyrë, e i cili nuk ka as minimumin e njohurive nga lëmia policore dhe ligjet në fuqi, edhe po të dojë ta luftojë kriminalitetin, nuk mundet sepse këto mangësi nuk e lejojnë. Dhe nuk është këtu e keqja më e madhe, e keqja është se ai bëhet pengesë për të gjithë ata policë që i ka nën mbikqyrje. Ai nuk pranon as këshilla sepse vuan nga sindromi i të paditurve, që ai i di të gjitha. Ndërsa tjetri që ka gradë më të lart e që duhet ta qes në rrugë është pothuajse i njëjtë me të, në mos edhe më keq.
Tani këta policë që janë graduar me grada të larta, duke marrë gradë pas grade nuk janë rrekur fare të mësojnë ligjet, procedurat, teknikat policore, ata janë graduar duke mos ditur këto gjëra, ndërkohë që pozita e tyre kërkon që ata t'i dijnë .Kjo është e shkruar, por sa prej tyre njohin ligjet e këtij vendi (ato që kanë të bëjnë me policinë, ligjin penal, procedurën penale, ligjin e policisë, udhëzimet administrative që prekin punët policore etj). Nëse do të bëhej një testim i mirëfillt i këtyre me grada të larta atëherë do të shihej niveli i tyre dhe sa ata profesionalisht i përmbushin kushtet për të qenë në ato pozita. Faktikisht testimet janë bërë por janë bërë vetëm për të legalizuar listën e të përzgjedhurve paraprakisht.
Që janë avancuar njerëzit joprofesionist që paguhen nga populli por që s'i shërbejnë atij, do të shohim rajonin policor të Prizrenit, duke besuar se edhe rajonet e tjera dhe qendra qëndrojnë po njësoj. Udhëheqësit e këtij rajoni policor kanë qenë të gjithë me shkolla të mesme, njëjtë edhe komandantët e stacioneve nëpër komuna, ndërkohë që në këtë rajon kishte shumë policë që kishin të kryer fakultetin por që në hierarki ishin lënë të fundit. Tani, udhëheqësit e përmendur të rajonit të Prizrenit të gjithë kanë përfunduar fakultetin, bile edhe më shumë, njëjt edhe komandantët e stacioneve dhe shumë policë të tjerë e banorë të këtij vendi që po shfrytëzojnë pajisjen me diploma nga univerzitetet e krijuara apo të lejuara nga klanet që shtetin e kanë vegël, për tu pajisur me diploma njerëzit e tyre, sepse vendi i punës kërkon përgaditje të përshtatshme profesionale, ose saktësisht thënë, një diplomë që do të vendoset në dosje. Tani të gjithë ata që ishin vetëm me shkollë të mesme apo edhe pa të, sot janë magjistra të lëmive të ndryshme dhe kanë përmbushur e tejkaluar kushtet e kërkuara për pozitën e tyre. Kjo ka sjellë vendin në një gjendje qesharake ku njerëzit e padijshëm janë më të kualifikuarit. Tanimë s'dihet kush është i kualifikuar për lëminë përkatëse.
Së fundmi, policia, me udhëzime administrative ka paraparë kritere shtesë për gradim, ku nga grada kapiten e lartë kërkohet shkollimi superior, gjegjësisht fakulteti. Kjo ka mundur të përcaktohej që në fillim, dhe se policia e Kosovës ka pasur punonjës të mjaftueshëm që do të përmbushnin këtë kusht, dhe të mbulonin këto grada, por kjo nuk u bë. U prit derisa njerëzit e besueshëm e të përshtatshëm të merrnin diplomë fakulteti në univerzitetet e krijuara për të shpërndarë diploma.Ky udhëzim administrativ do të duhej të kishte fuqi prapavepruese dhe të bënte rishikimin e gradave, sepse shumica e të graduarve me grada të larta janë graduar në kundërshtim me këtë udhëzim administrativ, duke qenë vetëm me shkolla të mesme, paçka se tani janë bërë me fakultet dhe kanë përmbushur kushtin. Por kjo qeveri nuk mund ta bëjë këtë ,sepse është pjesëmarrëse në krijimin e kësaj gjendje dhe skajshmërisht e papërshtatshme për zgjidhjen e saj.
Kjo gjendje në policinë e Kosovës dëmton rëndë funksionimin e shtetit dhe rrezikon sigurinë e secilit, sidomos të atyre që janë kundër kësaj kaste që ka marrë peng shtetin dhe e përdor atë si të dojë vet. Kjo gjendje e bënë këtë vend të vështirë për të jetuar, e edhe më të vështirë për të investuar. Këtu asgjë nuk është e sigurtë. Këtu kur duan klanet, të gjitha ligjet bien në ujë dhe nuk ekzistojnë.Kjo duhet të jetë e papranueshme për secilin.
Ky popull duhet t'ia tregoj vendin secilit, edhe ndonjë komandanti që në paqe ka dhjetëfishuar trimërinë, dhe të lirohet nga mendimi i rremë se lirinë ia paska borgj dikujt. Kur ta bëjë këtë do të çlirohet nga vet çlirimtarët që është edhe faza përfundimtare e çlirimit. Një popull është i çliruar plotësisht kur çlirohet nga vet çlirimtarët. Vetëm atëherë, kur populli ta kthej pronësinë mbi vendin mund të mendohet për një shtet që është miku më i mirë i secilit, e ku njerëzit do të gëzoheshin që kanë shtet e që jetojnë këtu, në të kundërt, aty ku shteti është pronë e një grupimi që në emër të popullit e për interes të vet, vendos për gjithcka, aty ka vetëm mjerim dhe prapambetje.

Habib Morina

5
Diskutime / A duhet te dalin vajzat pothuajse lakuriq?
« ne: 07-06-2011, 00:11:18 »
te vishesh lajuriq eshte gjithmone ne mode

6
Teologjia / çfarë besimi fetar keni?
« ne: 06-06-2011, 00:06:14 »

Krenare qe jam 100 % KATOLIKE.

Une do ta perdorja fjalen "i kenaqur" sepse krenar njeriu duhet te jete vetem per bemat e veta, e nuk pse te jete krenar pse i perket nje feje, nje kombi etj. Njeriu lind ne nje rreth shoqeror qe ka fe e komb te caktuar, e per kete as nuk duhet te jete krenar e as t'i vije turp.

7
Ndjenja / Thenie Dashurie.
« ne: 05-06-2011, 23:55:07 »

dua botën nëpërmjet teje, dua në ty edhe veten time.

shume e bukur, dhe e sakte

8
Kaq shume je i dashuruar ne Berishen?. Eh.. sikur ta doje keshtu edhe Shqiperine!

9
Familja / “Shtëpia ime nuk është imja”
« ne: 17-03-2011, 14:06:21 »
ky titull mbase eshte marre nga ndonje parulle e globalizimit, perndryshe te jetuarit me qira nuk eshte aspak fatkeqesi

10
Diapazon / Përse nuk qajnë japonezët?
« ne: 17-03-2011, 14:03:50 »
Jane popull i fort qe as nuk jane mesuar, as nuk presin qe bota tua zgjidh problemet.
 keta jane njerez te fort, nuk kane shpirt lypsari. U lumt.

11
Nga Rexhep Qosja
Marrë nga Gazeta Shqiptare


TË GJITHA ÇLIRIMET E SHQIPËRISË

Mendojeni historinë shqiptare prej se Shqipëria është bërë shtet!
Mendojeni këtë histori duke qenë të liruar prej paragjykimeve politike, ideologjike, fetare dhe krahinore!
Se, vetëm të liruar prej këtyre paragjykimeve prej të cilave, siç është parë shumë herë përpara dhe siç po shihet edhe sot, nuk lirohen lehtë, me dëshirë, arrivistët e etshëm pushtet dhe partizanët e tyre të mjetuar, të shpërblyer a të fanatizuar, mund ta mendoni drejt, objektivisht, domethënë ndershëm.
Në qoftë se e mendoni kështu, drejt, objektivisht, domethënë ndershëm historinë e re të Shqipërisë, prej se ajo është bërë shtet, do të bindeni se ndërrimi i rendeve pushtetore shqiptare deri sot gati të gjitha herat është bërë jo përmes zgjedhjeve të quajtura të lira, të ndershme, demokratike apo edhe as të lira, as të ndershme, as demokratike, po me lëvizje popullore, që ndonjëherë janë ndihmuar prej ndonjë shteti mik a armik i Shqipërisë.
Dhe, më tej: në qoftë se e mendoni kështu,drejt, objektivisht, domethënë ndershëm historinë e re të Shqipërisë, prej se ajo është bërë shtet, do të bindeni se jo procedurat e përcaktuara me Kushtetutën e shtetit, po lëvizjet popullore ishin fuqia që do ta lëvizë historinë e shtetit shqiptar, shumë më shpesh duke e çua përpara sado ndonjëherë edhe duke e kthyer mbrapa.
Pse ka ndodhur kështu në historinë e shtetit shqiptar? Pse janë ndërruar kështu, me lëvizje popullore, rendet pushtetore në historinë e shtetit shqiptar?
Përgjigja në këto pyetje mund të jepet vetëm në fund të shkrimit mbasi të paraqiten disa të dhëna për arsyet pse në vend të procedurave të parapara me Kushtetutë për ndërrim rendi pushtetor janë organizuar lëvizjet popullore?
Sikundër mund të mësohet në historinë shqiptare, deri sot Shqipëria është çliruar pesë herë: dy herë është çliruar prej pushtuesve të huaj dhe tri herë prej tiranive, despotive dhe diktaturave, që kishin vendosur tiranët, despotët dhe diktatorët tanë.
Tani mbetet të shihet se si do të ndërrohet pushteti i sotëm i cili më pak a më shumë mund të karakterizohet me nocione të ndryshme politike dhe juridike, si autoritar, despotik, tiranik, përzierje e diktaturës dhe demokracisë, por në asnjë mënyrë me nocionin demokratik.

Çlirimi prej Perandorisë Otomane
Herën e parë Shqipëria është çliruar në vitin 1912 dhe është çliruar prej pushtimit të Perandorisë Otomane. Çlirimi i Shqipërisë prej pushtimit të Perandorisë Otomane sjell krijimin e shtetit shqiptar, por të shtetit jashtë të cilit do të mbesë gati gjysma e truallit etnik në të cilin shqiptarët ishin popullatë e vetme ose shumicë etnike dhe më shumë se gjysma e popullit. Në vitin 1912, Shqipërinë do ta çlirojnë prej pushtimit të Perandorisë Otomane intelektualët e paktë, që jetonin e vepronin jashtë Atdheut, borgjezia e formuar në botën e huaj dhe fshatarët e frymëzuar dhe të udhëhequr prej atyre intelektualëve. Ishte ky çlirimi i një populli prej pushtuesit të huaj dhe krijimi i një shteti të ri evropian jo tipik për çlirimet prej pushtuesve të huaj dhe krijimet e shteteve evropiane: fqinjët ballkanikë e kishin dëmtuar rëndë tërësinë e tij etnike!

Çlirimi prej feudalizmit dhe vendosja e përkohshme e demokracisë
Herën e dytë Shqipëria është çliruar në vitin 1924 dhe është çliruar prej feudalizmit të çifligarëve, që e kishin grabitur pushtetin pa kurrfarë meritash për çlirimin e Shqipërisë prej pushtimit të Perandorisë Otomane! Në të vërtetë lirinë shqiptare pas krijimit të Shqipërisë shtet, në rastet më të shpeshta, po e gëzonin jo ata që kishin vuajtur pasojat e pushtimit dhe kishin luftuar qoftë me penë qoftë me pushkë për lirinë, por ata që kishin qenë përbërës të pushtetit të pushtuesit! Shqipëria ishte çliruar herën e dytë me lëvizje popullore të udhëhequr prej një numri të intelektualëve edhe tani të paktë dhe prej një numri të pjesëtarëve të borgjezisë tregtare. Duke përmbysur mbeturinat e feudalizmit dhe rendin feudal, në të cilin të drejtat e njeriut dhe të drejtat sociale më së rëndi i shkeleshin fshatarësisë, që përbënte shumicën e popullsisë, prijësit e lëvizjes popullore, ndër të cilët shquante Fan Noli, do të vendosin rendin demokratik dhe do të fillojnë reformat që do të sillnin përmirësimin e jetës së të sunduarve. Por, rendi demokratik që do të vendosin intelektualët dhe borgjezia ishte shumë jetëshkurtër: pas rreth gjashtë muajsh do ta përmbysin çifligarët e udhëhequr prej Ahmet Zogut, por me ndihmën e ushtrisë jugosllave dhe emigracionit të bardhë e të një numri vrangelistësh, të strehuar në Serbi pas ikjes prej Revolucionit të Tetorit. Ishte kjo kthesë me pasoja të mëdha, që do të paguhen me një pjesë të tokës së shtetit shqiptar në Shën Naum dhe në Vërmosh dhe që do të përcaktojë zhvillimet politike në Shqipërinë shtetërore po thuaj deri në fund të shekullit njëzet. Pushteti i pakohtë i rikthyer i çifligarëve dhe i një numri të pjesëtarëve të borgjezisë tregtare, të udhëhequr prej Ahmet Zogut, në vitin 1928 do të marrë trajtën e mbretërisë kushtetuese, kurse mbret i Shqipërisë do të shpallet Ahmet Zogu. Është meritë e këtij pushteti mbretëror ndërtimi për atë kohë bashkëkohor i shtetit, krijimi i administratës dhe qëndrueshmëria, sado e përkohshme qoftë ajo, e këtij shteti tepër të varfër.

Çlirimi prej pushtimit italian dhe vendosja e diktaturës komuniste
Herën e tretë Shqipëria është çliruar në vitin 1944 dhe është çliruar prej pushtimit të fashizmit italian, që me ideologjinë, me ekonominë, me kulturën dhe me gjuhën e kishte filluar pushtimin e Shqipërisë në vitet e tridhjeta dhe e kishte arritur në vitin 1939. Pushtimi fashist i Shqipërisë është bërë i mundshëm nga politika nënshtruese e regjimit të përbërë kryesisht prej çifligarëve, një numri të pjesëtarëve të borgjezisë dhe një numri intelektualësh, të cilët midis fashizmit dhe komunizmit kishin zgjedhur - si thuhej me ironi prej kundërshtarëve të tyre - të keqen më të madhe: fashizmin! Pushtimin e Shqipërisë nga Italia, ndërkaq, që kapitulon më 1943, do ta trashëgojë Gjermania naziste po në atë vit. Në vitin 1944 Shqipëria do të çlirohet në sajë të luftës çlirimtare të organizuar prej komunistëve shqiptarë, që do të themelojnë Partinë komuniste shqiptare.
Në sajë të meritës që kishte për çlirimin e vendit prej pushtuesve italianë dhe gjermanë, Partia komuniste shqiptare do të fitojë pushtetin pas luftës dhe do të vendosë rendin politik- shoqëror komunist prej të cilit do të jenë të përjashtuara forcat e tjera politike.
Pushteti komunist në Shqipëri do të zgjasë shumë më tepër se të gjitha pushtetet e tjera para tij dhe gjatë kësaj kohe do të arrijë ta ndryshojë rrënjësisht pamjen politike, ideologjike, institucionale, shoqërore, ekonomike, kulturore të Shqipërisë.Gjurmët e këtij pushteti në historinë shqiptare do të jenë më të mëdha e më të thella se të të gjitha pushteteve para tij dhe pas tij deri sot. Historia e shënon si pushtet që e ka ndërtuar Shqipërinë institucionalisht, që e ka arsimuar popullin, në tërësi , që ka ngritur numër të madh institucionesh të shkencës e të kulturës që njeh bota e qytetëruar, që ka shkolluar dhe emancipuar gruan shqiptare, që ka ngritur shëndetësinë, që ka ndërtuar objekte me rëndësi të madhe, themelore, në ekonominë shqiptare, që e ka emancipuar dhe pavarësuar në të gjitha pikëpamjet popullin shqiptar. Por, këtë pushtet historia e shënon njëkohësisht si pushtet të një diktature të paprovuar në historinë shqiptare, në të cilën do të shkelen rëndë të drejtat politike e qytetare, të drejtat themelore të njeriut: të drejtat e mendimit e fjalës së lirë, të organizimit politik, të lëvizjes së lirë, të fesë, të pronës. E të tjera.

Çlirimi prej diktaturës komuniste dhe vendosja e demokracisë së përzier me despotizëm
Herën e katërt Shqipëria është çliruar në vitin 1991 dhe është çliruar prej diktaturës komuniste. Çlirimi i shtetit shqiptar prej kësaj diktature do të jetë shumë më i lehtë dhe shumë më i shpejtë se ç'mund të jetë pritur prej armiqve e kundërshtarëve të jashtëm dhe prej servilëve të brendshëm. Asgjë e çuditshme: me përjashtim të Rumanisë, ashtu lehtë e shpejtë ishin çliruar dhe vendet e tjera komuniste, në Evropë. Ç'është e vërteta, çlirimin e Shqipërisë prej diktaturës komuniste, të vonuar në krahasimin me çlirimin e vendeve të tjera ish komuniste, do ta frymëzojë dhe do ta bëjë të mundshme përmbysja e komunizmit në shtetin më të madh komunist në Evropë- në Bashkimin Sovjetik dhe, pastaj, në vendet e tjera komuniste evropiane.
Çlirimi i Shqipërisë prej diktaturës komuniste po ashtu i detyrohet lëvizjes popullore, në këtë mes, në radhë të parë lëvizjes së studentëve shqiptarë të Universitetit Shtetëror të Tiranës, e cila, në masë të madhe, do të jetë e frymëzuar prej lëvizjes çlirimtare të studentëve të Universitetit të Prishtinës. Çlirimi i Shqipërisë prej diktaturës komuniste, në vitin 1991, mund të quhet vetëm i pjesshëm dhe mund të quhet kështu, vetëm i pjesshëm, sepse jo vetëm mendësi, jo vetëm teknologji pushtetore komuniste, por edhe një infrastrukturë e tërë partiake, shtetërore dhe kulturore, duke përfshirë këtu ish-sekretarë të organizatave bazë të Partisë së Punës, ish-deputetë, ish-drejtorë, ish nënkryetarë e sekretarë institucionesh të ndryshme shtetërore, ish-kryeredaktorë, ish-gjyqtarë, do të arrijnë të futen në pushtetin e ri, të quajtur demokratik, dhe të pushtojnë detyra të larta, deri te institucioni i kryetarit të shtetit, deri te pozita e kryeministrit, deri te pozitat e ministrave të sektorëve të ndryshëm, deri te zgjedhja për deputet në Kuvendin e Shqipërisë! Kjo trashëgimi komuniste, madje, staliniste, në pushtetin e ri shqiptar, në vendet e tjera komuniste evropiane ishte ndërprerë shpejt pas rënies së komunizmit dhe do të mbesë veçanësi e tejzgjatur deri në fillim të shekullit njëzet e një vetëm në Serbi e në Rusi, kurse deri sot vetëm në Shqipëri dhe në disa ish republika aziatike të Bashkimit Sovjetik.

Çlirimi prej despotizmit paskomunist dhe vendosja e demokracisë së përçarë
Herën e pestë Shqipëria është çliruar në vitin 1997 dhe është çliruar me revolucion paqësor demokratik, të cilit regjimi despotik që kishte vendosur ish-sekretari i organizatës themelore të Partisë së Punës në Universitetin Shtetëror të Shqipërisë në Tiranë, Sali Berisha, do t'i përgjigjet me dhunë të përgjakshme, duke shkaktuar shumë e shumë të vrarë e të plagosur, duke bërë shumë shkatërrime materiale e kulturore dhe duke nxitur zhvendosje të jo pak qytetarëve në Itali e në Greqi. Çlirimi i Shqipërisë prej regjimit despotik të ish-sekretarit të Partisë së Punës dhe infrastrukturës së tij politike e shtetërore nuk do të jetë jetëgjatë: në sajë të gabimeve, në radhë të parë në sajë të përçarjes politike, të nxitur prej karrierizmit të Fatos Nanos dhe Ilir Metës, ky ish sekretar komunist do të arrijë të rikthehet në pushtet në vitin 2005! Ky rikthim i pabesueshëm për mendjen demokratike i këtij despoti në pushtetin shqiptar do t'u krijojë mundësi disa dyshuesve të vjetër dhe të rinj ndaj emancipimit demokratik të Shqipërisë që të thonë e të shkruajnë në mediet e tyre: ish-sekretari i Partisë së Punës, i cili prej politikës do të duhej të ishte dëbuar me kohë në sajë të ligjit mbi llustracionin-siç janë dëbuar sekretarët partiakë në vendet e tjera ish- komuniste, e kënaq nevojën e shqiptarëve që të jenë të sunduar me dhunë!

Çlirimi prej despotizmit të rikthyer paskomunist - obligim historik
Prej shtjellimit të mësipërmë mund të shihet pak a shumë qartë se kur, si, prej kujt dhe prej çkajes është çliruar Shqipëria, prej se është bërë shtet, në vitin 1912. E quajta çlirim edhe ndërrimin e rendeve pushtetore autoritare a totalitare, por në thelb ky nuk ishte çlirim, sepse një rend pushtetor autoritar a totalitar e zëvendësonte tjetrin! Mund të thuhet, prandaj, se gjatë një shekulli prej se është bërë shtet, Shqipëria është çliruar prej pushtuesve të huaj, por nuk është çliruar ende prej dhunëtarëve të vet: gjatë afër një shekulli të qenies së tij shteti shqiptar ende nuk ka arritur të bëhet shtet demokratik. Në disa prej pushteteve të përshkruara shkurt më sipër demokraci nuk kishte as si procedurë, kurse në disa të tjera, si në këto të pas viteve të nëntëdhjeta të shekullit të kaluar, pas rënies së komunizmit, demokracia shpallet si procedurë dhe është e mbjatur në Kushtetutën e vendit, por kjo procedurë dhe kjo Kushtetutë cenohen, shkelen, shpërfillen aq shpesh, aq gjithanshëm, aq pandëshkueshëm ndaj cënuesve, shkelësve, shpërfillësve saqë nuk mund të quhet më demokraci. Rendi i sotëm pushtetor në të vërtetë është një përzierje e përbërësve të demokracisë parashtetërore me përbërës të tiranisë, despotizmit a diktaturës. Sot për sot demokracia mbetet ideal i ëndërruar i popullit shqiptar.

Pse mund të thuhet kështu?
Mund të thuhet kështu për shumë arsye.
Shqipëria sot sundohet prej një kaste politike, që ka rikthyer autoritarizmin partiak, të zbatuar posaçërisht egër prej kryeministrit Sali Berisha. Kjo kastë politikë i ka bërë interest e saj, të familjarëve, të miqve, të tellallëve propagandistikë qëllim themelor të sundimit të saj. Për herë të parë në historinë afër njëqindvjeçare të shtetit shqiptar, pushtetarët nuk mendojnë sa do t'i japin Shqipërisë, por sa do të zhvasin prej saj. Shqipëria shtetërore, prej fillimeve të Rilindjen Kombëtare ideali i shumë brezave, shumë prej të cilëve kanë dhënë jetën dhe pasurinë për të, nuk është ideali i kësaj kaste po plaçka e saj! Shqipëria sot është shtet i padrejtësive të mëdha. Duhet të shikohet vetëm lista e vetjeve që përbëjnë Ministrinë e Punëve të Jashtme dhe Diplomacinë për t'u bindur se deri në ç'shkallë është privatizuar shteti shqiptar, deri në ç'shkallë nepotizmi është bërë politikë përjashtuese e kësaj politike me pamëri tmerrshëm të rrudhur, deri në ç'shkallë Ministria e Jashtme dhe Diplomacia janë bërë ministri dhe diplomaci familjare, klanore, partiake! Kot dija, kot dhuntia, kot mençuria, kot aftësia, kot fakultetet e të rinjve dhe të rejave shqiptare: politika e jashtme e Shqipërisë do të bëhet dhe dinjiteti kombëtar shtetëror i Shqipërisë në botë do të përfaqësohet, në të vërtetë do të topallizohet, në masë të madhe, prej bijve e bijave të kastës politike, prej vëllezërve, motrave, dhëndurve, nuseve, kushërinjëve të parë e të dytë, dajëve e nipave të kastës politike dhe propagandistëve të saj në mediat!

Pse jo?
Ideja qendrore e politikës së kësaj klase politike gjithëçkabërëse është thellësisht joetike.
Kush nuk vëren se me politikën e saj në jetën kombëtare janë shtuar palejueshëm, padurueshëm shumë: banaliteti, primitivizmi, rrugaçëria, mashtrimi, gënjeshtra, gënjeshtra, gënjeshtra, intrigat, skandalet, fyerjet, kërcënimet, dhuna e ushtruar me gojë e me dorë e me armë!
Lëndë e jashtëzakonshme, historike, për dramaturgët, prozatorët, skenaristët, regjisorët, që nuk do të shpërblejë regjimi sot por do të shpërblejë historia nesër. E, sidomos, për prokurorinë e përgjithshme sot.
Kush nuk vëren dhe kush nuk dëgjon se kasta e sotme politike, partiako - pushtetore, e drejtuar prej kryeministrit Sali Berisha, ka prodhuar dhe vazhdon të prodhojë, kështu, para syve të popullit shqiptar dhe para syve të opinionit botëror ndotësi tepër të mëdha dhe shkatërruese në jetën kombëtare. Jo vetëm me korrupsionin e saj të gjithanshëm, jo vetëm me politikën e saj të konfliktit, në të cilën zotëron fyerja, poshtërimi, gënjeshtra, kërcënimi, frikësimi, dhuna, vrasja, si mjete për mbajtjen e pushtetit, po e dëmton rëndë përbashkësinë kombëtare!
Të dhënat e këtilla, që përbëjnë vetëm një pjesë të të dhënave që e tregojnë karakterin autoritar, despotik të regjimit të Sali Berishës, i shtrojnë popullit shqiptar pyetjen: do të çlirohet prej gjedhes pushtetore autoritare, despotike, prej së cilës ishte çliruar njëherë - në vitin 1997 dhe prej zbatuesit despotik të saj, prej të cilit ishte çliruar atë vit apo do të pajtohet me atë gjedhe sundimi dhe me atë tip sunduesi, duke mbetur kështu e shikuar me çudi dhe, sigurisht, me mosnderim prej vendeve demokratike në botë?
Nuk ka dyshim se çlirimi prej kësaj gjedhe pushtetore dhe prej protagonistit të saj do të ndodhë vetvetiu, natyrshëm, pas dy a tre a pesë a gjashtë vjetësh, por vetëdija shtetërore, dinjiteti dhe nderi shtetëror i Shqipërisë, kërkojnë që ky çlirim të ndodhë me dëshirën e popullit, me kërkesën e popullit - të vetmit sovran në çdo shtet. Domethënë: të ndodhë jo duke pritur pleqërinë, tashmë të dukshme, të protagonistit të kësaj gjedheje, por duke e larguar prej pushtetit me zgjedhje të parakohshme e, në qoftë se ato në asnjë mënyrë nuk pranohen prej tij dhe pretorianëve të tij partiakë, atëherë me lëvizje popullore, në të cilën rol të veçantë do të duhej të kishte lëvizja e studentëve.
Fatkeqësisht, numër i madh i intelektualëve dhe qytetarëve të tjerë sillen si popull çfarë vetëm mund të dëshirojë një regjim i tillë: si popull i degjueshëm, pa mospajtim të shprehur jo vetëm me gojë por edhe me lëvizje popullore ndaj regjimit autokratik, pa mospajtim të shprehur, pra, pa të cilin nuk mund të mënjanohen regjimet e tilla autoritare, tiranike, despotike, a diktatoriale dhe nuk mund të vendoset e të mbahet demokracia.

Deri kur?
Fatkeqësisht, faktorët ndërkombëtarë vazhdojnë të sillen me mënjanëri (indiferencë) të pakuptueshme ndaj regjimit autoritar që sundon sot Shqipërinë, duke e ndërlikuar ashtu dhe duke e tejzgjatur ashtu krizën e përgjithshme shqiptare.

Deri kur?
Më e neveritshme përkrahja e autoritarizmit se autoritarizmi
Shqiptarët sot duhet ta pyesin njëri - tjetrin dhe duhet të pyesin secili vetveten: do të mbajë Shqipëria në pushtet si kryeministër njeriun i cili ka bërë që në institucionet e larta kombëtare - në Kuvendin dhe Qeverinë, që duhet të jenë njëkohësisht institucione formuese, edukuese, të degjohet gjuha fyese, poshtëruese, kërcënuese e rrugaçërisë me thika e boksa në xhepa, që fyen rëndë kulturën politike shqiptare?

Jo. Historia e mundimshme, aq shpesh tragjike, por e dinjitetshme, e obligon politikisht dhe moralisht popullin shqiptar që të mos lejojë që një njeri i tillë me vegulli aq fyese e aq kërcënuese të jetë kryeministër.
Do të mbajë Shqipëria në pushtet si kryeministër njeriun i cili figurën e institucionit më të lartë të drejtësisë e quan lavire bulevardesh?

Jo. Historia e mundimshme, aq shpesh tragjike, por e dinjitetshme, e obligon politikisht dhe moralisht popullin shqiptar që të mos lejojë që një njeri i tillë të jetë kryeministër dhe të fyejë ashtu institucionet e pavarura, nderin, dinjitetin dhe integritetin e zyrtarëve që punojnë në to!
Do të mbajë Shqipëria në pushtet, si kryeministër, njeriun, i cili figurën e parë politike të opozitës dhe familjen e tij e fyen me fjalët më të ndyta, të cilat është e turpshme të shkruhen në letër e lëre më të shqiptohen në Qeveri e në Kuvend?

Jo. Historia e mundimshme, aq shpesh tragjike, por e dinjitetshme, e obligon politikisht dhe moralisht popullin shqiptar që të mos lejojë që një njeri i tillë të jetë kryeministër dhe të fyejë institucionet më të larta shtetërore, në të cilat flet aq poshtërueshëm ai!
Do të mbajë Shqipëria në pushtet, si kryeministër, njeriun i cili deputetin e zgjedhur prej popullit e fyen pikërisht në institucionin më të lartë shtetëror, duke iu kërcënuar se do t'ia bëjë fytyrën opingë dhe duke ia shpallur lavire motrat!

Jo. Historia e mundimshme, aq shpesh tragjike, por e dinjitetshmë, e obligon politikisht dhe moralisht popullin shqiptar që të mos lejojë që një njeri i tillë të jetë kryeministër dhe të fyejë ashtu edhe institucionet më të larta shtetërore, në të cilat flet ai ashtu!
Do të mbajë Shqipëria në pushtet, si kryeministër, njeriun i cili vret protestuesit duke i shpallur banditë, kriminelë, narkomanë, kurse protestën e tyre e quan puç, në organizimin e të cilit kanë marrë pjesë edhe kryetari i shtetit, edhe porkuroria e përgjithshme, edhe shefi i Shërbimit të Sigurimit Shtetëror?

Jo. Historia e mundimshme, aq shpesh tragjike, por e dinjitetshme, e obligon politikisht dhe moralisht popullin shqiptar që të mos lejojë, që një njeri i tillë të jerë kryeministër dhe të fyejë ashtu nënshtetasit dhe institucionet e pavarura shtetërore!
Do të mbajë Shqipëria në pushtet, si kryeministër, njeriun i cili pa turp, hapur, para syve dhe veshëve të krejt popullit mbron qeveritarët e zënë në afera korruptive, i cili pa turp, hapur, rikthen në pushtet, në poste ministrore a poste drejtori, përgjegjësit kryesorë për tragjedinë e Gërdecit dhe për afera të tjera korruptive?

Jo. Historia e mundimshme, aq shpesh tragjika, por e dinjitetshme, e obligon popullin shqiptar politikisht dhe moralisht që të mos lejojë që një njeri i tillë të jetë kryeministër dhe të luajë me jetën e njerëzve, të fëmijëve e të grave, duke fyer ashtu edhe kujtimin për viktimat e Gërdecit!
Do të mbajë Shqipëria në pushtet, si kryeministër, njeriun i cili me politikën e tij është bërë krijuesi kryesor i një gjendjeje shpirtërore të panjohur më parë në historinë kulturore dhe shpirtërore shqiptare: i një gjendjeje në të cilën janë të mbajtura shumë, shkatërrime të vlerave shpirtërore e materiale kombëtare, shumë prishësi, pabesi, mashtrime, vjedhje, mënjanëri ndaj të keqes, ndaj të varfërve?

Jo. Historia e mundimshme, aq shpesh tragjike, por e dinjitetshme e obligon politikisht dhe moralisht popullin shqiptar që të mos lejojë që një njeri i tillë të jetë kryeministër dhe të tejzgjasë një gjendje e tillë, një zvetënim i tillë kurrë më parë i përjetuar në jetën tonë kombëtare.
Do të mbajë Shqipëria në pushtet, si kryeministër, njeriun, i cili shtetin juridik e ka kthyer në shtet privat, i cili ekonominë e tregut e ka kthyer në kapitalizëm fundamentalist plaçkitës për të cilin njeriu nuk është qëllim po mjet, i cili shoqërinë e hapur, pluraliste, e ka kthyer në shoqëri të përçarë?

Jo. Historia e mundimshme, aq shesh tragjike, por e dinjitetshme e obligon politikisht dhe moralisht popullin shqiptar që të mos lejojë që një njeri i tillë të jetë kryeministër dhe ta vazhdojë shpërbërjen dhe shfytyrimin e themeleve të demokracisë pluraliste.

Çka të thuhet në fund?
Të thuhet: sot ndodh ndotje e pashembullt e historisë politike shqiptare! Populli shqiptar, i cili me nder e dinjitet është mbajtur në histori, i cili për hir të nderit e dinjitetit nuk ka duruar pushtues të huaj as dhunëtarë të vet, nuk mund të pajtohet me këtë ndotje të pashembullt të historisë së tij.
Dhe, të shtohet: më e palejueshme, më e dënueshme, më e neveritshme se gjuha fyese, ndotëse, kërcënuese e kryeministrit, se sjellja e tij shpërfillësve, cenuese ndaj ligjit e Kushtetutës, se fyerja e të vrarëve, e të plagosurve në Gërdec dhe e familjarëve të tyre, se vrasja e protestuesve më 21 janar, se gjithë sjelljet e tij të pabaraspeshë politike, kulturore e etike prej se është në pushtet, më e palejueshme, më e dënueshme, më e neveritshme, pra, se të gjitha këto ndotje e dhunime ndaj vetjeve, shoqërisë e shtetit është pajtimi me atë gjuhë dhe me ato sjellje, është mbrojtja e asaj gjuhe dhe atyre sjelljeve të dhunshme dhe fyese për një popull historik dhe për shtetin e tij.



12
Qesh / Albania
« ne: 15-03-2011, 17:32:37 »
vertet qenka nje faqe interesante, edhe relaksuese

13
Qesh / Albania
« ne: 14-03-2011, 21:34:24 »
Kjo "shaka" ma largoi qeshjen per disa dite.

14
Teologjia / FEJA ISLAME - A eshte perhapur me force?
« ne: 12-03-2011, 20:37:58 »
cila fe nuk eshte perhapur me force?

15
kot e kane, nga shkatrrimi i botes do te shpetojne vetem disa shqiptare, si fare me e mire per rimbjelljen e botes me njerez

16
Lojra / Pasqyro fjalorin dhe argëtohu!
« ne: 12-03-2011, 20:21:14 »
është

17
Lojra / Pasqyro fjalorin dhe argëtohu!
« ne: 12-03-2011, 20:18:16 »
erëmirë

18
Lojra / Pasqyro fjalorin dhe argëtohu!
« ne: 12-03-2011, 20:07:55 »
tango

19
Ndjenja / Ka dashuri te vertet po aq sa edhe fantazma
« ne: 12-03-2011, 19:53:44 »
edhe dashuria eshte nje lloj fantazme

20
Lojra / Pasqyro fjalorin dhe argëtohu!
« ne: 12-03-2011, 19:44:25 »
tungjatjeta

21
Qesh / Legjenda e Lek Plepit..Unikale...
« ne: 12-03-2011, 18:35:33 »

Kesaj i thone kur skeni pune mos tundni me deren por merruni me plepin :D lol

22
Diapazon / A duhet patur frikë nga vdekja
« ne: 12-03-2011, 18:06:24 »
kur jemi ne , vdekja nuk eshte ndersa kur eshte vdekja ne nuk jemi, ka thene dikush

23
Lojra / Pasqyro fjalorin dhe argëtohu!
« ne: 12-03-2011, 17:59:27 »
ani

24
Lojra / Pasqyro fjalorin dhe argëtohu!
« ne: 12-03-2011, 17:45:30 »
ere

25
Përkufizimi i popullizmit

Është profesor universiteti; dhe shkencëtar. Është ulur karshi gazetares, dikur spikere, kurse tani edhe spikere edhe gazetare.
E ka mbushur mirë karrigen.
Flet gjithnjë duke qeshur.
Dhe, ashtu, i shkrirë në gas, thotë, pa e pyetur gazetarja, se i do shumë e i lexon shpesh, Konicën dhe Fishtën. Vetëm ata të dy, nuk përmend tjetërkënd -as Naimin, as Nolin, as Lasgushin, as Migjenin! Nuk ka dyshim se Konicën e Fishtën nuk i lexon pse janë të mëdhenj (ç'është e vërteta i dyti shkrimtar i madh, kurse i pari mesatar), por pse, ia merr mendja atij, profesorit dhe shkencëtarit tonë, është e leverdishme të thotë se i do shumë dhe i lexon shpesh!
Shihet: është i lumtur.

Sikur të ma falte vetëm një pjesë të vogël të asaj lumturie, ndoshta, do të pajtohesha me shumë çka shoh e dëgjoj sot në jetën tonë, sidomos, në jetën tonë politike. Por, kështu siç jam, pa atë lumturinë e tij, nuk po mund të pajtohem me gjithë çka shoh e dëgjoj, sado mospajtimi më sjell shumë goditje, fyerje, denoncime, gënjeshtra me të cilat bëhen përpjekje të më kyçet goja! Kot. Jam mësuar t'i duroj. Dhe, t'i dëshiroj, sepse e di se sa më tepër të më sulmojnë sot aq më shumë do të jem i çmuar e i dashur nesër, prej brezave të ardhshëm. Pse jo? Do të kuptojnë se për ta, për brezat e ardhshëm, bëj betejat kundër gënjeshtrave, mashtrimeve, padrejtësive, korrupsionit, dhunës e dhunëtarëve. Dëshiroj që ata, brezat e ardhshëm, të mos jetojnë me gënjeshtra, e ndër gënjeshtra, mashtrime, padrejtësi, korrupsion, dhunë si ne, sot dhe deri sot.
Intelektuali, profesori, shkencëtari, që është ulur karshi gazetares, i shkrirë në gas, flet për demonstratat në përgjithësi, kurse për demonstratat e 21 janarit në veçanti.
Nuk mund ta di a e kanë thirrur të flasë apo është paraqitur vullnetarisht që të flasë për to.
Prej të gjitha atyre që thotë në bashkëbisedim me gazetaren, e cila njëkohësisht është edhe spikere, në mendje më nguliten dy tema: popullizmi dhe politizimi, në të vërtetë përkufizimet që u bën ai popullizmit dhe politizmit.
Të them pa u vonuar: edhe popullizmin, edhe politizimin i shpjegon dhe i përkufizon jo siç është e vërteta, jo siç mendon, ndoshta, edhe vetë, por siç i përgjigjet pushtetit, atyre për hir të të cilëve merr pjesë në emision!
Ndihmona, Zot!
Popullizmi, thotë, natyrisht i buzëqeshur, të çon në rrugë të gabuar!
Dhe, si shembull me të cilin do të donte ta bënte të bindshëm këtë përkufizim, i merr pikërisht demonstratat e 21 janarit, për dënimin e të cilave është ftuar apo është paraqitur vullnetarisht që të flasë në televizion.
Meqenëse në demonstratat, në protestat, në grevat është i përmbajtur popullizmi; dhe, meqenëse demonstratat, protestat, grevat janë shprehje e popullizmit, atëherë për të dy këto arsye demonstratat, protestat, grevat janë një e keqe politike dhe shoqërore, që do të duhej të mos ndodhë!
Çka të them për përkufizimin që intelektuali ynë, profesori ynë, që dëgjoj, i bën popullizmit?
Nuk besoj se ai, intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj dhe dëgjoj në televizion sot, nuk e di se demonstratat, protestat, grevat, në përgjithësi, prandaj edhe protesta e ndodhur e 21 janarit, janë institucione të rëndësishme të demokracisë, të pranuara si të tilla, si demokratike, në kushtetutat e të gjitha vendeve demokratike.
Nuk besoj se intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj dhe dëgjoj sot në televizion, nuk e di dhe nuk e sheh se në shumë vende në kontinentin evropian dhe në kontinente të tjera shumë shpesh bëhen demonstrata, protesta, greve, të cilat, në të shumtën e herave, e përmirësojnë gjendjen e atyre që çohen në demonstrata, në protesta, që hyjnë në greva.
Nuk besoj se intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj dhe dëgjoj sot në televizion, nuk e di se në sajë të demonstratave, protestave, grevave janë zgjidhur dhe vazhdojnë të zgjidhen çështje për hir të të cilave edhe bëhen ato demonstrata, protesta, greva.
Nuk besoj se intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj dhe dëgjoj sot në televizion, nuk e di se me demonstrata, protesta, greva shumëherë dhe shumëkund i është kontribuar dhe vazhdon t'i kontribuohet shumë demokracisë: zhvillimit, ngritjes, përshtrirjes së saj. Nuk besoj se intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj dhe dëgjoj sot në televizion nuk e di se edhe çështje të mëdha kombëtare janë ngritur , janë ndërkombëtarizuar dhe, më në fund, janë zgjidhur, duke sjellë pavarësinë e disa kombeve, në sajë të demonstratave, protestave dhe grevave.
Pse, atëherë, i dënon ai demonstratat?
Intelektuali ynë dhe shkencëtari ynë, që shikoj dhe dëgjoj sot në televizion, i dënon demonstratat, protestat dhe grevat, sepse , duke i dënuar ato, do që t'i urojë ata që demonstruesit, protestuesit dhe grevistët i heshtin apo edhe i lajnë në gjak! Si më 21 janar!
Përkufizimi i politizimit
E thash se përpos për popullizmin, intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj e dëgjoj në televizion sot, flet edhe për politizimin, në të vërtetë bën një përkufizim të politizimit, ashtu siç e bëri edhe përkufizimin e popullizmit.
Dhe, thotë shkurt: politizim ka në shtresat e ulta. Pikërisht kështu: politizim ka jo në shtresat e larta po në shtresat e ulta. Domethënë: politizimi është një e keqe që karakterizon vetëm shtresat e ulta! E shtresë e ultë, dihet, janë fshatarët, punëtorët, zanatlinjtë, nëpunësit e vegjël, në përgjithësi të pangriturit! Skamnorët! Sigurt do të thotë, me buzëqeshtje edhe tani, se si të pangritur që janë, si skamnorë që janë ata edhe shfrytëzohen për demonstrata, për popullizëm, prej njerëzve të ndryshëm të politikës, që janë kundër atyre që ai, intelektuali ynë, shkencëtari ynë uron: që të jenë gjithmonë në pushtet! Qoftë dhe kur vrasin demonstrues siç vranë më 21 janar.
Duke folur për politizimin prej të cilit vuajnë vetëm "shtresat e ulta", intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj dhe dëgjoj sot në televizion, shton: ne jemi Evropë! Domethënë: pikërisht pse "jemi Evropë" as në shtresat tona të ulta nuk guxon të ketë politizim siç s'paska në Evropë!
Prej shpjegimeve të këtilla që jep intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj dhe dëgjoj sot në televizion, rrjedh përfundimi: në Evropë nuk ka politizim të "shtresave të ulta", sepse politizimi, në këtë mes politika, është privilegj vetëm i shtresave të larta: i shtresave të larta sikundër është ky intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj dhe dëgjoj në televizion sot dhe siç janë ata të cilëve ai do t'u servilizojë sa më barkazi me këto shpjegime të tij jo vetëm kundërdemokratike, por edhe fyese ndaj "shtresave të ulta", ndaj fshatarëve, punëtorëve, zanatlinjve, nëpunësve të vegjël, ndaj prindërve të shumë pjesëtarëve të "shtresave të larta", madje, ndaj prindërve të shumë pushtetarëve të cilëve ai u serviloset aq barkazi!
Pse intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj e dëgjoj në televizion sot, e shvlerëson aq shumë politizimin? Pse intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj dhe dëgjoj në televizion sot, ua merr të drejtën "shtresave të ulta" që të mendojnë politikisht, që të kenë bindjet e tyre politike, që t'i shprehin edhe me demonstrata, protesta dhe greva përkatësitë dhe dëshirat e tyre politike?
Pse, vërtet, pse?
Pse intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj e dëgjoj në televizion sot, çohet kundër të drejtës demokratike të qytetarëve për t'u çuar në demonstrata, në protesta, në greva, duke i quajtur këto prodhuese të popullizmit: të popullizmit që, thotë ai, të çon në rrugë të gabuar?
Ka vetëm një përgjigje të sigurt në këto dy pyetje: sepse është servil; sepse do që t'i servilizojë pushtetit të përtashëm në përgjithësi, kurse ndonjë pushtetari të përtashëm në veçanti; sepse është mësuar që me servilizëm ndaj pushtetit në përgjithësi, kurse ndaj ndonjë pushtetari në veçanti, të përfitojë, t'i shtojë leverditë, që mund t'i ketë të ndryshme. Ato e bëjnë të lumtur. Dhe, le ta bëjnë. Sot si dje!
Duke e dëgjuar intelektualin tonë, shkencëtarin tonë, që shikoj dhe dëgjoj në televizion sot, se çka flet për demonstratat, për popullizmin dhe për politizimin e "shtresave të ulta", aq shumë të nënçmuara prej tij, mendja më kthehet në Kosovën e kohës së komunizmit dhe në demonstratat, protestat, grevat e shpeshta që bëheshin kundër regjimit serb. Edhe atëherë disa intelektualë, shkencëtarë, shkrimtarë e krijues të tjerë pa kërkesë apo, me kërkesë të komitetit të LKK-së, ngriheshin kundër popullizmit, që nuk ishte nocion shpesh i përdorur e, në mënyrë të veçantë, kundër politizimit. Jo njëherë i kam dëgjuar disa prej tyre duke thënë se nuk duhet të politizohen njerëzit, nuk duhet të politizohet populli; dhe, nuk duhet të politizohen njerëzit, nuk duhet të politizohet populli, sepse ka kush merret me politikë, janë të merituarit e politikës, udhëheqjet politike që merren me politikë! Çka do të bëhej po të merreshin të gjithë me politikë? Nuk do të kishte kush të punonte: as në fabrika, as në ara e livadhe, as në arsim, as në shëndetësi!
Pse këta intelektualë - shkencëtarë, shkrimtarë e krijues të tjerë ngriheshin kundër të ashtuquajturit politizim? Pse thoshin se nuk pajtohen që të gjithë të fusin hundën në politikë? Pse thoshin se ka kush merret me politikë edhe për ta, në vend të tyre?
Ka vetëm një përgjigje të sigurt: sepse ishin intelektualë servilë dhe donin t'i servilizonin pushtetit komunist. Ishte koha kur shqiptarët, më së shumti studentët, punëtorët, fshatarët, kur e kur edhe nxënës të shkollave të mesme, bënin demonstrata, protesta, greva kundër politikës së shtypjes e të dhunës së pushtetit serb e me të edhe të pushtetit jugosllav ndaj shqiptarëve në Kosovë.
Nuk është e nevojshme të flitet tani se sa i madh, se sa vendimtar ishte roli i këtyre demonstratave, protestave, grevave për ardhmërinë e Kosovës, për lirinë dhe për pavarësinë e Kosovës. Është e padyshimtë se pa to Kosova nuk do të ishte çka është sot: Kosovë e lirë, e pavarur dhe gati sovrane. Dhe, nuk do të ishte çka është sot, sepse pa to nuk do të krijohej as Ushtria Çlirimatre e Kosovës, që e çliroi Kosovën.
Sasia sjell cilësinë
Të ngrihesh kundër demonstratave, protestave, grevave siç ka ndodhur dhe siç po ndodh të ngrihen disa intelektualë, shkencëtarë e krijues tanë të tjerë, siç u ngrit kundër demonstratave dhe kundër politizimit "të shtresave të ulta" intelektuali ynë, shkencëtari ynë, që shikoj dhe dëgjoj në televizion sot, domethënë të ngrihesh kundër demokracisë pa të cilën nuk ka liri, domethënë të vihesh në shërbim të regjimeve edhe kur ato shpërdorojnë demokracinë, edhe kur ato shkelin Kushtetutën e vendit, edhe kur ato e humnerojnë kulturën politike dhe kulturën në përgjithësi, edhe kur ato i bëjnë mjete të tyre gënjeshtrën dhe dhunën, edhe kur ato vrasin protestues që protestojnë kundër korrupsionit dhe dhunës së tyre, siç vranë më 21 janar!
Tiranët, despotët, diktatorët nuk i bën të tillë natyra; nuk i bën të tillë i Madhi Zot. Jo. Tiranët, despotët, diktatorët i bëjnë të tillë servilët, lajkatarët, puthadorësit - kjo faunë rrëshqanësish njerëzorë, që aq shumë rrenën, mashtrimin dhe dhunën e ka frymëzuar dhe e ka bërë të mundshme në jetën tonë.
Pas rënies së komunizmit servilizmi ndaj pushtetit do të duhej të ishte komprometuar njëherë e përgjithshmonë në jetën tonë politike, kurse servilët, lajkatarët, puthadorësit, do të duhej të kishin marrë mësimin e duhur. Por, sikundër po shihet, jo vetëm prej servilizmit të intelektualit tonë, të shkencëtarit tonë, që shikoj dhe dëgjoj sot në televizion, që nuk do të përtonte t'i servilizonte as kolonelit të çmendur të Libisë, siç s'po përton t'i servilizojë kryeministrit delikuent dhe parak të Shqipërisë, kjo nuk ka ndodhur: as servilizmi nuk është komprometuar, as servilët, puthadorësit e të pushtetshmëve nuk kanë marrë mësimin e duhur, në sajë të të cilit do të duhej t'u drejtohej kurrizi aq shumë i përtokur.
Servilë, puthadorës, sot, ndoshta, mund të ketë pak më pak se në kohën e komunizmit, por aftësia e tyre për të servilizuar, për t'u përtokur është përsosur. E kuptueshme: sasia e djeshme e servilizmit ka sjellë cilësinë e sotme të servilizmit, që aq mjeshtërisht, aq artistikisht, aq puthadorshëm e tregoi intelektuali ynë, profesori ynë, shkencëtari ynë, që shikova e dëgjova në televizion sot, e që aq shumë i do e aq shpesh i lexon vetëm Konicën dhe Fishtën! As Naimin, as Nolin, as Lasgushin, as Migjenin, por vetëm Konicën e Fishtën!
Medet për ne! Medet për mua! Pesëdhjetë vjet bëj punë Sizifi: të gjitha betejat kundër servilizmit i kam humbur! Shkolla jonë e servilizmit po tregohet shumë më ndikuese dhe shumë më e çmuar se vepra ime!

Rexhep Qosja

Prishtinë, 6.3.2011


Faqe: [1] 2 3 4 5 6 ... 35